ΜΕ… ΑΥΡΑ ΑΛΑΦΟΥΖΟΥ

Ας ήταν η τελευταία φορά που η μοίρα τιμωρεί τον Παναθηναϊκό λόγω του μεγαλομετόχου της ΠΑΕ…

Με… αύρα Αλαφούζου

Είναι προσβολή προς τη λογική το να αρχίσεις να συζητάς ποδοσφαιρικά για τον Παναθηναϊκό. Ειδικά σε αυτό το ματς με τον ΠΑΟΚ που απλά ήταν η επιτομή των όσων συμβαίνουν μέσα σε μια «μαύρη» σεζόν, μέσα σε μια σεζόν με την υπογραφή του Γιάννη Αλαφούζου και της διοίκησής του. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν ακόμη… σελίδες για να υπογράψουν. Οι χειρότερες όλων. Πέρα από ευχές δεν γίνεται να κάνει κανείς κάτι άλλο. Τον Παναθηναϊκό τον κατέστρεψαν ολοκληρωτικά. Τυπικά, ουσιαστικά, ηθικά, σε επίπεδο πρεστίζ, οικονομικά, δέσμευσαν το μέλλον του με τις ποινές κτλ. Ας ελπίσουμε να μην έρθει ο υποβιβασμός μέσω σωτηρίας από τρίτους.

Το ίδιο το ματς ήταν ο… καθρέφτης του ιδιοκτήτη και της διοίκησής του. Ένα παιχνίδι καταστροφή για τον Παναθηναϊκό, χωρίς να το αξίζει η ίδια η ομάδα. Δεν μπαίνει η μπάλα στις δικές σου ευκαιρίες, με… τακουνάκι του διαιτητή βγάζουν τετ α τετ και γκολ, επιθετικό φάουλ δεν σφυρίζεται και έρχεται το 0-2, έχεις παίκτη τραυματία και πριν διακοπεί το ματς να γίνει η αλλαγή για το κέντρο της άμυνας, τρως τρίτο γκολ απ’ το κέντρο της άμυνας. Τι άλλο να πεις; Πραγματικά όμως τι άλλο να πεις; Σηκώνεις τα χέρια ψηλά και λες «όχι άλλο ρε Θεέ, φτάνει δεν αντέχω άλλο».

Το μεγάλο κρίμα, βέβαια, είναι πως πάντα τις ευθύνες του Αλαφούζου και της διοίκησής του, τις πληρώνει η ομάδα. Ακόμη και σε επίπεδο… τιμωρίας αν θέλετε. Με τα «Νέμεσις» κτλ. Κατόρθωσε στο τέλος της διαδρομής του (θέλουμε να πιστεύουμε) ως μεγαλομέτοχος, να δεχτεί τρία γκολ στη Λεωφόρο απ’ την ομάδα που δεν θα ήθελε, απ’ την ομάδα που έχει ιδιοκτήτη αυτόν που δεν θα ήθελε για να το πούμε σωστά. Λεπτομέρεια θα πει κανείς, αλλά δυστυχώς στον Παναθηναϊκό η διοίκηση πετά λάσπη στον ανεμιστήρα κι αυτός καταλήγει στη… μούρη της ομάδας.

Η αδικία αφορά τον Μαρίνο Ουζουνίδη και τα παιδιά αυτά που όλη τη σεζόν… έφτυσαν αίμα και κράτησαν την ομάδα σε ένα κάποιο επίπεδο. Δεν άξιζαν ένα τέτοιο «αντίο» στα μεγάλα ματς και στη σεζόν για πολλούς εξ αυτών. Επειδή ο Λουντ δεν θα ξαναπαίξει (πιθανότατα συνολικά στο «τριφύλλι»), ο Κουρμπέλης το ίδιο, ο Μουνιέ επίσης και ποιος ξέρει πόσοι ακόμη. Ίσως να μην παίξει και κανείς βασικά γιατί ουδείς γνωρίζει τι θα ακολουθήσει τις επόμενες μέρες. Όσο για τον Ουζουνίδη, η δήλωσή του μας φαντάζει ως προαναγγελία του αντίο. Ε, δεν ήταν ωραίο όλο αυτό. Όχι να χάσεις με τέτοιο σκορ σε ματς που δεν άξιζες όχι απλά τέτοιο σκορ, αλλά ουσιαστικά ούτε να χάσεις!

Ίσως βέβαια να ήταν πιο δίκαιο. Γιατί το χειροκρότημα και η αποθέωση προς αυτούς τους ανθρώπους μετά από μια τέτοια ήττα απ’ αυτόν τον αντίπαλο μέσα στη Λεωφόρο, δείχνει όχι πολλά αλλά τα πάντα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ο Θεός ας βοηθήσει τον Παναθηναϊκό και ας τον γλιτώσει απ’ την καταστροφή…

Υ.Γ. Η μέρα ήταν «μαύρη» όχι για αγωνιστικούς λόγους φυσικά. Η απώλεια του Κώστα Γιαννακόπουλου είναι τεράστια όχι μόνο για την οικογένεια του Παναθηναϊκού, αλλά για την κοινωνία μας την ίδια. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει, δύναμη και κουράγιο στους δικούς του ανθρώπους…  

Υ.Γ.2: Οι γραμμές αυτές γράφονται λίγο πριν τις 11:00 το βράδυ της Κυριακής. Ακόμη η ΠΑΕ Παναθηναϊκός δεν έχει βγάλει μια συλλυπητήρια ανακοίνωση για τον χαμό του Κώστα Γιαννακόπουλου. Οι λέξεις ντροπή και ξευτίλα δεν αρκούν για να σας περιγράψουν πλέον…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου