ΜΑΓΚΕΣ ΟΙ… ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ!

Για να μην ξεχνάμε τα δικά μας λάθη και τις δικές μας γκάφες… 

Μάγκες οι… μισθοφόροι!

Η σεζόν ολοκληρώθηκε. Κανείς δεν πανηγύρισε την θέση που πήρε ο Παναθηναϊκός στο πρωτάθλημα, κανείς δεν χάρηκε που η ομάδα συμμετείχε στα πλέι οφ, κανείς δεν γέλασε που χάθηκε το κύπελλο και πάνω απ’ όλα ουδείς αισθάνθηκε όμορφα που οι «πράσινοι» για ακόμη μια σεζόν ήταν το… παιδί της καρπαζιάς αναφορικά με το πώς τους φέρονται διαιτητές, πειθαρχικά όργανα κτλ. Κι όμως ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την σεζόν με περηφάνια (λόγω της αντίδρασης της ομάδας στα πλέι οφ) και κυρίως με ελπίδα λόγω Μαρίνου Ουζουνίδη και Νίκου Λυμπερόπουλου. Όλα αυτά είναι γνωστά και σωστά. Αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι να στηριχθούν και ο κόσμος φαίνεται πως θα είναι στο πλευρό τους. Αλλά δεν πρέπει να αφήνουμε στην… απ’ έξω τους παίκτες. Τα παιδιά αυτά που έδιναν τις «μάχες» για τον Παναθηναϊκό κερδίζοντας τις περισσότερες εξ αυτών. Επειδή είναι άσχημο να ξεχνάς, είναι οι ίδιοι παίκτες που τα άκουσαν (στην καλύτερη) πριν το ματς στην Λεωφόρο με τον ΠΑΟΚ (για την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος). Είναι οι ίδιοι παίκτες που όλοι μας χαρακτηρίζαμε «μισθοφόρους», λέγαμε πως δεν έχουν ιδέα που βρίσκονται και δεν αντιλαμβάνονται το βάρος της φανέλας που φορούν. Γιατί σε αυτή την κατηγορία δεν έμπαιναν μόνο αυτοί που όντως είχαν την συγκεκριμένη νοοτροπία (έφυγαν τον Γενάρη) αλλά οι πάντες!

Δεδομένα και ξεκάθαρα το κομμάτι της σεζόν απ’ τις αρχές Οκτώβρη μέχρι τέλη Νοέμβρη, ίσως και να δικαιολογούσε τέτοιες αντιδράσεις. Αλλά τα τελικά συμπεράσματα για το πόσο… άχρηστοι είναι όλοι, ήρθε τρομερά γρήγορα. Είτε μιλούσαμε για παλιούς είτε για παίκτες που ήρθαν στην ομάδα το περασμένο καλοκαίρι. Όλοι ήταν «μισθοφόροι» για τον κόσμο. Χωρίς κανείς να βάζει στην… εξίσωση το θέμα της νοοτροπίας. Η οποία δεν είναι αποκλειστικά θέμα των παικτών, αλλά κυρίως έχει να κάνει με τον προπονητή και τους ανθρώπους που είναι γύρω απ’ την ομάδα. Ο Χουλτ για παράδειγμα, όλοι θυμόμαστε πως ήταν το «κοριτσάκι» απ’ την Σουηδία που δεν έχει ψυχή, ο παίκτης που ανασταλτικά είναι άχρηστος και τραυματίζεται εύκολα, αυτός που μπορεί να παίξει μόνο ως φουλ μπακ και τίποτα άλλο. Απ’ τη στιγμή που ήρθε ο Ουζουνίδης και μετά, απ’ τη στιγμή που τόσο αγωνιστικά όσο και πνευματικά η ομάδα άλλαξε, ο Χουλτ έχει γίνει το Σκανδιναβικό… σκυλί που «καταπίνει» χιλιόμετρα, δεν μπορεί κανείς να τον σταματήσει και δεν «μασάει» ακόμη και σε τσαμπουκάδες με παίκτες διπλάσιους σε ύψος (π.χ. Σακχόφ). Κάτι ανάλογο ισχύει με όλα τα παιδιά που ήταν στην ομάδα απ’ την αρχή της σεζόν. Και απέδειξαν πως τελικά είναι μάγκες, έχουν ψυχή, έχουν φιλότιμο και κυρίως σεβασμό στην τεράστια φανέλα που φορούν!

Μη νομίζετε πως μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση ήταν τυχεροί αυτοί που ήρθαν τον Γενάρη. Ακόμη και μέχρι πριν λίγο καιρό. Δεν γίνεται να ξεχαστεί τα όσα έλεγαν τύποι που λένε πως αγαπούν τον Παναθηναϊκό και χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ως «ανθρώπους», μετά το ματς του Κύζα στην Τούμπα. Επειδή η οργή και πίκρα δεν δικαιολογεί κανέναν ο οποίος στρέφεται κατά παικτών της ομάδας και δεν τα βάζει με αυτούς που του «έκλεψαν» την πρόκριση. Τότε ο Κλωναρίδης ευχόταν να τους έχει ο Θεός καλά, ενώ τους… εύχονταν να πάθει χιαστούς! Δεν ήταν την εποχή του Στραματσόνι όλα αυτά για να μην ξεχνιόμαστε. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο Κουρμπέλης. Ακόμη… τρέχουν τα δάκρυα για τα 700.000 ευρώ στον Αστέρα για να αγοραστεί ο νεαρός. Ακόμη η οργή ξεχειλίζει απ’ αυτούς που το θεωρούσαν προσβολή για τον Παναθηναϊκό να πληρώνει αυτή την ομάδα για αυτόν τον παίκτη. Μέσα σε λίγο καιρό ο Κουρμπέλης έγινε όχι απλά βασικός, αλλά η ελπίδα του Παναθηναϊκού για το μέλλον. Μέσα σε λίγο καιρό ο Κουρμπέλης κλήθηκε στην Εθνική. Μέσα σε λίγο καιρό ο Κουρμπέλης… βούλωσε τους πάντες και ανάγκασε να τον χειροκροτήσουν αυτοί που «έσκιζαν τα ρούχα» τους.

Αυτά είναι μόνο παραδείγματα καταστάσεων και καθημερινότητας παιδιών που ανήκουν σε αυτή την ομάδα. Παιδιών που σε πολλές περιπτώσεις είναι μακριά απ’ τις πατρίδες τους. Παιδιών που είχαν να αντιμετωπίσουν όλη αυτή την κατάσταση, πέρα από τα ίδια τα θέματα της ομάδας (τους «έκλεβαν» στους αγώνες, καθυστερήσεις στις πληρωμές κτλ.). Κι όμως, αυτοί έκαναν χαβαλέ μεταξύ τους, αυτοί δούλευαν σκληρά και πάντα με χαμόγελο, αυτοί έγιναν οικογένεια, αυτοί μας έκαναν να τους πούμε ένα τεράστιο ευχαριστώ! Όλους εμάς (κανείς δεν βγάζει την ουρά του απ’ έξω) που τους είχαμε «βαφτίσει» μισθοφόρους και αναίσθητους. Σαφώς και χρειάζεται η κριτική, αλλά αυτά τα παιδιά (που τα περισσότερα θα είναι εδώ και μετά το καλοκαίρι) παρά τα λάθη που έκαναν, κέρδισαν το δικαίωμα της στήριξης και της καλόπιστης κριτικής. Επειδή δυστυχώς στον Παναθηναϊκό η κριτική είναι συνήθως βουτηγμένη στην εμπάθεια.  

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Παρασκευή, 25 Μαίου