Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ!

Αυτά που του λείπουν, τα βρήκε σε «τρέλα» ο Παναθηναϊκός και… λύσσαξε!

Η ποιότητα στην ψυχή!

Ας ξεκινήσουμε με τα άσχημα. Μιλάμε για αυτούς που το παίζουν Παναθηναϊκοί, αλλά τους ενδιαφέρουν μόνο κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα. Αυτοί είναι που ενώ τόσο καιρό έκραζαν για τα αγωνιστικά, τώρα θα πουν «μα καλά χαίρεστε τόσο για μια νίκη στη Λάρισα;». Σαφώς και θα χαρεί ο Παναθηναϊκός για το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Επειδή το είχε ανάγκη, επειδή το ήθελε, επειδή μας είχαν… φάει το μυαλό οι πάντες. Έπρεπε να το πάρει κι ας ήταν κόντρα σε ανύπαρκτους.

Πάμε στα ουσιαστικά τώρα. Όντως αν το καλοσκεφτεί κανείς τι προσφέρει η νίκη αυτή; Την… σωτηρία; Την δυνατότητα να «παλέψεις» για την 5η θέση που και πάλι είναι δύσκολη υπόθεση; Λίγη σημασία έχουν αυτά. Μετρά η αυτοπεποίθηση, μετρά η ικανοποίηση πως δεν έκανες την χάρη σε κάποιον που ήθελε να σε… πατήσει, τώρα που σε βρήκε πεσμένο. Όπως κάθε μικρομεσαίος αντίπαλος δηλαδή. Με την διαφορά πως η Λάρισα, ο ιδιοκτήτης της και ο προπονητής της, είχαν ξεφύγει. Θα ήταν πραγματικά σημαντική ζημιά σε ηθικό επίπεδο να σε «παίζουν» μπάλα με αυτό τον τρόπο. Όχι απλά δεν επέτρεψες να γίνει, αλλά τους «πέθανες» με τον δικό τους τρόπο.

Είναι ξεκάθαρο πως ο Παναθηναϊκός έχει μειώσει την ποιότητά του με τις αποχωρήσεις-πωλήσεις παικτών. Αυτό για να προσπαθήσεις να το ισορροπήσεις κάπως (δεν γίνεται στον απόλυτο βαθμό εννοείται) πρέπει να βγάλεις πάθος, ψυχή, τσαμπουκά, δυναμισμό. Ε, ειδικά τώρα που σου έλεγαν «έλα θα έχω… λύσσα» ήταν επιβεβλημένο να το κάνεις. Όχι απλά το πέτυχαν τα παιδιά, αλλά έβλεπες να είναι καλύτεροι και δυνατότεροι σε αυτούς τους τομείς. Το… δικό μας μάτι «γυάλιζε» για να το πούμε απλά. Κόντρα σε έναν αντίπαλο που αν δεν παίξει «ξύλο», αποτέλεσμα δεν παίρνει. Πήγες εκεί, τον νίκησες και τον «έδειρες» ποδοσφαιρικά! Αυτό τα λέει όλα.

Ο ποδοσφαιρικός τσαμπουκάς, είναι η δήλωση… ύπαρξης που περίμενε ο κόσμος. Έφυγε αυτό το… νερόβραστο κι αδιάφορο, που έρχεται να συμβαδίσει με όλα τα υπόλοιπα. Μετά από καιρό σηκώθηκε ο κόσμος απ’ την πολυθρόνα του. Για να φωνάξει, να μπει «μπράβο ρε» και πάει λέγοντας. Έστω και για μια νίκη κόντρα σε έναν μικρομεσαίο αντίπαλο όπως η ΑΕΛ. Δεν φταίμε εμείς, βέβαια, που οι «βυσσινί» ήθελαν να σηκώσουν το βλέμμα εκεί που δεν θα έπρεπε.

Δεν μας λέει κάτι πως ήρθε η εκτός έδρας νίκη. Είτε την πετύχαινες είτε τελείωνε η σεζόν χωρίς αυτή, σε 2-3 χρόνια κανείς δεν θα το θυμόταν. Αυτό που μετράει είναι ο τρόπος, η διάθεση, το πάθος. Με αυτά μπορείς να πετύχεις κάτι. Όποιο κι αν είναι αυτό. Κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο, όχι βαθμολογικό.

Βέβαια, πέρα από την… λύσσα μας για νίκη, δεν πρέπει να ξεχνάμε την άριστη προσέγγιση απ’ τον Ουζουνίδη. Ο οποίος κράτησε την ομάδα του πιο πίσω, είχε «σφιχτές» τις γραμμές, για να λύσει το πρόβλημα των εύκολων γκολ των αντιπάλων. Το κατάφερε μια και η ΑΕΛ έκανε μία φάση σε όλο το ματς κι αυτή… σκοτωμένη. Συγχρόνως ήταν σωστή η επιλογή του Λουντ σε ρόλο δεύτερου επιθετικού, του Κουλιμπαλί ως δεξιό μεσοεπιθετικό, του Αυλωνίτη στα στόπερ που έδωσε ύψος και ευκολότερα διωξίματα στα βολέ των αντιπάλων.

Κι επειδή αναφερόμαστε στο τι έκανε ο Παναθηναϊκός για να νικήσει, να πούμε και τι έκανε ο διαιτητής για να μην γίνει αυτό. Είναι το λιγότερο αστείο να τραβά παίκτης απ’ τον λαιμό τον αντίπαλο ενώ έχει δοθεί φάουλ και να βλέπεις από μία κίτρινη. Είναι ντροπή η αγκωνιά στο στόμα να μην είναι κόκκινη. Είναι ντροπή να βγαίνει κίτρινη για καθυστέρηση στο 80’, πριν προλάβει να γίνει καθυστέρηση. Είναι ντροπή να βλέπει κίτρινη ο Τζανδάρης για μια φάση που δεν έκανε ούτε φάουλ. Τώρα για τους ισχυρισμούς του ιδιοκτήτη της ΑΕΛ για «χειρουργείο» σε βάρος της ομάδας του, ας το βρει η επιστήμη. Ούτε φάση δεν υπάρχει! Ούτε φάουλ στη μεσαία γραμμή.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τρίτη, 24 Απριλίου