ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΕΛΕΓΕ…

Δεν μπορεί όσα ζει ο σύλλογος να είναι αλήθεια, κάποιος ας μας ξυπνήσει απ’ τον εφιάλτη!

Ποιος να μας το έλεγε…

Θα πληρώσει ή δεν θα πληρώσει; Θα σωθείς ή δε θα σωθείς; Θα αλλάξει η ποινή ή όχι; Πόσους βαθμούς έχουμε τελικά; Θα μείνει κάνας παίκτης ή… μπα; Ερωτήματα που δεν γίνεται να απαντηθούν από κανέναν από εμάς. Αλλά και πάλι, πόσο τραγικά περίεργο είναι να υπάρχουν αυτά τα ερωτήματα για τον Παναθηναϊκό; Φτάσαμε στο 2018 για να βιώνουμε μια κατάσταση ως Παναθηναϊκοί που δεν μπορεί να εξηγηθεί φυσιολογικά. Μόνο αν κοιμόμαστε, βλέπουμε εφιάλτη και κάποια στιγμή θα μας ξυπνήσει κάποιος.

Διότι δεν μιλάμε μόνο για την ΠΑΕ που η διοίκηση Αλαφούζου την έχει μετατρέψει σε κάτι που απλά σε κάνει να θες να βάλεις τα κλάματα. Μιλάμε και για τον Α.Ο. Κάθεσαι και βλέπεις να πανηγυρίζει ο ΟΣΦΠ για το γυναικείο βόλεϊ, ένα άθλημα που κορόιδευε δέκα χρόνια πίσω. Τέλος πάντων εσύ δεν ήσουν όχι τελικό, ούτε… απ’ έξω δεν πέρασες. Γυναικείο μπάσκετ αφήστε το καλύτερα. Αντρικό βόλεϊ πανηγυρίζουμε για την σωτηρία και πάλι καλά που ήρθαν μέσα στη σεζόν οι ξένοι, γιατί αλλιώς θα είχαμε… χαιρετήσει κι εκεί. Σε επίπεδο ερασιτεχνικού αθλητισμού, σε έχουν αφήσει πίσω όχι μόνο ο Ολυμπιακός απ’ τον οποίο είσαι επικίνδυνα μακριά, αλλά σύλλογοι όπως η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ και σε κάθε τμήμα μερικοί ακόμη…

Με μοναδική εξαίρεση το μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός μοιάζει με… σκόρπια διαδήλωση. Μοιάζει με κάτι τρομερά μικρότερο απ’ αυτό που είναι. Μην το παρεξηγήσετε, η αλήθεια είναι. Ο Παναθηναϊκός μίκρυνε. Δεδομένη η ιστορία, ο κόσμος, οι τίτλοι, τα πάντα. Αλλά ο μεγαλύτερος σύλλογος της χώρας έχει καταντήσει… της φάπας. Γιατί; Επειδή όλα εξαρτώνται απ’ τα χρήματα. Αυτά πέρα απ’ την ΚΑΕ δεν υπάρχουν πουθενά. Στην ΠΑΕ για την ακρίβεια δεν δίνονται χρήματα, κάτι που συμπαρασύρει και τον Ερασιτέχνη.

Δέκα χρόνια πριν αν μας έλεγε κάποιος πως ο Παναθηναϊκός θα φτάσει σε αυτό το σημείο, θα γελάγαμε μαζί του. Θα τον περνούσαμε για τρελό. Ούτε καν για τον Ηρακλή ή τον Πανιώνιο δεν θα το πιστεύαμε. Για τον Παναθηναϊκό; Κι όμως, φτάσαμε σε ένα σημείο που φαντάζει με αδιέξοδο. Διότι δυστυχώς η «μαχητική ψυχή» που σαφώς χρειάζεται, απαιτείται για τον Παναθηναϊκό, είναι νόμος για κάθε αθλητή, δεν αρκεί… Μακάρι να έφτανε, αλλά ξέρετε πως δεν φτάνει.

Πονάει η ψυχή μας, αλλά ο Παναθηναϊκός έφυγε απ’ το γκρουπ των «μεγάλων». Δεν συμπεριλαμβάνεται σε αυτό πλέον. Έμεινε το μπάσκετ (όπως εδώ και χρόνια) να… παλεύει μόνο του και να μας κάνει αποκλειστικά αυτό υπερήφανους. Σε όλα τα άλλα μιζέρια, κατάντια, μελαγχολία. Ως σύλλογος, σε έχει ξεπεράσει και η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ και… έχει και πιο κάτω. Ξυπνήστε μας από εφιάλτη. Χάνονται τίτλοι, γενιές οπαδικές, αξιοπρέπεια… Φτάνει. Ας γίνει κάτι. Για τον ΣΥΛΛΟΓΟ ξαναλέμε, δεν είναι μόνο η ΠΑΕ. Σαφώς αυτή συμπαρασύρει πολλά, αλλά η δική της κανονικότητα δεν σώνει τον Α.Ο. Μην το ξεχνάμε…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Κυριακή, 22 Ιουλίου