ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ…

Ο Παναθηναϊκός δείχνει… ξεφουσκωμένος και εντελώς παρατημένος με την όποια ελπίδα υπήρχε να χάνεται.

Τα ίδια και τα ίδια…

Μετά από κάθε ματς του Παναθηναϊκού, δεν χρειάζεται πλέον να… κουραζόμαστε. Απλά θα κάνουμε copy paste τα κείμενα, θα λέμε τα ίδια πράγματα αλλάζοντας απλά το όνομα του εκάστοτε αντιπάλου και το τελικό σκορ. Τα υπόλοιπα μένουν ίδια. Η ομάδα πήγε στη Νέα Σμύρνη και ήταν… σα να μην πήγε. Ο διαιτητής και οι βοηθοί του ξεκίνησαν το ματς θέλοντας (θεωρητικά) να υποδείξουν τις παραβάσεις που βλέπουν, αλλά ήταν… σα να μην έβλεπαν. Ε, τι άλλο να πεις. Εκεί τελειώνει η κουβέντα. Ένας οργανισμός που είναι εντελώς παρατημένος από παντού, συνεχίζεται να δέχεται… χτυπήματα και κανείς δεν ξέρει πόσο ακόμη θα αντέξει. Γιατί η αλήθεια είναι πως όλο αυτό δεν αντέχεται και για πολύ.

Αγωνιστικά η αλήθεια είναι πως δεν αποτέλεσε έκπληξη το χάλι που είδαμε. Οι παίκτες σου δεν είναι σε καλή κατάσταση. Σου έλειπαν τα μπακ που αποτελούν τη μισή σου… δύναμη δημιουργικά, αλλά και ανασταλτικά. Κάτι που φάνηκε στην πλευρά του Πούγγουρα κυρίως, παρότι δεν φταίει το παιδί σε κάτι. Άλλωστε δεν είναι αυτή η θέση του. Πλέον το γεγονός πως δεν έρχονται φάσεις, δεν υπάρχει δημιουργία παιχνιδιού, δεν είναι μια παροδική κατάσταση. Είναι κάτι μόνιμο. Ήταν μικρότερο το διάστημα στο οποίο οι «πράσινοι» είχαν κίνηση, φαντασία και σωστές κινήσεις δημιουργικά, σε σχέση με το διάστημα που δεν τα έχουν. Άρα δεν μπορεί να είναι απλά… κοιλιά. Δυστυχώς. Βέβαια ακόμη και σε αυτόν τον τομέα, στη Νέα Σμύρνη ήσουν χειρότερος κι απ’ τα χειρότερά σου. Δε θυμόμαστε σε άλλο ματς τον Μπουζούκη για παράδειγμα, όσο κακός κι αν ήταν, να μην κάνει ούτε μία κάθε ή διαγώνια μεταβίβαση που θα δημιουργήσει κίνδυνο στον αντίπαλο. Αυτό τα λέει όλα.

Μέσα στην τραγική σου αγωνιστική κατάσταση φυσικά, έρχεται και ο κάθε Κουμπαράκης, Συμπεθεράκης, Μπατζανάκης, Κουνιάδος, οτιδήποτε τέλος πάντων, να αποδείξει γιατί ποτέ οι Έλληνες διαιτητές δε θα έχουν την εκτίμηση του κόσμου (το λέμε… απαλά για να μην κατηγορηθούμε κιόλας, εκεί φτάσαμε). Δε λέμε καν για τα οφσάιντ κωμωδία, δε λέμε καν για το επιθετικό φάουλ που έχει γίνει πάνω στον Μακέντα στη φάση απ’ την οποία ξεκινά το πρώτο γκολ του Πανιώνιου. Ρε παλικάρια, είναι δυνατόν ούτε ο διαιτητής, ούτε ο πρώτος βοηθός, να μην είδαν το κράτημα με δύο χέρια, την αγκαλιά του Ντουρμισάι στον Κουρμπέλη; Μιλάμε σοβαρά τώρα; Ένα πέναλτι που θα σε έβαζε μπροστά στο σκορ και θα μιλούσαμε για άλλο ματς. Αν ήταν μάγκας και… ομαδάρα ο Πανιώνιος του Μανιάτη, του Ντουρμισάι, του Μπανανά, του Μασούρα, του Μανθάτη (υπάρχει κοινός παρονομαστής), ας έβαζε μετά δύο γκολ. Αλλά σε κάθε περίπτωση θα ήταν εντελώς διαφορετικό ματς. Συγχωρέστε μας αλλά όσοι είστε της λογικής «ναι αλλά το πέναλτι μπορεί να το έχανε ο Παναθηναϊκός», απλά μη μιλάτε καν. Μεγαλύτερη δικαιολογία μιας… σφαγής δεν μπορεί να υπάρξει. Αν είναι έτσι και τα γκολ που μπαίνουν ας ακυρώνονται επειδή μπορεί να μην κάνεις τις φάσεις που θα έπρεπε για να δικαιούσαι να σκοράρεις κιόλας…

Όπως και να έχει, ο Παναθηναϊκός ήταν νομοτελειακό πως από ένα σημείο και μετά θα ακολουθήσει την πορεία που έχει σε όλα τα άλλα τα επίπεδα του ποδοσφαιρικού τμήματος. Όσο καλό κι αν ήταν, δυστυχώς δεν ήταν εφικτό να συνεχίσει η ομάδα, τα παιδιά και το τεχνικό τιμ, να κρατούν όρθιο το «τριφύλλι» που σε όλους τους άλλους τομείς, είναι παρατημένο και αφημένο στην τύχη του. Όπου τύχη, οι ορέξεις του καθενός και η διαρκής σμίκρυνση του στάτους σου. Είναι καιρός να αντιληφθούμε λοιπόν, πως απλά δεν γίνεται να ελπίζουμε σε κάτι τέτοιο. Δεν γίνεται να περιμένουμε πως μόνη της η ομάδα ως αγωνιστικό τμήμα θα επαναφέρει τον Παναθηναϊκό εκεί που πρέπει. Είναι προσβολή ακόμη και να το λέμε. Καλύτερα να μην υπάρχει ελπίδα, παρά να την «βαφτίζουμε» ως τέτοια και κάθε εβδομάδα να… πονά η καρδιά του κάθε φιλάθλου.

Μέσα σε όλα αυτά, έρχονται και τα ντέρμπι. Συγγνώμη αλλά ρεαλιστικά ο Παναθηναϊκός αυτό που πρέπει να δει αυτή τη στιγμή είναι το πώς θα ανταπεξέλθει γλιτώνοντας τον εαυτό του από καταστάσεις που θα μείνουν στην ιστορία ως ντροπιαστικές. Δεν το αξίζουν αυτά τα παιδιά, αυτό το τεχνικό τιμ, να μείνουν στην ιστορία ως… μαύρη σελίδα. Είναι κρίμα κι άδικο. Κατά τα άλλα ακόμη και η πεντάδα είναι μάλλον μακρινή υπόθεση έτσι όπως έχει το πράγμα. Αφού έτσι κι αλλιώς και να αλλάξεις αγωνιστικά την εικόνα σου, δεν σε αφήνουν είναι ξεκάθαρο πλέον. Τα… ανθρώπινα λάθη.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ