ΟΣΟ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ…

Όταν ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να πιέσει και να «σκάσει» τον αντίπαλο, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

Όσο τρέχει κάτι γίνεται…

Ξέρουμε πως τα φιλικά είναι μόνο για συμπεράσματα, δεν είναι για να αισθανθείς σίγουρος για κάτι. Ακόμη υπάρχει δρόμος μπροστά μας, οι επίσημες υποχρεώσεις για το «τριφύλλι» ξεκινούν σε ένα μήνα, λείπουν παίκτες (π.χ. ο βασικός φορ, δεν έχουμε δει την ομάδα με τον Κουρμπέλη κτλ). Όμως σε κάθε περίπτωση ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν εύκολα. Είναι θετική η συνοχή που έχει ο Παναθηναϊκός, είναι ξεκάθαρο πως έχει τρεξίματα ως ομάδα και πάει λέγοντας. Όμως υπάρχουν χτυπητές αδυναμίες.

Κόντρα στην Ντεν Χάαγκ… ξεγυμνώθηκαν τα θετικά και τα αρνητικά. Με την πίεση που είχες στο ξεκίνημα του ματς και δεν άφησες τον αντίπαλο να πάρει ανάσα. Έτσι ήρθε το γκολ, έτσι ήρθαν οι φάσεις, έτσι ήρθαν και η ανυπαρξία ευκαιριών απ’ τους Ολλανδούς. Όταν όμως δεν γινόταν να πιέσεις ψηλά με την ίδια ένταση (λογικό κι επόμενο δεν είναι ρομπότ οι παίκτες) άρχισαν να βγαίνουν τα προβλήματα. Διότι τότε φαίνεται ξεκάθαρα πως δεν έχεις ποιότητα ως ομάδα. Δεν έχεις τους παίκτες που θα κρατήσουν την μπάλα, θα χρησιμοποιήσουν την ποιότητά τους και την εμπειρία τους για το κάτι παραπάνω που θα δώσει πνοή σε όλη την ομάδα. Ταυτόχρονα στην άμυνα υπάρχει ξεκάθαρο πρόβλημα στα στόπερ. Όχι με τρία, αλλά και με 13 να παίζουμε δεν θα αλλάξει το πρόβλημα καθώς είναι θέμα αγωνιστικού στυλ. Ο Παναθηναϊκός είχε ανάγκη από παίκτη (έναν τουλάχιστον) επιπέδου και στυλ Μολέδο. Δε θα τον πάρει βέβαια, δεν μπορεί άλλωστε. Κι αυτούς που μπορεί καθώς δεν τους πιάνουν οι περιορισμοί, δε θέλει να τους πληρώσει (π.χ. Πασαλίδης ή Μιχάι). Μακάρι ο Πούγγουρας και ο Παντελάκης (αν αποκτηθεί) να δώσουν λύσεις, αλλά δύσκολα να ξεπεραστεί το πρόβλημα στον απόλυτο βαθμό. Συν τοις άλλοις, φοβόμαστε πως ο Γιόχανσον αν διατηρηθεί σε ρόλο στόπερ μάλλον θα αδικηθεί (κι αυτός και η ομάδα) γιατί είναι καλός παίκτης.

Το ίδιο ισχύει και για την επίθεση φυσικά. Ο Ρεγκάκος καλός χρυσός, έκανε ασίστ το παιδί, έχει τα βασικά που χρειάζονται, αλλά όχι για βασικός στον Παναθηναϊκό. Θες φορ που να είναι… βαρβάτος. Να σκοράρει με άνεση γιατί το εύκολο γκολ λείπει απ’ το «τριφύλλι». Συγχρόνως θα πρέπει να απελευθερώσει και τους γύρω απ’ τον επιθετικό (π.χ. Μουνιέ) για να φτάσουν πιο κοντά στις απειλές και κατά συνέπεια στο σκοράρισμα.

Κακά τα ψέματα, για την Ελλάδα παραμένεις Παναθηναϊκός. Δε θα σου έρθουν οι αντίπαλοι (άντε με εξαίρεση τους άλλους «μεγάλους») να παίξουν ανοιχτά. Θα είναι δύσκολο λοιπόν να πάρεις αυτό που θες μόνο με την πίεση και τα τρεξίματα, που αυτή τη στιγμή μοιάζουν τα βασικότερα «όπλα» σου. Θα πρέπει να ανοίξεις άμυνες, θα πρέπει να σκοράρεις κόντρα σε… πούλμαν. Για να το κάνεις θες ποιότητα πρώτα και πάνω απ’ όλα. Κάτι που φωνάζει πως ο Παναθηναϊκός δεν το διαθέτει. Μακάρι να αλλάξουν πολλά στην πορεία, αλλά δύσκολο αφού ούτε μπορείς να πάρεις παίκτες, ούτε θέλει η διοίκηση να πληρώσει αυτούς που θα μπορούσες να πάρεις.

Είπαμε, μην τα ρίχνουμε όλα στους περιορισμούς. Είναι αυτό ακριβώς που λέει η λέξη. Περιορισμοί. Όχι απαγόρευση. Μπορούσες να κάνεις επιλογές που θα σου… έλυναν το πρόβλημα, αλλά με μπάτζετ «πείνας» ποδοσφαιρικής, τι να κάνει ο Νταμπίζας κι ο Δώνης; Ψάχνουν λύσεις οι άνθρωποι αλλά δύσκολα τα πράγματα.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέμπτη, 16 Αυγούστου