ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ «ΠΕΤΡΙΝΑ» ΧΡΟΝΙΑ…

Εννιά σερί χαμένα Πρωταθλήματα και ακόμη έχεις χρόνο για να μπορείς να διεκδικείς έστω.

Τα δικά μας «πέτρινα» χρόνια…

Για να λύσεις προβλήματα, πρέπει πρώτα να τα αντιλαμβάνεσαι. Να τα καταλαβαίνεις. Να δέχεσαι πως υπάρχουν. Χωρίς… χρυσόσκονη για να φαίνονται ομορφότερα, χωρίς ναι μεν αλλά, χωρίς να σου λείπει ο ρεαλισμός. Ο Παναθηναϊκός είναι στις χειρότερες χρονιές της ιστορίας του. Την χειρότερη περίοδο της ιστορίας του. Βιώνει τα δικά του… πέτρινα χρόνια και το χειρότερο είναι πως λύση στον ορίζοντα για να αλλάξει αυτό, δεν φαίνεται ορατή. Μόνο αυτό το εφαρμόσιμο πλάνο που είναι σε εξέλιξη από Νταμπίζα-Δώνη και τα παιδιά του ρόστερ, το οποίο βέβαια χρειάζεται αρκετό χρόνο. Το να έρθει η οικονομική εξυγίανση μέσω εξέλιξης και πώλησης παικτών απ’ τις ακαδημίες και συμμετοχή αυτών στην πρώτη ομάδα για να ετοιμαστούν για την επόμενη μέρα της ομάδας. Αυτή του Πρωταθλητισμού, όποτε έρθει αυτή.

Εντελώς ψυχρά το «τριφύλλι» φέτος φτάνει την 9η σερί σεζόν χωρίς Πρωτάθλημα. Μιλάμε για το μεγαλύτερο διάστημα που είσαι μακριά απ’ τον τίτλο. Έχοντας σε αυτά τα έτη ένα Κύπελλο, αυτό του 2014. Από τότε που δημιουργήθηκε η Α’ Εθνική, οι «πράσινοι» ποτέ ξανά δεν είχαν τόσο… φτωχά και τόσο μεγάλα διαστήματα στην «πίκρα». Θα πει κανείς για την επταετία που δεν πήρες τίποτα απ’ το 1997 μέχρι και το 2003. Ναι αλλά αν σκεφτεί κανείς τις ομάδες που είδαμε, αλλά κυρίως τις επικές και μεγαλειώδης νίκες-εμφανίσεις-πορείες εκτός των συνόρων, τότε αντιλαμβάνεται πως δεν συγκρίνονται ούτε με πέντε Πρωταθλήματα που λέει ο λόγος!

Αυτή η 9ετία πέρα από τα μηδέν Πρωταθλήματα, ήταν γεμάτη από Ευρωπαϊκή αναξιοπιστία και πισωγύρισμα εκτός των συνόρων άνευ προηγουμένου! Με αποκλεισμούς σοκ, χωρίς να νικάς σε φάσεις ομίλων, χωρίς να εξασφαλίζεις έστω την συμμετοχή σου εκεί και τελικά με την απίστευτη… κατρακύλα στην βαθμολογία της UEFA για την ομάδα που είχε φτάσει να βρίσκεται στην 11η θέση στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Τώρα ξέρετε που είναι; Στην 158η

Είναι μεγάλο το διάστημα. Ουσιαστικά είναι περίοδος στην οποία μεγαλώνει μια γενιά ανθρώπων σιγά σιγά, παιδιά που ενηλικιώνονται δεν θυμούνται ποδοσφαιρικές επιτυχίες του Παναθηναϊκού και αυτό πάντα κρύβει κινδύνους. Διότι χάνεις οπαδούς, χάνεις την όποια δυναμική είχες, χάνεις φυσικά και απέναντι στους αντιπάλους σου καθώς η… ψαλίδα μεγαλώνει. Οικονομική, Ευρωπαϊκή, σε επίπεδο δυναμικής, παντού. Όλα αυτά, βέβαια, μεταφράζονται και σε οικονομική κατρακύλα (σε συνδυασμό με τις διοικητικές αποφάσεις-πράξεις φυσικά), διότι ο Παναθηναϊκός έχει την ατυχία να βιώνει τα «πέτρινα» χρόνια του στην εποχή που όλα είναι χρήμα στο ποδόσφαιρο. Όσο εσύ μένεις στάσιμος, χάνεις λεφτά, την ώρα που οι άλλοι έχουν έσοδα και μέσω αυτών… φεύγουν απ’ το οπτικό σου πεδίο.

Αντίστοιχα όταν όλοι οι άλλοι είχαν τα σοβαρά δικά τους «πέτρινα» χρόνια, υπήρξαν καταστάσεις που άλλαξαν τα δεδομένα γι’ αυτούς. Εξαίρεση η ΑΕΚ (αν και είχε καταστάσεις ευνοϊκές μην το ξεχνάμε) που και πάλι υποβιβάστηκε βαθμολογικά και «θυσίασε» μια κατηγορία έχοντας υποστεί έτσι κι αλλιώς την ντροπή, με αποτέλεσμα να… μηδενίσει και να είναι «καθαρή» από χρέη. Στοιχείο που έπαιξε τεράστιο ρόλο για να προχωρήσει. Ο Ολυμπιακός απ’ την άλλη είναι γνωστά τα δεδομένα σε όλα τα επίπεδα, ενώ ο ΠΑΟΚ είναι εντελώς διαφορετική ιστορία καθώς ποτέ δεν ήταν μαθημένος στους τίτλους. Ο Παναθηναϊκός είναι μια ξεχωριστή υπόθεση απ’ όλους αυτούς και μάλιστα στην χειρότερη δυνατή περίοδο. Τόσο λόγω των απαιτήσεων σε οικονομικό επίπεδο που έχει το άθλημα, όσο και για το γεγονός πως η οικονομική κατρακύλα του Παναθηναϊκού συνέπεσε με την κρίση στην χώρα.

Το θέμα είναι τι θα συμβεί από εδώ και πέρα. Ρεαλιστικά, απλά χρειάζεται... γερό στομάχι. Διότι για όσους ξέρουμε τον Παναθηναϊκό ως πραγματικό Παναθηναϊκό και στο ποδόσφαιρο (μη σας παραξενεύει που το λέμε έτσι, κάποιοι άνθρωποι δεν το έχουν μάθει και δεν το βίωσαν όπως πρέπει το «τριφύλλι»), είναι δεδομένο πως θα κάνουμε χρόνια να τον ξαναδούμε έτσι. Ή έστω κοντά στο… έτσι. Συζητάμε πάντα με τα τωρινά δεδομένα που υπάρχουν. Αν κάτι γίνει και διαφοροποιηθούν όλα αυτά, πάλι θα χρειαστεί κάποιος χρόνος, αλλά σαφώς θα είναι αλλιώς τα δεδομένα! Αλλά και πάλι, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι να… γυμνάζουμε το στομάχι μας για να αντέξει.  

Όλη αυτή η διαδικασία που αναλύσαμε, λίγο πολύ είναι γνωστή. Αλλά κάποιες στιγμές, ξεχνιέται. Δεν πρέπει να ξεχνιέται. Το πώς θα αντιδράσει ο καθένας σε αυτή την ιστορία, αν δηλαδή θα πάει στο γήπεδο ή όχι, αν θα χειροκροτήσει τα παιδιά αυτά από κοντά ή όχι, είναι πραγματικά δικαίωμά του. Η δική μας γνώμη δεν έχει καμία σημασία. Αλλά σε επίπεδο αντίδρασης προς την ομάδα, όταν ξεχνιέται το αυτονόητο, πως η ομάδα ζει «πέτρινα» χρόνια και αυτό είναι σε εξέλιξη και δε μοιάζει να είναι στην… τελική του ευθεία, τότε απλά θα αδικούμε παιδιά, θα χάνουμε το νόημα όσων γίνονται και κυρίως θα ξεχνάμε και το πώς θα ξεφύγουμε απ’ αυτή την απίστευτα μίζερη και πικρόχολη κατάσταση. Γιατί το χειρότερο όλων είναι πως αν τη συνηθίσουμε (κάτι που δυστυχώς γίνεται ως ένα σημείο) θα έχεις παγιωθεί σε αυτό το στάτους…  

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ