ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΜΕ, ΡΑΠΑΝΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ!

Άλλο θέμα στην Παναθηναϊκή επικαιρότητα πέρα απ’ την… κόντρα Σισεϊκών-Ουζουνιδικών, δεν υπάρχει!

Δεν έχουμε να φάμε, ραπανάκια για την όρεξη!

Σε όσους ανθρώπους έχουν προσφέρει στον Παναθηναϊκό, πάντα θα έχουμε απεριόριστο σεβασμό και αγάπη. Εκτός αν οι ίδιοι μας αποδείξουν με τον χειρότερο τρόπο πως δεν το αξίζουν (παραδείγματα τέτοιου είδους πολλά). Σεβασμό και αγάπη, λοιπόν, έχουμε και για τον Τζιμπρίλ Σισέ και για τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Για όσα έχουν κάνει στην πορεία των ετών και στην δική τους εποχή για τον Παναθηναϊκό. Ούτε θα κάτσουμε να πούμε το περίφημο «ναι αλλά κι αυτοί κέρδισαν πολλά». Σαφώς και κέρδισαν πολλά, αλλά όσα κέρδισαν τα δούλεψαν, τα άξιζαν και δικαιώθηκαν. Άρα είναι το νορμάλ και όχι λόγος για να τονίζεται.

Μετά την τελευταία συνέντευξη του Σισέ στο sdna.gr, έχει ξεσπάσει ολόκληρη συζήτηση στα Παναθηναϊκά στέκια και κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε αυτή την μάστιγα για το «τριφύλλι», καθώς ο κάθε πουθενάς αισθάνεται πως είναι το λιγότερο… Καλαφάτης και πιστεύει πως η γνώμη του έχει κάποια αξία (μεγαλύτερη απ’ των… κοινών θνητών) και θα επηρεάσει το παραμικρό. Στη θέση του πουθενά βάζουμε τους εαυτούς μας για να μην παρεξηγηθούν οι πουθενάδες. Αφορμή για την συγκεκριμένη κόντρα, λοιπόν, ήταν το παράπονο του Σισέ για το γεγονός (όπως είπε) πως τον περασμένο Γενάρη επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ουζουνίδη για να του πει να έρθει χωρίς λεφτά στην ομάδα κι αυτός δεν του σήκωσε το τηλέφωνο και γενικά δεν του απάντησε ποτέ.

Στο μυαλό μας έχουμε μια διαμορφωμένη άποψη αναφορικά με το ποιος μπορεί να έχει δίκιο, ποιος άδικο, αν υπάρχει υπερβολή και πάει λέγοντας. Αλλά δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ νόημα να την αναφέρουμε. Πρώτα απ’ όλα επειδή δεν ενδιαφέρει κανέναν και από εκεί και πέρα επειδή δεν θα βοηθήσει πουθενά και σε τίποτα τον Παναθηναϊκό. Επίσης όποιο… πόρισμα κι αν διαβάσουμε απ’ τον κάθε Μήτσο απ’ τα Πετράλωνα, Κίτσο απ’ τα Σεπόλια, Μάκη απ’ την Αγ. Παρασκευή και Σάκη απ’ τα Λιόσια (οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα καθαρά συμπτωματική), δεν θα μας επηρεάσει στο παραμικρό αναφορικά στην εκτίμηση και στην αγάπη που έχουμε απέναντι σε δύο ανθρώπους που τους αγαπάμε για όσα προσέφεραν στον Παναθηναϊκό και αυτό δε θα αλλάξει. Άρα η όποια κουβέντα γίνεται με… πάθος και εχθρική διάθεση προς τη μία ή την άλλη πλευρά, στα δικά μας μάτια είναι το λιγότερο «εγκληματική» σε Παναθηναϊκό επίπεδο.

Πρώτα απ’ όλα γιατί μιλάμε για ανθρώπους με ξεχωριστή ιστορία στο σύλλογο, ο καθένας διαφορετικού επιπέδου και εποχής και γεγονότων. Από εκεί και πέρα, όταν στον Παναθηναϊκό… καίγεται το σύμπαν, όταν προσπάθησαν να σου καταστρέψουν κάθε ελπίδα και να σου δεσμεύσουν το μέλλον, όταν ακόμη και τώρα «παίζουν» παιχνίδια πολιτικής στην πλάτη σου, όταν δεν ξέρεις τι ξημερώνει διοικητικά-ιδιοκτησιακά, όταν φέρονται εχθρικά προς τον κόσμο γιατί έτσι θέλουν επειδή οι… κακοί οπαδοί κράζουν αυτόν που με σχέδιο (όπως παραδέχτηκε ο πρόεδρος της ΠΑΕ) άφησε τον Παναθηναϊκό να ρημάξει, δεν μπορούμε να καταλάβουμε σε τι εξυπηρετεί την «πράσινη» καθημερινότητα οι μεταξύ μας κόντρες για το αν έχει δίκιο ο Σισέ ή ο Ουζουνίδης. Ταυτόχρονα μιζεριάζουμε ακόμη περισσότερο μια ατμόσφαιρα που έτσι κι αλλιώς είναι μίζερη και μη Παναθηναϊκή. Κι αυτό την ώρα που ο Δώνης και τα «παιδιά» του προσπαθούν και καταφέρνουν να μας κάνουν να… σκάσουμε λίγο το χειλάκι μας. 

Γενικότερα το πράγμα είναι λίγο δεν έχουμε να φάμε τα ραπανάκια για την όρεξη μας έλειπαν. Στο τέλος της ημέρας, με τον Παναθηναϊκό να τον έχουν φτάσει σε επίπεδο… δαπέδου (διοίκηση και ιδιοκτησία πάντα) είναι εντελώς άσκοπο να ασχολούμαστε με κάτι τέτοιο. Είπαμε, αγαπάμε τον Σισέ, αγαπάμε τον Ουζουνίδη, αλλά κανείς εξ αυτών πλέον δεν είναι στο «τριφύλλι». Οπότε διαβάζουμε όσα έχει να πει ο καθένας με ενδιαφέρον και νοσταλγία, μένουμε εκεί και επιστρέφουμε το ενδιαφέρον μας στα πεπραγμένα του Παναθηναϊκού μας. Διότι όσο εμείς τσακωνόμαστε για τον Σισέ και τον Ουζουνίδη (δεν υπερβάλουμε αυτό συμβαίνει και οι γνώμες είναι το λιγότερο ακραίες) στις… σκιές που είναι κρυμμένοι οι υπεύθυνοι το «τριφύλλι» μαραίνεται. Διότι όσο καλά κι αν τα πηγαίνουν τα παιδιά κι ο Δώνης που αποτελούν… φάρο ελπίδας, αυτά δεν είναι στάνταρ Παναθηναϊκού σε κανένα επίπεδο. Όποιος διαφωνεί και δεν το βλέπει, απλά δεν ξέρει τι είναι Παναθηναϊκός.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου