Η ΑΔΙΚΙΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ

Το… ξερίζωμα του Παναθηναϊκού δε σημαίνει πως θα γίνουν «θήραμα» οι νεαροί παίκτες που συνεχίζουν εντελώς απροστάτευτοι!

Η αδικία μιας γενιάς

Ακούμε γνώμες, διαβάζουμε, παρακολουθούμε κι εμείς τα social media όπως κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Εκεί που ο καθένας λέει αυτό που σκέφτεται, όπως το σκέφτεται, χωρίς να τον ενδιαφέρει τίποτα. Δεν το κατακρίνουμε επειδή δεν είμαστε κάτι για να το κάνουμε, αλλά έχουμε κι εμείς μια άποψη πάνω σ’ αυτό. Τέλος πάντων το θέμα είναι άλλο. Ο τρόπος με τον οποίο είχαν καταλάβει και περίμεναν οι πάντες, πως ο Παναθηναϊκός μπορεί να μπει στο γήπεδο, να κάνει… πλάκα στον ΠΑΟΚ και να πετύχει μια τεράστια νίκη που «έσπασε» το αήττητο του αντιπάλου και θα είχαμε να λέμε πως κάτι κάναμε φέτος. Από πού βγήκε αυτό το συμπέρασμα ρε παιδιά; Από πού αντλήθηκε αυτή η σιγουριά; Το «Παναθηναϊκός είσαι» δεν πιάνει ως απάντηση. Άλλο τα όνειρα και η ουτοπία, άλλο η πραγματικότητα. Μακάρι να ίσχυαν τα πρώτα, αλλά δυστυχώς ζούμε στο σκληρό ρεαλισμό.

Ένα ρόστερ βασισμένο σε νέα παιδιά. Πολλά εξ αυτών ούτε τα είχαν ακούσει οι περισσότεροι. Εκτός αν θέλετε να πιστέψουμε πως όλοι ήξεραν ποιος είναι ο Χατζηθεοδωρίδης για παράδειγμα, ή ο Καμπετσής, ή ο Μαυρομμάτης, ή ο Μπουζούκης ακόμη ακόμη. Πέρα απ’ τα νιάτα, όμως, οι έμπειροι που διαθέτει στο ρόστερ η ομάδα, είναι ένας δεξιός μπακ που στο πρώτο μισό της περασμένης σεζόν όλοι τον έκραζαν και θεωρούσαν πως δεν κάνει ούτε για εναλλακτική. Ένας αριστερός μπακ που ξέρει μόνο να… τρέχει και να βαράει αντιπάλους και τι θα κάνουμε όταν έφυγε ο Χουλτ. Ένας Κουρμπέλης που είναι δυνατόν να δίνουμε τόσα λεφτά να τον πάρουμε απ’ τον Μποροβήλο; Ένας Κάτσε που είναι δανεικός απ’ τον ΠΑΟΚ. Ένας Κολοβέτσιος που τον άφησε ελεύθερο η ΑΕΚ και είχε αποκτηθεί για εναλλακτική. Ένας Μακέντα που τον έκραζαν δημόσια μέχρι και σε αρθρογραφίες. Ένας Άλτμαν που το παιδί επανήλθε μετά από σχεδόν ένα χρόνο απουσίας πριν κάποιο διάστημα.

Όλο αυτό που αναφέραμε, είναι ο Παναθηναϊκός. Δίχως ίχνος υπερβολής. Δίχως να κράζουμε ή να αποθεώνουμε κανέναν. Εντελώς ρεαλιστικά. Αυτοί λοιπόν μαζεύτηκαν απ’ τον Γιώργο Δώνη και δημιούργησαν μια ομάδα που δεν μπορούσε να κάνει μεταγραφές, αλλά και να μπορούσε τι θα έκανε; Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει ευρώ για κουλούρι! Με το χαμηλότερο μπάτζετ της ιστορίας του Παναθηναϊκού και ίσως στην ιστορία όλων των λεγόμενων μεγάλων ομάδων. Με τα δεδομένα αυτά, πώς διάολο ρε παιδιά να πάνε να νικήσουν στα ίσα τον κάθε ΠΑΟΚ;

Το να ζει κανείς στο ’60 ή στο ’70 και να θεωρεί ακόμη πως ισχύουν τα «έντεκα εμείς, έντεκα κι αυτοί», είναι δικαίωμά του. Αλλά το δικαίωμά του, δεν έχει… δικαίωμα να το βγάζει πάνω σε παιδιά που αδικούνται αυτή τη στιγμή και μάλιστα κατάφορα. Επειδή ακόμη κι επικοινωνιακά βολεύει πολλούς να φαίνονται αυτοί ως «φταίχτες», να ξεχνιούνται τα προβλήματα του Παναθηναϊκού και να συνεχίζει να… βυθίζεται η κατάσταση, με εμάς να δείχνουμε ως φταίχτες του ναύτες τους οποίους μάλιστα πήραμε μεσοπέλαγα κι ενώ είχε αρχίσει η φουρτούνα!

Ας βάλουμε στο μυαλό μας πως ο Παναθηναϊκός δεν έχει εχέγγυα. Δεν έχει τίποτα για να πορεύεται. Έχει μόνο μια καλή… πάστα παικτών, που δεν αρκεί όμως. Όταν θες να μάθεις κολύμπι θα μπεις σιγά σιγά με προστατευτικό σε μια πισίνα. Δε θα πας στη μέση του ωκεανού και περιτριγυρισμένος από καρχαρίες. Σε αυτό τον Παναθηναϊκό, κάτι τέτοιο συμβαίνει. Τους ρίξαμε μέσα και φωνάζουμε από πάνω «μα καλά τόσο άχρηστοι είναι που δεν κολυμπούν;». Σοβαρά τώρα;

Δε λέμε να δείτε την ποιότητα που έχει ο ΠΑΟΚ ως ομάδα. Δε λέμε να δείτε το πόσο εύκολα κράτησε τον κορμό του ο ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια, ή με πόση άνεση ενισχύθηκε για να καλύψει το κενό που του δημιουργήθηκε μέσα στη σεζόν. Δείτε απλά την ηρεμία που έχει ο ΠΑΟΚ ως ομάδα στην καθημερινότητά του. Δείτε επικοινωνιακά πως «προστατεύεται» ο κάθε παίκτης του ΠΑΟΚ. Δείτε την άνεση με την οποία ταξιδεύει ο ΠΑΟΚ έχοντας διαρκώς πτήσεις τσάρτερ. Τα παιδιά του Παναθηναϊκού απ’ όλα αυτά… ούτε από δίπλα.

Ξέρετε πόσο ευκολότερο θα ήταν να έχει ο Μπουζούκης τον Μπεργκ για να συνεργάζεται; Να έχει πλάι του τον Εμποκού και τον Βιγιαφάνιες πέρα απ’ τον Χατζηγιοβάνη και τον Άλτμαν; Να έχει πίσω του τον Ζέκα να είναι δίπλα στον Κουρμπέλη; Να έχει ο Μαυρομμάτης τον Μολέδο να τον κατευθύνει και να… καθαρίζει τα πάντα ψηλά και χαμηλά; Να υπάρχει κι ο Βλαχοδήμος μαζί με τον Διούδη για μια θέση κάτω απ’ τα δοκάρια; Δε λέμε τρελά πράγματα, λέμε τον κορμό που είχες και έπρεπε να κρατήσεις. Αλλά τόσο βίαια, τόσο άτσαλα τον.. σκόρπισες, μπαίνοντας συγχρόνως σε διαδικασίες παύσης πληρωμών και πάει λέγοντας. Ξέρετε πόσο ευκολότερα θα ήταν όλα γι’ αυτά τα παιδιά; Ναι δε θα έπαιρναν τις ίδιες ευκαιρίες, ναι δε θα έπαιζαν όλοι, αλλά μόνο έτσι θα έμπαιναν νορμάλ στον Παναθηναϊκό με τις απαιτήσεις και την πίεσή του.

Γιατί εμείς (πρώτα λέμε τους εαυτούς μας), μόνο κρίνουμε, αδικούμε και κράζουμε. Έτσι ξέρουμε τον Παναθηναϊκό, έτσι τον έχουμε μάθει. Δεν γίνεται από κακία. Δεν γίνεται από… τρέλα. Γίνεται ως κανονικότητα αντίδρασης στο άσχημο αποτέλεσμα, στην κακή πορεία. Αλλά πώς γίνεται να έχουμε κανονικότητα στις αντιδράσεις και στην κριτική, απέναντι σε μια γενιά που αδικείται κατάφορα και ξεκάθαρα; Με μοναδικό της… έγκλημα, πως με χαρά προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο και να βελτιωθεί. Όσο ξέρει, όσο μπορεί, βγάζοντας ταλέντο και διάθεση.

Γιατί λοιπόν να… σκοτώσουμε τον Μπουζούκη; Να «σταυρώσουμε» τον Χατζηγιοβάνη; Να «θυσιάσουμε» τον Μαυρομμάτη; Να βγάλουμε στη… σέντρα τον Πούγγουρα; Να «πυροβολήσουμε» τους πάντες τέλος πάντων! Πραγματικά γιατί; Ξέρετε όσο υπάρχει αυτή η λογική, το πιθανότερο είναι σε λίγο καιρό να βλέπουμε τον Μπουζούκη να παίζει στον ΠΑΟΚ ή κάπου αλλού. Τον Χατζηγιοβάνη στην ΑΕΚ ή κάπου αλλού. Επειδή εδώ δε θα τους… σηκώνει το κλίμα κι εμείς θα έχουμε… ξεπαστρέψει μια γενιά ποδοσφαιρική που δεν της αξίζει.

Την ίδια ώρα, ο Παναθηναϊκός θα είναι έτσι και χειρότερα. Θα ψάχνει λύσεις που δε θα υπάρχουν, ενώ τα προβλήματα θα γιγαντώνονται και θα αυξάνονται. Δεν το αξίζει κανείς αυτό. Ούτε τα παιδιά αυτά που σε καμία των περιπτώσεων δεν είναι το πρόβλημα, ούτε η ίδια η ομάδα που έτσι κι αλλιώς είναι στο καναβάτσο και κάθε… φύσημα (δε λέμε καν για χτύπημα) θα τη βγάζει όλο και περισσότερο νοκ άουτ.

Και κάτι τελευταίο. Όλα αυτά μην τα ξεχνάμε, επειδή ο κάθε Παναθηναϊκός δεν αντιδρά έτσι από κακία. Κάθε άλλο. Από αγάπη το κάνει προς τον σύλλογο. Τη δική μας αγάπη, όμως, μην την ξεσπάμε σε αυτούς που πραγματικά προσπαθούν. Επαρκώς ή μη, ας το κρίνει ο καθένας, έχοντας στο μυαλό του όλα τα δεδομένα όμως. Ίσα ίσα που πρέπει να λειτουργήσει το ένστικτο της προστατευτικότητας απέναντι σε αυτά τα παιδιά (κάθε ηλικίας στην ομάδα). Άλλωστε δεν υπάρχει κανείς να προστατεύσει τους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Αυτούς που είναι η μόνη ελπίδα που έμεινε στο «τριφύλλι». Αν… κόψει κι αυτό το νήμα, φύγαμε στο κενό!

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ