ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ!

Το πόσα χρωστάμε στην ομάδα μπάσκετ ούτε μπορούμε να το αντιληφθούμε!

Παναθηναϊκή ευγνωμοσύνη!

Ο σύλλογος Παναθηναϊκός, έχει απίστευτα… ζόρια εδώ και χρόνια. Με τα περισσότερα τμήματά του (ειδικά το ποδόσφαιρο) να έχει «αναλαμπές», να έχει ελάχιστα πάνω και πάρα πολλά κάτω. Όλα αυτά έχουν μελαγχολήσει τον κόσμο, τον έχουν ξενερώσει, τον έχουν κάνει να ξεχνά τι θα πει χαρά. Συν τον Α.Ο. φυσικά, που μέχρι πρότινος ήταν… άστα να πάνε. Αυτό που έμενε να υπάρχει στον σύλλογο ολόκληρο, ήταν (και είναι μέχρι τώρα) το μπάσκετ. Το μυαλό μας δεν μπορεί ακόμη να χωρέσει το μέγεθος του καλού που έχει επιτελέσει στο σύλλογο η ΚΑΕ Παναθηναϊκός. Η μοναδική μορφή… Παναθηναϊκού και μάλιστα στο μέγιστο βαθμό.

Το να κάτσουμε και να πούμε το συνηθισμένο πως το συγκεκριμένο τμήμα κρατά όλο το σύλλογο, κρατά τον κόσμο με ψηλά το κεφάλι, είναι απλό. Και δεν αρκεί. Ίσως για να μπούμε στη λογική του τι πραγματικά γίνεται, ας βάλουμε ένα απλό σενάριο στο μυαλό μας. Φανταστείτε πως ο μπασκετικός Παναθηναϊκός δεν ήταν αυτό που είναι. Δεν ήταν αυτό το μεγαλείο, αυτό το ανυπέρβλητο μέγεθος με τόση συνέπεια. Φανταστείτε απλά να ήταν μια εξαιρετική ομάδα, που διεκδικεί και παίρνει κάθε τόσο τίτλους. Δε λέμε καν να ήταν όπως τα υπόλοιπα τμήματα. Πραγματικά, αυτή τη στιγμή που θα βρισκόταν ο Παναθηναϊκός; Πώς θα βγαίναμε απ’ τα σπίτια μας (που λέει ο λόγος); Πώς θα είχαμε το κουράγιο να πούμε ποια ομάδα υποστηρίζουμε; Μην σας ενοχλεί, καλά τα… βαρύγδουπα ο Παναθηναϊκός είναι ιδέα κτλ. Σαφώς και είναι. Αλλά ο συγκεκριμένος σύλλογος θέλει πολλά περισσότερα.

Η ΚΑΕ μας έχει κρατήσει όρθιους σε όλα τα επίπεδα. Για τους τίτλους, για την καταξίωση δεν χρειάζεται καν να το συζητήσουμε. Για το μοντέλο διοίκησης από μια οικογένεια που λατρεύει τον σύλλογο (οι συγκρίσεις με άλλα τμήματα σε αυτό το επίπεδο δεν χρειάζεται να γίνουν καν) επίσης δεν χρειάζεται να συζητήσουμε. Όχι επειδή δεν το θέλουμε, αλλά θεωρούμε προσβολή να σας λέμε «β και α, βα». Αυτό το επίπεδο συσπείρωσης, δεσίματος, πραγματικά δεν γίνεται να το συναντήσεις πουθενά αλλού. Όλο αυτό ξεκινά απ’ το δέσιμο της ίδιας της οικογένειας Γιαννακόπουλου, το οποίο έχει επεκταθεί σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Σε εκατομμύρια ανθρώπους που λατρεύουν τον Παναθηναϊκό. Ειδικά στα δύσκολα μετά την μεγαλύτερη απώλεια όλων των εποχών στον σύλλογο, το επίπεδο λατρείας και συσπείρωσης δεν έχει προηγούμενο. Αυτό τα λέει όλα.

Ως Παναθηναϊκοί (πέρα απ’ το επάγγελμα του καθενός) οφείλουμε να λέμε τεράστια ευχαριστώ στο τμήμα μπάσκετ. Απ’ τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο (ως λέξη κι όχι στην κυριολεξία). Βάζεις σε αντιδιαστολή την πίκρα που έχεις για όλα τα υπόλοιπα, την αμφιβολία, την μυστικοπάθεια, τις τραγικές καταστάσεις τύπων που κοιτούν την τσέπη τους και άφησαν τον Παναθηναϊκό να διαλυθεί και λες «ευχαριστώ Θεέ μου γι’ αυτό που ζω». Το ευχαριστώ, βέβαια, δεν πάει στον Θεό. Πάει σε αυτούς που εδώ και δεκαετίες δημιούργησαν, συντηρούν και συνεχίζουν αυτό το μεγαλείο. Αυτό το… εξωπραγματικό για τα Ελληνικά (και όχι μόνο) αθλητικά δεδομένα. Μπράβο για τον τίτλο, συγχαρητήρια για την επιτυχία και για το γεγονός πως βλέπεις κάτι που δεν «μασάει», τους έχει κάνει όλους κομπλεξικούς (φαίνεται από τις αντιδράσεις τους). Δύναμη και υγεία σε όλους, καλή ξεκούραση να έχουν και τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά.

Υ.Γ. Για το ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται τώρα να ειπωθεί κάτι. Τον Ιούλιο θα γίνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Ο Πιεμπονγκσάντ (ή η Panasia πείτε το όπως θέλετε) πρέπει να βάλει λεφτά. Αν δεν το κάνει με οποιαδήποτε αιτιολογία, τότε θα έχει να λογοδοτήσει κόσμος και κοσμάκης. Παράγοντες, δημοσιογράφοι, κόσμος και κοσμάκης. Ο Πιεμπονγκσάντ θα πάει στην Ταϊλάνδη και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Οι υπόλοιποι, όμως, στην Ελλάδα θα πρέπει να μείνετε. Ελπίζουμε να είναι όλα αρλούμπες και να… δούμε το χρώμα του χρήματος από τους «θα φέρουμε ταλέντα από… Ασία, θα πάρουμε παικταρά που θα κάνει… κλικ στην Ταϊλάνδη» και πάει λέγοντας.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου