ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ!

Οι ποδοσφαιριστές (μαζί με τον προπονητή) η μόνη ελπίδα να… γλυκάνουν την κατάσταση!

Τα παιδιά είναι το παν!

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι απ’ την αρχή. Ο Παναθηναϊκός κόντρα στον Λεβαδειακό δεν… μάγεψε. Δεν έπιασε τον αντίπαλο απ’ τον «λαιμό» και του έκανε πλάκα. Ούτε «έβγαλε» δέκα ευκαιρίες. Απλά ήταν σαφώς βελτιωμένος απ’ τα προηγούμενα τεστ που έδωσε. Και ταυτόχρονα έδειξε μια συνοχή στο χορτάρι, είχε και ουσία στο παιχνίδι του. Επιπρόσθετα, σε κάνει να ελπίζεις αγωνιστικά (και μόνο) πως έρχεται η επιστροφή του Κουρμπέλη που σαφώς σε δυναμώνει, ενώ θα πάρεις επιτέλους και ξένο φορ. Που όπως ακούσαμε τον Γιώργο Δώνη… ψήνεται κάτι καλό, αρκεί να δεήσουν να πληρώσουν λίγα παραπάνω απ’ το μπάτζετ πείνας που είχαν υπολογίσει. Όταν ο προπονητής κάνει λόγο για κίνηση που θα φέρει και συσπείρωση, το βουλώνεις και πληρώνεις. Ειδικά όταν θες να έρθεις και να φέρεις… άλλο αέρα.

Σε κάθε περίπτωση η όλη ουσία του Παναθηναϊκού είναι το ίδιο το ρόστερ του. Είναι… αγαπησιάρικο για να το πούμε απλά. Δεν έχει ποιότητα στο σημείο που πρέπει, δεν έχει λύσεις στο σημείο που πρέπει, δεν είναι ο ορισμός του Παναθηναϊκού για να το πούμε απλά και χωρίς να παρεξηγείται κανείς. Όμως αυτά τα παιδιά, με τους περισσότερους να είναι Έλληνες, με πολλά πιτσιρίκια που βλέπεις να χαμογελούν και να γουστάρουν και να χαίρονται που φορούν την φανέλα, να ζουν το όνειρό τους, μπορούν να… γλυκάνουν την κατάσταση. Δηλαδή να αναγκάσουν τους απογοητευμένους, πικραμένους, μιζεριασμένους, έξαλλους με όσα έχουν γίνει φίλους της ομάδας, να στρέψουν το βλέμμα προς τα παιδιά που τιμούν την φανέλα και να τα βάλουν σε πρώτο πλάνο, αφήνοντας για λίγο αυτούς που έχουν… ατιμάσει το έμβλημα με τόσο βάναυσο και χυδαίο τρόπο. Διοίκηση και ιδιοκτήτη δηλαδή.

Εύκολο δεν είναι. Σαφώς. Αλλά ποτέ ουσιαστικά δεν πήγε κανείς κόντρα σε αυτά τα παιδιά. Όλη αυτή η συζήτηση για το «στηρίξτε τα παιδιά και τον Δώνη», ήταν και είναι μια μπούρδα. Διότι αυτούς πάντα ο κόσμος τους στήριζε, κανείς δεν σκέφτηκε έστω να πάει γήπεδο και να κράξει τον Εμμανουηλίδη, τον Μπουζούκη, τον Μουνιέ, τον Κουρμπέλη κτλ. Ποτέ και για κανένα λόγο. Η απόδειξη ήρθε ακόμη και στην Καλλιθέα. Εκεί που σηκώθηκε πανό που αφορούσε τη διοίκηση και τις διαθέσεις του κόσμου αναφορικά με την αντιμετώπισή της (σε επίπεδο αντιδράσεων ειρηνικών, επειδή πάντα υπάρχουν και οι βλάκες), αλλά ταυτόχρονα ακούστηκαν και συνθήματα υπέρ της ομάδας, όπως πρέπει και όπως ξέρει ο κόσμος να στηρίζει. Αφήστε όλοι τις υποδείξεις λοιπόν, διότι οι περισσότεροι (δε λέμε όλοι, υπάρχουν κι αυτοί που πραγματικά σκέφτονται το καλό του Παναθηναϊκού) σκέφτεστε απλά το να μη κράξει κανείς τον ιδιοκτήτη.

Τα παιδιά είναι το παν. Και πρέπει να υπάρχουν και να πρωταγωνιστούν σε έναν νορμάλ Παναθηναϊκό κι όχι σε αυτόν που δημιούργησε η διοίκηση Αλαφούζου. Έπρεπε να παίζουν στη Λεωφόρο για να «φτιάχνονται» και να δίνουν περισσότερα βέβαια, αλλά είπαμε, τον εκδικούνται τον Παναθηναϊκό και θέλουν να αποφύγουν το κράξιμο. Πλέον περιμένουμε και την επόμενη μέρα. Αυτή του Παϊρόζ Πιεμπονγκσάντ με τους ανθρώπους του (Ρέστη κτλ). Με δεδομένο πως επέτρεψε να γίνουν πολλά, που δεν έχουν λογική και νόημα. Κρύβεται υπερβολικά και δε λέει τίποτα. Αλλά την καλή διάθεση πάντα την έχουμε κι ας λένε μπούρδες οι επικοινωνιακοί μηχανισμοί του. Άλλωστε η μεγαλύτερη δικαίωση όσων έχουν αμφιβολίες (που δεν γίνεται να μην έχεις) είναι πως δεν δίνεται ούτε μια απάντηση. Πάντα σε όλα τα ερωτήματα η απάντησή τους είναι «στηρίξατε Αλαφούζο για κάποιο διάστημα, οπότε δεν πρέπει να μιλάτε». Αυτά, βέβαια, ας τα πουν αλλού δεν πείθουν ούτε τον εαυτό τους. Απαντήσεις με πράξεις, όχι με λόγια. Και ίσως κάτι να αλλάξει. Για το καλό του Παναθηναϊκού. Για αρχή να φύγει ο Αλαφούζος και όλη η διοίκησή του. Οτιδήποτε λιγότερο είναι απλά… μια τρύπα στο νερό. Αυτά και δε θα σας πούμε «στηρίξτε τα παιδιά». Το κάνετε έτσι κι αλλιώς. Όσοι σας το λένε ουσιαστικά θέλουν να στηρίξετε τη διοίκηση με το να μη μιλάτε.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου