ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΠΛΑΝΟ

Για να ξέρουμε τι να περιμένουμε και τι να απαιτούμε απ’ τα παιδιά, πρέπει να ξέρουμε το γιατί…

Ανάγκη είναι όχι πλάνο

Δεν ξέρουμε αν ο Ρεγκάκος θα γίνει Καρέλης. Μακάρι το παιδί κι ακόμη καλύτερος. Δεν ξέρουμε απ’ ο Χατζηθεοδωρίδης θα εξελιχθεί σε… Μινχ. Ολόψυχα το ευχόμαστε για το καλό του Παναθηναϊκού. Θα φανεί το αν ο Σιφναίος είναι «killer». Τώρα κανείς δεν μπορεί να το πει. Γενικά υπάρχει η λογική πως τα παιδιά αυτά τα «καίμε». Όχι εμείς προσωπικά, αλλά όσοι αμφιβάλουμε, φοβόμαστε, δεν ξέρουμε τι θα γίνει με την ομάδα. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι θέμα φόβου, είναι θέμα ρεαλισμού και πραγματικότητας. Και μόνο τα χρήματα που θα παίρνουν αυτά τα παιδιά ή αυτά που θα έρθουν (πλην στράικερ ξένου) είναι ενδεικτικά της κατάντιας του Παναθηναϊκού.

Δεν θίγουμε τα παιδιά με αυτά που λέμε. Και πιστέψτε μας δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα απ’ το να «βγαίνει» σε μια ομάδα ένας παίκτης που δεν περίμενες. Όλοι θυμάστε τον Νάνο. Ή τον Αμπέντ απ’ το καλοκαίρι του 2013. Έλα όμως που ακόμη κι αυτοί ήταν άλλου επιπέδου ποδοσφαιριστές. Διότι όσοι έρχονται τώρα μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, καλά καλά δεν γνώριζαν οι περισσότεροι πως υπάρχουν παιδιά με αυτό το όνομα που αγωνίζονταν εκεί που αγωνίζονταν. Ο Ρεγκάκος ήταν στην Δ’ Εθνική Ελβετίας! Και τον αναφέρουμε επειδή έδειξε να έχει τρεξίματα, να πιέζει καλά, να έχει τσαγανό και ίσως να περιμένουμε λύσεις απ’ αυτόν. Αλλά ξαναλέμε, το παιδί ήταν στην Δ’ Εθνική Ελβετίας!

Θα πει κανείς «μα αυτό είναι το πλάνο ενίσχυσης». Θα μας επιτρέψετε να διαφωνήσουμε. Δεν είναι το πλάνο ενίσχυσης. Είναι η ανάγκη. Είναι η μόνη διαφυγή που άφησε η διοίκηση-ιδιοκτησία (σε συνεννόηση με τους επόμενους αν προκύψουν τελικά, που δεν γίνεται να σουλατσάρουν στα γήπεδα που παίζει η ομάδα αλλά να μην έχουν λόγο και ρόλο στις αποφάσεις για κρίσιμα θέματα της ομάδας) στον Νίκο Νταμπίζα και στον Γιώργο Δώνη. Οι περιορισμοί, βλέπετε, έχουν γίνει κάτι σαν δικαιολογία πλέον. Στη λογική «μα γιατί δεν κάνετε καμιά μεταγραφή, έχει ανάγκες η ομάδα» και η απάντηση να είναι «έχουμε περιορισμούς, τι να κάνουμε;». Δεν πάει έτσι. Περιορισμούς έχουμε, όχι απαγόρευση μεταγραφών. Απλά δεν υπάρχει θέληση. Δεν θέλουν να δώσουν λεφτά (δε δίνουμε και είδηση θα μας πείτε). Φανταζόμαστε δεν πήγε κανείς στον Δώνη και του είπε «μπορούμε να πάρουμε τον Κυριακόπουλο απ’ τον Αστέρα Τρίπολης ή τον Χατζηθεοδωρίδη απ’ την Μπρέντφορντ» και να είπε πως θέλει τον πρώην ποδοσφαιριστή της Αγγλικής ομάδας. Προσοχή, πλέον για μας είναι καλύτερος ο Χατζηθεοδωρίδης επειδή το παιδί είναι παίκτης του Παναθηναϊκού και το στηρίζουμε και το αγαπάμε. Αλλά η αλήθεια είναι αυτή. Κακά τα ψέματα. Όπως δε θα σε έπιαναν οι περιορισμοί για να πας να πάρεις Πασαλίδη και Μιχάι για να λύσεις το θέμα στα στόπερ. Ούτε ως σκέψη όμως. Γιατί; Γιατί θέλουν λεφτά. Αλλά περιορισμοί δεν τους πιάνουν. Και μη μας πει κανείς «μα δεν μπορείς να πάρεις παίκτη από άλλη ομάδα, ούτε να δώσεις πάνω από 100.000 ευρώ συμβόλαιο», επειδή οι συζητήσεις για μπάτζετ στράικερ είναι για 400.000 και ίσως παραπάνω. Κι εκεί πρέπει να είναι «ταβάνι» τα 100.000 ευρώ. Λύσεις υπάρχουν, λεφτά δεν δίνουν για μεταγραφές.

Δε μιλάμε λοιπόν για μεταγραφικό πλάνο, αλλά για μεταγραφικές ανάγκες. Αν ήταν όλα νορμάλ, θα είχε μείνει ο Λουντ όταν μπορούσε, θα είχες κατορθώσει να κρατήσεις τον Μυστακίδη, θα είχες προχωρήσει συμφωνίες με έμπειρους 23χρονους που έχουν παίξει αρκετά ματς στην Superleague. Αυτό θα ήταν ένα πλάνο για να δείξεις πως ο Παναθηναϊκός υπάρχει ακόμη και υπό περιορισμούς τους οποίους επέβαλλε η διοίκηση Αλαφούζου γιατί έτσι… γούσταρε, γιατί αυτή ήταν η πολιτική της όπως είπε κι ο πρόεδρος της ΠΑΕ. Στον Παναθηναϊκό, λοιπόν, υπάρχουν οι άνθρωποι που ασχολούνται με το αγωνιστικό και κάνουν όσα μπορούν με το… τίποτα.

Το ερώτημα είναι ένα. Από αυτό φαίνεται και το αν υπάρχει πλάνο ή ανάγκη. Σε μερικά χρόνια από τώρα, όταν ο Παναθηναϊκός ελπίζουμε να είναι κοντά στην κανονικότητα τέλος πάντων, ποια απ’ όλα αυτά τα παιδιά θα είναι στο ρόστερ; Δε λέμε ως βασικοί κι αναντικατάστατοι, αλλά έστω ως καλές λύσεις. Μακάρι να είναι όλα. Και μάλιστα να είναι και μπροστάρηδες στην ομάδα. Αλλά στην πραγματικότητα ξέρετε πως αν έχει μείνει έστω κι ένα παιδί για να δίνει λύσεις, θα είναι τεράστια επιτυχία. Γιατί ακόμη και απ’ το 2013 που ήταν επιτυχημένο καλοκαίρι μεταγραφικά, πόσοι νεαροί Έλληνες έμειναν στην ομάδα; Μόνο ο Χρήστος Δώνης. Που είναι ο Λαγός, που είναι ο Τριανταφυλλόπουλος, που είναι ο Μαρινάκης, που είναι ο Χουχούμης, που είναι ο Μουζακίτης, που είναι ο Ντίνας… Και τότε θα ήταν ευκολότερο, επειδή δίπλα στον Μπεργκ, τον Πράνιτς, τον Μέντες, τον Νάνο, είναι ευκολότερο να μπεις κι εσύ. Τώρα με μεγαλύτερες απαιτήσεις, όλα γίνονται δυσκολότερα.

Όλα αυτά δεν τα λέμε για να απαξιώσουμε κανέναν. Φτάνει κιόλας με αυτή την ηλιθιότητα, πως αν δεν αποθεώσεις τους πάντες τότε «απαξιώνεις». Δώνης και παίκτες πρέπει να χειροκροτούνται και μόνο που είναι εδώ στις δυσκολότερες στιγμές του Παναθηναϊκού. Όπως λέγαμε και την περασμένη σεζόν για τον Ουζουνίδη και τους παίκτες του. Όλοι θα είμαστε δίπλα σε αυτά τα παιδιά, σε αυτό το τεχνικό τιμ. Και πιστεύουμε ολόψυχα πως θα παρουσιαστούν με αξιοπρέπεια και ψηλά το κεφάλι αγωνιστικά. Αλλά δεν περνούν όλα απ’ το δικό τους χέρι. Ειδικά όταν δεν θα έχουν και την ευκαιρία της συσπείρωσης γύρω τους για να πάρουν ώθηση. Όχι επειδή το λέμε εμείς κι όχι επειδή το θέλουμε εμείς (για να προλάβουμε τους στημένους-βλάκες-ηλίθιους που δεν ξέρουν τι τους γίνεται), αλλά επειδή η διοίκηση Αλαφούζου έχει αηδιάσει τους πάντες, τους ανάγκασε να μην ασχολούνται. Και σα να μην έφτανε αυτό, αυτοί που ακούμε πως έρχονται (φανεροί και… κρυφοί-φανεροί) διατηρούν το ίδιο συναίσθημα και την ίδια απέχθεια στον κόσμο.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέμπτη, 16 Αυγούστου