ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ…

Με την ομάδα σε αυτή την κατάσταση για κάποια χρόνια, δύσκολο να περιμένει ο κόσμος…

Δεν υπάρχει υπομονή…

Τα λόγια του Γιώργου Δώνη ήταν γεμάτα ρεαλισμό και αλήθειες για την κατάσταση του Παναθηναϊκού. Γνωστά όλα αυτά όμως. Όποιος δεν γνώριζε το που βαδίζει και πως προχωρά το «τριφύλλι», μάλλον ονειρεύεται ξύπνιος. Έχει τονιστεί πολλές φορές πως με τα τωρινά δεδομένα οι «πράσινοι» δεν θα είναι ανταγωνιστικοί τουλάχιστον στα επίπεδα που θα έπρεπε. Δε θα κάνουν Πρωταθλητισμό και δε θα θυμίζουν σε πολλά αυτό που θα έπρεπε να είναι. Ένα σύνολο κορυφής δηλαδή, ισχυρό, με δυναμική, συσπείρωση και πάει λέγοντας. Όλα αυτά έχουμε ξεχάσει πως είναι εδώ που τα λέμε και ένας Θεός ξέρει πότε θα τα ξαναζήσουμε με τα τωρινά δεδομένα.

Ο προπονητής του Παναθηναϊκού μίλησε για μια προσπάθεια που είναι σε εξέλιξη για τα επόμενα χρόνια. Για να βελτιωθούν και να εξελιχθούν ποδοσφαιριστές, για να εξυγιανθεί οικονομικά μέσω των παικτών της η ομάδα και μέχρι να συμβούν όλα αυτά, μην περιμένετε πολλά. Την ώρα που οι άλλοι θα «παλεύουν» για τους τίτλους δηλαδή, εμείς θα κοιτάμε. Τόσο απλά. Δίκιο είχε ο Δώνης ξαναλέμε, όσο σκληρό κι αν ακούγεται. Το θέμα είναι πώς μπορεί να το αντέξει όλο αυτό ο κόσμος; Όχι πως θα αντιδράσει για να μην παρεξηγηθούμε. Άλλωστε όλοι οι φίλαθλοι των «πράσινων» εκτιμούν την προσπάθεια του Δώνη και των παικτών. Αλλά μπορούν να συνεχίσουν να βλέπουν τον Παναθηναϊκό σε αυτά τα επίπεδα; Να «μάχεται» δηλαδή για την πεντάδα;

Βλέπετε το «τριφύλλι» δεν ξεκινά φέτος μια προσπάθεια. Αυτό ισχύει για τον Δώνη, τον Νταμπίζα και το τωρινό ρόστερ. Με ελάχιστο μπάτζετ (επιπέδου ομάδων που προσπαθούν να μην υποβιβαστούν), με περιορισμούς που υπήρχαν μέχρι τον περασμένο Γενάρη (ελπίζουμε να μην έχουμε νέους), με αφαίρεση βαθμών, χωρίς κανένα σεβασμό από κανέναν και χωρίς την παραμικρή διοικητική δυναμική. Ο Παναθηναϊκός, όμως, δεν μπορεί να κάνει… restart διαγράφοντας όλα τα προηγούμενα. Είναι χρόνια που ο κόσμος κάνει υπομονή. Είναι χρόνια που έζησε πολλά και κυρίως έφτασε στο σημείο να βλέπει την ομάδα του να βιώνει την αθλητική «ταπείνωση». Με τις αποχές λόγω στάσης πληρωμών, με τη συμπεριφορά όλων απέναντι στο «τριφύλλι», με Ταϊλανδούς να πηγαινοέρχονται για να χαίρονται κάποιοι… φίλοι τους και τελικά μην τον είδατε, με αποκορύφωμα φυσικά την υπόθεση της αλλαγής ποινής για να μείνεις στην κατηγορία που έδωσε το δικαίωμα στον κάθε ένα να σου λέει πως σε… έσωσε και σε κράτησε στην Superleague.

Δεν είναι εύκολο να τα διαχειριστεί ο κόσμος όλα αυτά. Το… ξενέρωμα, η πίκρα και η οργή πολλές φορές, έχουν φτάσει σε επίπεδα χωρίς προηγούμενο. Αυτή η «παγωμάρα» φαίνεται να υπάρχει και τώρα. Επειδή ο αρχικός ενθουσιασμός καταλάγιασε μετά από κάποια άσχημα αποτελέσματα, μετά από την συνεχόμενη εμφάνιση προσώπων που κανείς δεν εμπιστεύεται και δε θέλει στην ομάδα πλέον. Άσχετα με το αγωνιστικό κομμάτι φυσικά, αλλά όταν έχεις διαρκώς μπροστά σου αυτούς που σου θυμίζουν τον… χειρότερο εφιάλτη σου, το νορμάλ είναι να γυρίζεις το βλέμμα αλλού. Δε θες να υπομείνεις ξανά και ξανά τα ίδια, χωρίς κανείς να γνωρίζει για πόσο. 

Ακόμη και ως πλάνο βλέπετε, οκ δεν είναι και το πιο… εμπορικό να περιμένουν οι οπαδοί να πάνε καλά κάποια νέα παιδιά προκειμένου να πουληθούν για να ξεχρεώσει και να εξυγιανθεί οικονομικά η ΠΑΕ. Επαναλαμβάνουμε, είναι ρεαλιστικό επειδή δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Όμως ως σκέψη και μόνο δεν είναι εύκολο να το αποδεχτεί το Παναθηναϊκό μυαλό, ειδικά μετά τα όσα έχει υπομείνει εδώ και χρόνια. Αισίως η ομάδα συμπληρώνει 9 χρόνια χωρίς Πρωτάθλημα. Με την προοπτική που υπάρχει αυτή τη στιγμή να είναι πως πρέπει να περιμένουν οι πάντες για να πουληθούν παίκτες που πρώτα θα αναδειχθούν απ’ τις ακαδημίες για να μην έχει οικονομικά θέματα η ΠΑΕ. Η λέξη «προοπτική» μάλλον ήταν λάθος στην συγκεκριμένη πρόταση εδώ που τα λέμε.

Απλά τα πράγματα. Υπομονή δεν υπάρχει. Υπομονή για να στηρίξει ο κόσμος για κάποια χρόνια, προκειμένου η ίδια διοίκηση που… κατέβασε διακόπτες και έφερε εδώ τα πράγματα, να προχωρήσει την κατάσταση μέχρι το επόμενο στάδιο (θεωρητικά πιο πάνω). Δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης στον προπονητή ή στους παίκτες. Αυτά είναι δεδομένα και κανείς δεν τα αμφισβητεί. Είναι θέμα αντοχών πλέον. Πολλά τα χρόνια, απίστευτη η υπομονή, τραγικά τα λάθη και ενοχλητικό το… σκύβω διαρκώς το κεφάλι. Κάτι άλλο με την τωρινή κατάσταση δεν μπορεί να γίνει. Κατά συνέπεια επειδή κι εμάς μας αρέσει ο ρεαλισμός, ο Παναθηναϊκός προχωρά ένα πλάνο που δεν αρέσει σε κανέναν, είναι δύσκολο να έχει αποτέλεσμα μέσα στην επόμενη τριετία και… ο Θεός μαζί μας.

Υ.Γ. Ένα τεράστιο μπράβο στον Παναθηναϊκό ΟΠΑΠ για την κατάκτηση του Κυπέλλου. Μάγκικο και αντρίκειο. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε αυτή τη στιγμή πόση ανάγκη έχει ο σύλλογος κάθε τίτλο. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι Παναθηναϊκό ευεργέτημα είναι όλο αυτό, τη στιγμή που ειδικά το ποδόσφαιρο δεν ξέρουμε πότε θα ξαναδεί τίτλο (όχι με ευθύνη παικτών και τεχνικού τιμ το λέμε για 100η φορά). Όπως φυσικά δεν ξέρουμε τι ζούμε αυτό τον καιρό. Θα το καταλάβουμε όταν λέμε στα εγγόνια μας μια μέρα «έζησα τον Παναθηναϊκό που για δεκαετίες έπαιρνε τουλάχιστον έναν τίτλο τη χρονιά»! Αξεπέραστο επίτευγμα για την μακράν της δεύτερης πιο επιτυχημένη ομάδα σε συλλογικό επίπεδο που έβγαλε η χώρα και ίσως η Ευρώπη!

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ