ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΧΟΡΤΑΡΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!

Η νίκη της ομάδας στα Πηγάδια και η «νίκη» του κόσμου στο ίδιο γήπεδο!

Τα παιδιά στο χορτάρι και στην εξέδρα!

Το πρώτο επίσημο… δείγμα του Παναθηναϊκού, δεν ήταν απλά θετικό. Ήταν ενθουσιαστικό! Αν συνδέσεις όλα τα κομμάτια του παζλ, καταλαβαίνεις το γιατί. Μια ομάδα που στο χορτάρι έκανε… πλάκα σε μία αντίπαλο που είχε να τη νικήσει τρία χρόνια! Σε μια αντίπαλο που του πήρε τρεις σερί νίκες στη Λεωφόρο! Κάτι που δεν πέτυχε ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε ο ΠΑΟΚ, ούτε η ΑΕΚ. Μια αντίπαλο που διατήρησε τον «κορμό» της, δεν έκανε αλλαγές ως σύνολο. Σε μια ατμόσφαιρα περίεργη το λιγότερο, με μια διοίκηση εχθρική προς την ομάδα καθώς την γέμισε με «πληγές» με αφαιρέσεις βαθμών, ποινές Ευρωπαϊκές και… ντόπιες. Όλα αυτά μετατρέπουν το αποτέλεσμα και την εμφάνιση, σε κάτι μεγαλειώδες!

Πάντα αυτά τα αποτελέσματα πρέπει να πιστώνονται εκεί που τους αξίζουν. Μας συγχωρείτε αλλά δε θα πούμε τα εύκολα πως η… φανέλα είναι βαριά, το όνομα του Παναθηναϊκού τεράστιο και πάει λέγοντας. Ισχύουν και με το παραπάνω, αλλά δεν είναι καλό αυτή τη στιγμή να… κλέβουμε τη δόξα των παιδιών αυτών που την αξίζουν πέρα για πέρα. Των νεαρών παιδιών πρώτα απ’ όλα. Επειδή ο Μπουζούκης έβαλε γκολάρα και είναι εξαιρετικός ποδοσφαιριστής με τσαμπουκά. Επειδή ο Χατζηγιοβάνης ήταν καλός και έδειξε να βγαίνει μπροστά επιτέλους, έτσι όπως πρέπει και μπράβο του (δεν του δόθηκε και πέναλτι μαρς). Επειδή ο Πούγγουρας έπαιξε με ένεση και με αφόρητους πόνους επειδή ήθελε να παίξει. Επειδή ο Εμμανουηλίδης μπήκε αλλαγή και αυτό το ξεπέταγμα που έχει, αυτά τα ποδοσφαιρικά στοιχεία του μας κάνουν να θυμόμαστε ποδοσφαιρικούς μύθους κι ας έχασε τα γκολ, 17 χρονών είναι θα τα βάλει να είστε σίγουροι!

Όμως και στα πιο έμπειρα παιδιά. Επειδή ο Κουρμπέλης έκανε… εμφανισάρα και ήταν ηγέτης με τα όλα του. Επειδή ο Ινσούα έχει πάθος που δεν συναντάς εύκολα και συγχρόνως έδειξε και την εμπειρία του, πέρα απ’ την ικανότητά του. Επειδή ο Μουνιέ έπαιξε φορ ενώ δεν είναι και βοήθησε παρότι έχασε ευκαιρίες, ταλαιπώρησε όμως. Κι όλα τα παιδιά εδώ που τα λέμε, μην αδικούμε τους υπόλοιπους. Ένα δουλεμένο σύνολο, «σφιχτό» και θελκτικό συν τοις άλλοις.

Ασφαλώς πέρα απ’ τα παιδιά δεν ξεχνάμε και τον προπονητή που τα δημιούργησε όλα αυτά. Πώς να μην αναφέρεις τον Γιώργο Δώνη που ευθύνεται για την συμμετοχή των παιδιών αυτών (κι ας φαίνεται αναγκαστική) αλλά κυρίως την πίστη που τους έδωσε, που τακτικά παρουσίασε ένα άψογο σύνολο με τα δεδομένα και τεράστια προβλήματά του που δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχουν. Με κανονικό φορ ο Παναθηναϊκός θα είχε επικρατήσει 0-3 για πλάκα παρά τον Σιδηρόπουλο. Μια και τον αναφέραμε, απλά… αηδιαστικός (ως διαιτησία). Θύμισε εποχές Αρετόπουλου στον Πλατανιά, Κύζα στην Τούμπα (ματς με Ολυμπιακό δεν αναφέρουμε δεν αρκεί ένα κείμενο). Πέναλτι μαρς, αποβολή αντιπάλου, πειθαρχικός έλεγχος, αστεία και ανύπαρκτα φάουλ γύρω απ’ την περιοχή σου. Πάλι καλά που δεν μπήκε η Ξάνθη στην περιοχή, θα έδινε πέναλτι. Αν δεν τιμωρηθεί, καλύτερα να φέρουν ξένους διαιτητές σε όλα τα ματς να τελειώνουμε.

Ξεφύγαμε όμως. Η νίκη αυτή, λοιπόν, είναι των παιδιών. Κυρίως αυτών που παίζουν στο χορτάρι και έδειξαν την μαγκιά τους! Ταυτόχρονα, όμως, μην ξεχνάμε τα παιδιά στην εξέδρα. Αυτά που η διοίκηση Αλαφούζου ήθελε να μην πάνε στο γήπεδο, αλλά πάλι καλά που η Ξάνθη άλλαξε απόφαση και πήγαν. Δεν έγινε το παραμικρό! ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ! Κύριοι είδαν το ματς, κύριοι έκαναν την εξέδρα τους, μετέτρεψαν το παιχνίδι σε εντός έδρας με τη φωνή τους. Έδωσαν ώθηση στα παιδιά στο χορτάρι. Τους έδωσαν μια ηρεμία για την οποία τους είχαν πείσει οι καταστροφείς πως δεν θα υπάρχει!

Γι’ αυτό ήρθε κι αυτό το αυθόρμητο «ευχαριστώ» των παικτών με την μορφή χειροκροτήματος προς την εξέδρα. Είχαν πειστεί πως δεν θα τους στηρίξει ο κόσμος, επειδή έτσι ήθελαν να τους πείσουν. Αλλά το αυτονόητο το είδαν, το έζησαν. Ο κόσμος ποτέ δεν είχε διάθεση να τα βάλει με την ομάδα. Ίσα ίσα τα παιδιά τα στηρίζει, το τεχνικό τιμ το στηρίζει. Ποτέ δε θα αλλάξει αυτό. Όπως δε θα αλλάξουν και τα συνθήματα κατά του ιδιοκτήτη και της διοίκησής του, τα πανό κατά του ιδιοκτήτη και της διοίκησής του. Δεν κρίνουμε αν είναι σωστά ή λάθος, απλά όλοι τα περίμεναν. Αυτά δεν επηρεάζουν την ομάδα όμως. Όσο κι αν θέλουν να σας πείσουν γι’ αυτό. Ανεξάρτητα απ’ το αν συμφωνεί ή διαφωνεί ο καθένας, το χειροκρότημα προς τον κόσμο ήρθε επειδή οι ποδοσφαιριστές εκτίμησαν και χάρηκαν τη στήριξη. Μια στήριξη που ήρθε χωρίς κανείς να ξέρει πως θα νικήσει το «τριφύλλι». Στήριξη που φάνηκε απ’ την αρχή του ματς και δεν άλλαξε κάτι μετά το γκολ για παράδειγμα. Επειδή το να αγαπάς τον Παναθηναϊκό και να σιχαίνεσαι αυτούς που ήθελαν να τον καταστρέψουν και «ποδοπάτησαν» κάθε έννοια ηθικής και ιδέας του, μάλλον είναι αδιαπραγμάτευτο.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου