ΑΔΙΚΙΑ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ!

Ο Παναθηναϊκός ήταν… μισός και δεν του φταίει κανείς πέρα απ’ τον ίδιο, χάνοντας ευκαιρία για μεγάλη νίκη! 

Αδικία για εμάς τους ίδιους!

Το ματς με την ΑΕΚ ήταν κακό. Ποιοτικά τραγικό. Είναι λογικό να μιλούν όλοι για την ποιότητα, για την απουσία φάσεων και πάει λέγοντας. Αλήθεια όμως, πείτε μας λίγο πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε ντέρμπι με θέαμα; Σασπένς ναι, θέαμα όμως; Αυτό είναι το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι τα ντέρμπι. Οτιδήποτε διαφορετικό θα είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα απλά. Για το 0-0 με την ΑΕΚ, όμως, ο Παναθηναϊκός έχει ελαφρυντικό. Τις απουσίες του. Διότι ήταν απίστευτα πολλές και τρομερά σημαντικές. Οι «πράσινοι» έπαιξαν… μισοί, αλλά αγωνιστικά αυτό δεν φάνηκε και τόσο. Κυρίως επειδή η ΑΕΚ είναι ένα τραγικό σύνολο, χωρίς αρχή και τέλος. Γι’ αυτό ακόμη και μισός ο Παναθηναϊκός έκανε τρεις σημαντικές φάσεις, που ατύχησε να σταματήσουν πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Συγχρόνως, η ΑΕΚ σε απείλησε μόνο από στημένες φάσεις. Σε κανονικό παιχνίδι σου έκανε μια φάση, στο ξεκίνημα απ’ το λάθος του Ευαγγέλου.

Όπως και να έχει, δεν ψάχνουμε ελαφρυντικά ακόμη κι εκεί που υπάρχουν. Διότι έχει ελαφρυντικά ο Παναθηναϊκός, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να τα αγνοούν. Όμως οι απουσίες είναι ένα γεγονός που το γνώριζες. Όχι σε αυτό το βαθμό σαφώς, αλλά οι τραυματισμοί και οι τιμωρίες μέσα στο ποδόσφαιρο είναι. Μόνος σου αδίκησες τον εαυτό σου λοιπόν. Μόνος σου στέρησες το δικαίωμα απ’ τον εαυτό σου να κάνει πλάκα σε αυτό το πράγμα που παρουσιάζει η ΑΕΚ. Με λίγη περισσότερη φαντασία δημιουργικά, φρεσκάδα από ένα σημείο και μετά, μία λύση ακόμη στον άξονα των χαφ, ο Παναθηναϊκός θα έβαζε πολλά σε αυτή την αντίπαλο. Γιατί ακόμη και σε αυτή την τραγική κατάσταση που βρίσκεται, ο Παναθηναϊκός έδειξε πως είναι σαφώς πιο ομάδα απ’ την Ένωση. Άργησες να κάνεις τις μεταγραφές που έπρεπε, παρότι γνώριζες πως πάνω κάτω σε αυτή την κατάσταση θα είσαι. Δεν μας φταίει η τύχη, η μοίρα και κάποια ανώτερη δύναμη λοιπόν. Μας φταίει ο εαυτός μας και η αδυναμία μας να ενισχύσουμε την προσπάθεια του Ουζουνίδη, του Λυμπερόπουλου και όλων των ανθρώπων που «τρέχουν» τα αγωνιστικά πλέον. Βάλαμε τα χεράκια μας και τα βγάλαμε τα ματάκια μας. Διότι ο Παναθηναϊκός με τις απλές λύσεις και όχι τίποτα υπερπαίκτες, θα νικούσε άνετα την ΑΕΚ. Και αν το έκανε με υποφερτό ποδόσφαιρο, θα κέρδιζε την ηρεμία του, θα κέρδιζε την εκτίμηση του κόσμου του γιατί θα αυξανόταν η πίστη στον προπονητή, στον τεχνικό διευθυντή και γενικά στους ανθρώπους απ’ τους οποίους περιμένεις να σε αλλάξουν. Τώρα; Έμεινε η γκρίνια του γιατί είσαι «γυμνός» και γιατί έπαιξες έτσι στην έδρα σου. Η ΑΕΚ ναι μεν ήταν τραγική, όπως είναι πάντα, αλλά εμείς κοιτάμε τον Παναθηναϊκό. Αυτόν που κάποιοι ξέχασαν να βοηθήσουν…

Κλείνοντας, επειδή όλοι ασχολούνται με τον Μπάρκα, είναι τρομερά άδικο να μην αναφερθεί η εξαιρετική απόδοση του Οδυσσέα Βλαχοδήμου. Με μία εξαιρετική επέμβαση, με σταθερότητα, έχοντας μπροστά του μια άμυνα που δεν είχε ξαναδεί ουσιαστικά! Πέρα απ’ τον Οδυσσέα, όμως, αυτός που πραγματικά μας έκανε να χαμογελάσουμε, ήταν ο Κουρμπέλης. Τρία ματς το ένα καλύτερο απ’ το άλλο. Ένα παλικαράκι γεμάτο ταλέντο, με ωριμότητα, με μυαλό στο παιχνίδι του, με δυναμισμό όποτε χρειαζόταν, με σωστή ανάπτυξη και δίχως να φοβάται να δοκιμάσει την δύσκολη πάσα. Ένα χαφ που απέδειξε ήδη το πόσο δίκιο είχε ο Ουζουνίδης που τον ήθελε. Να έχει υγεία το παλικαράκι και εδώ θα είμαστε και θα λέμε «μα καλά αυτόν τον παικταρά πώς τον πήραμε τόσο φθηνά;»… 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου