«ΜΑΥΡΑ» ΓΕΝΕΘΛΙΑ!

110 χρόνια υπερήφανα, μία μέρα… άστα να πάνε για πολλούς λόγους!

«Μαύρα» γενέθλια!

Είναι πάντα ξεχωριστά τα γενέθλια του Παναθηναϊκού. Ειδικά αυτά, επειδή είναι σε μια τραγική περίοδο για την ομάδα του ποδοσφαίρου. Την χειρότερη όλων για την ακρίβεια. Οπότε ήταν λογικό όλα αυτά τα αφιερώματα, τα ωραία λόγια, να φέρουν συγκίνηση. Να μας κάνουν να θυμηθούμε γιατί μας «τρέλανε» αυτή η ομάδα. Απ’ τη μία ο μπαμπάς που σε… σπρώχνει στην σωστή απόφαση (να είναι καλά εκεί που είναι), απ’ την άλλη μύθοι όπως ο Σαραβάκος που σε κάνουν να λατρέψεις το άθλημα και πάει λέγοντας. Εύκολο το να πάρεις το σωστό δρόμο. Το θέμα είναι που έχουμε φτάσει τώρα…

Πραγματικά ήταν δύσκολη μέρα αυτή των γενεθλίων. Απίστευτα στενάχωρη ειδικά όπως ολοκληρώθηκε. Το 0-0 με τον Παναιτωλικό στο «σπίτι» μας, είναι το λιγότερο. Πραγματικά το λιγότερο. Δυστυχώς έχουμε καταντήσει να θεωρούμε φυσιολογικά τέτοια αποτελέσματα, αλλά με το ρόστερ που άφησαν οι αποφάσεις ιδιοκτήτη-διοίκησης, μην περιμένουμε κάτι περισσότερο. Αυτός είναι πλέον ο Παναθηναϊκός ας το πάρουμε απόφαση. Για να γλιτώσουμε τα… χειρότερα.

Πέρα από δύσκολα, τα γενέθλια έγιναν «μαύρα» για κάτι ακόμη. Ούτε 6.000 εισιτήρια. Πρώτα απ’ όλα ένα τεράστιο μπράβο σε όσους πήγαν και πλήρωσαν εισιτήριο για να στηρίξουν την ομάδα αυτή τη μέρα. Όμως ξενίζει λίγο γιατί ήταν χιλιάδες αυτοί που είχαν γνώμη, αυτοί που έδιναν οδηγίες, αυτοί που μιλούσαν με βαρύγδουπα λόγια για την ομάδα. Αυτοί που αποθέωναν τον Ουζουνίδη, τον Κουρμπέλη και πάει λέγοντας. Που ήταν όλοι αυτοί; Ένας Θεός ξέρει. Καλά να είναι οι άνθρωποι, αλλά τον Παναθηναϊκό τον… πρόδωσαν. Συγγνώμη κιόλας αλλά τα λόγια δίχως πράξη πλέον δεν είναι αποδεκτά ούτε απ’ τον απλό φίλαθλο. Από εμάς κι από εσάς για να το πούμε απλά. Γιατί είναι απλό και εύκολο να κράζεις, να ασκείς κριτική, αλλά στις στιγμές που πραγματικά η ομάδα σε έχει ανάγκη να είσαι αλλού. Είναι τίμιο να πούμε «ρε δεν πα να πνιγείτε που θα σκάσω εγώ για εσάς», απ’ το να μιλάς μόνο κι όταν φτάνει η ώρα να βοηθήσεις (με την παρουσία σου όχι κάτι παραπάνω) να είσαι αλλού. Και πάλι μπράβο στους 6.000 που ήταν εκεί!

Μέσα σε όλα αυτά σου «κάθεται» και η θλάση του Κουρμπέλη. Ένα μήνα έξω. Ο ποιοτικότερος παίκτης του Παναθηναϊκού. Ο αρχηγός σου. Όλα αυτά σε μια ομάδα που κυνηγά την ποιότητα και την όποια εμπειρία με το… τουφέκι! Πώς να μην μπει κι αυτό το γεγονός στο σύνολο της… μαύρης μέρας; Γιατί ο Παναθηναϊκός όχι απλά δεν έχει λύσεις, αλλά του «κάθονται» κι άλλα προβλήματα. Πήγαινε τώρα να παίξεις χωρίς φορ, χωρίς μεσοεπιθετικές λύσεις, χωρίς Κουρμπέλη, στην έδρα του ΠΑΣ και της ΑΕΛ.

Καλές οι ευχές, καλά τα συγκινητικά για τον Παναθηναϊκό που λατρεύουμε, για τις στιγμές που πάντα θα έχουμε στην καρδιά μας και στην ψυχούλα μας. Όμως ο ρεαλισμός είναι δύσκολος. Ρεαλιστικά λοιπόν, ήταν τα χειρότερα γενέθλια στην ιστορία μας. Ήταν «άδεια» μέρα, που ήρθε να προστεθεί σε μια τραγική περίοδο συνολικά. Η μόνη μας ευχή είναι σε ένα χρόνο από τώρα να υπάρχει ο Παναθηναϊκός. Και να υπάρχει ως Παναθηναϊκός όχι απλά ως κάτι που έχει τα χρώματα και το έμβλημα του Παναθηναϊκού. Υγεία να έχουν τα παιδιά, δεν μας φταίνε σε τίποτα και τα ευχαριστούμε ολόψυχα που είναι εδώ και προσπαθούν με όλες τις δυνάμεις τους γι’ αυτό που κατέστρεψαν όχι άνθρωποι με σορτσάκια και ποδοσφαιρικά παπούτσια, αλλά καθισμένοι σε γραφεία με γραβάτες και σακάκια.

Υ.Γ. Ο Κάτσε είχε έλλειψη ρυθμού και όσο περνούσε η ώρα αυτό φαινόταν. Δεδομένα θα βοηθήσει όμως. Ο Μυστακίδης απ’ την άλλη που είχε να παίξει τόσο καιρό και μετά από τραυματισμό, ήταν ποιοτικά σαν την… μύγα στο γάλα όταν μπήκε στο ματς. Αυτό δείχνει και το πόσο θα βοηθήσει το παιδί με το καλό, αλλά και το μέγεθος της έλλειψης λύσεων και ποιότητας μεσοεπιθετικά.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ