ΑΠ’ ΤΟΝ ΜΠΕΡΓΚ ΣΤΟΝ ΔΩΝΗ…

Δεν μας φταίει τίποτα ο Δώνης το παιδί παλεύει φιλότιμα, αλλά χωρίς φορ και ποιότητα δεν υπάρχει Παναθηναϊκός.

Απ’ τον Μπεργκ στον Δώνη…

Ο τρόπος με τον οποίο πήγε ο Παναθηναϊκός στα Γιάννινα, ήταν ενδεικτικός της… ήττας του. Έχουμε αναφέρει πως σε κάθε εκτός έδρας ματς, οι «πράσινοι» προετοιμάζονται με το μυαλό να είναι σε προσφυγές, μεταγραφές, συζητήσεις για το οικονομικό, διακανονισμούς κτλ. Ξέρουμε, επαγγελματίες είναι οι παίκτες (αναφορικά με τις υποχρεώσεις τους, επειδή οι υποχρεώσεις της ομάδας προς αυτούς δεν τηρούνται και το ξέρουν όλοι), αλλά καμιά ομάδα δεν πέτυχε όταν πνευματικά είναι… αλλού. Για «βίαιους» λόγους κι όχι επειδή έτσι γουστάρουν τα μέλη της. Προσθέστε σε όλα αυτά και το αυτονόητο. Πως ο Παναθηναϊκός πλέον δεν είναι καλύτερη ομάδα απ’ τον ΠΑΣ. Ποιοτικά, επειδή σε επίπεδο «χημείας» δεν υπάρχει σύγκριση, οι Γιαννιώτες σαφώς και είναι καλύτεροι.

Όσο υπερβολικά ή όσο αστεία αν σας φαίνονται όλα αυτά, απαντούν στο γιατί έχασε ο Παναθηναϊκός. Απαντούν στο γιατί οι «πράσινοι» θα είναι έκπληξη αν τελειώσουν την σεζόν έστω με μια εκτός έδρας νίκη (έχουν να πάνε σε Λάρισα, Φάληρο, ΟΑΚΑ, Νέα Σμύρνη). Ένα σύνολο που αναγκάστηκε να αλλάξει τρεις φορές μέχρι τώρα μέσα στην σεζόν. Ένα σύνολο που διαρκώς έχανε σε ποιότητα και ποσότητα στο ρόστερ του. Ένα σύνολο που δεν έχει φορ, κάτι που αποτελεί την μεγαλύτερη ντροπή που εντοπίζεται σε έμψυχο δυναμικό του Παναθηναϊκού στην ιστορία του ολόκληρη! Οκ, «έκατσε» η αναποδιά με τον Τσάβες και με τον Λουτσιάνο, αλλά δεν υπάρχει λογική εξήγηση. Όταν όλα είναι λεφτά και… σωτηρία οικονομική, τότε μέχρι κι ο Πλατανιάς θα έχει φορ ενώ εσύ θα έχει να κυνηγάς προσφυγές. Απλά εσύ είσαι Παναθηναϊκός και δεν αντέχεται όλο αυτό!

Με κάθε σεβασμό και με κάθε εκτίμηση στον Δώνη, αλλά ρε παιδιά πριν ένα χρόνο στα Γιάννινα έβαλε γκολ ο Μπεργκ. Ένα χρόνο μετά άλλα τέσσερα ημίχρονα να παίζαμε, δεν θα ισοφάριζε το «τριφύλλι». Και το ένα που μπήκε μόνοι το έβαλαν. Θα πει κάποιος «μα έχασε την ευκαιρία στην κενή εστία ο Μυστακίδης». Ναι την έχασε. Αλλά αν περιμένουμε πως σε κάθε ματς η πρώτη ευκαιρία θα γίνεται γκολ και θα έχουμε ποσοστά επιτυχίας βολών στο μπάσκετ, τότε απλά θα βλέπουμε τον Κόντε να μας νικά μόνος του έτσι για πλάκα!

Διότι η ποιότητα είναι αυτή που λείπει. Συγγνώμη αλλά κι ο Κόντε δεν είναι… Μπατιστούτα, επειδή φτάνουμε σε όρια υπερβολής. Ένας νορμάλ Παναθηναϊκός δεν θα τον άφηνε να ακουμπήσει μπάλα. Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες χωρίς να φταίνε τα παιδιά ξαναλέμε. Αλλά αλήθεια ο Μολέδο θα έχανε τον Κόντε ενώ τον είχε δίπλα και πιο πίσω; Την… γη κάτω απ’ τα πόδια του θα έχανε ο Ισπανός, απ’ την δύναμη και μόνο. Χωρίς φάουλ. Επιθετικά απ’ τον Μπεργκ έχεις πάει στον Δώνη και στον Μυστακίδη. Κανένα φορ δηλαδή. Που λέει ο λόγος μέχρι κι ο Μπρούνο Φορναρόλι επιτυχία θα ήταν σε αυτή την ομάδα!

Η μόνη ελπίδα πλέον, είναι το… τέλος. Του μαρτυρίου που ζουν οι φίλοι του Παναθηναϊκού. Όποιο κι αν είναι αυτό. Γιατί απ’ το να… πεθαίνεις κάθε μέρα, είναι προτιμότερο να «πεθάνεις» μία κι έξω. Δεν αντέχεται άλλο αυτή η κατάσταση. Να σε κοροϊδεύει ο κάθε μικρούλης, πουθενάς, τιποτένιος αντίπαλος. Να σου φωνάζουν συνθήματα για Γ’ Εθνική στα Γιάννινα…

Υ.Γ. Ο Σιδηρόπουλος δεν έδωσε πέναλτι στο μαρκάρισμα του Μιχαήλ στον Μυστακίδη. Στα φάουλ σφύριζε ξεκάθαρα έδρα. Δεν έβγαλε μία κίτρινη για τα… μάτια του κόσμου, στις καθυστερήσεις των γηπεδούχων για πάνω από 20 λεπτά. Τι λέμε κι εμείς τώρα; Ποιος ασχολείται; Δεν κοιτάμε τα χάλια μας…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δευτέρα, 16 Ιουλίου