«ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ, ΑΜΟΙΒΕΣ ΚΑΙ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΗ… ΜΑΜΑ ΣΑΣ»!

Ο κεντρικός του Παναθηναϊκού, Παναγιώτης Πελεκούδας, μιλάει για την ζωή του αθλητή, τα δύσκολα που περνάει αλλά και αυτά που λατρεύει να βιώνει στην καθημερινότητά του, όπως η αγάπη ενός παιδιού, μέσω του blog του στο leoforos.gr!  

«Τραυματισμοί, αμοιβές και ευχές για τη… μαμά σας»!

 «Σήμερα θα μιλήσουμε για τις δυσκολίες του αθλητή. Και μάλιστα του αθλητή που δεν παίρνει όσα χρήματα πιστεύετε πως παίρνει, που δεν ζει μέσα στην χλιδή. Του αθλητή που θα χρειαστεί να δουλέψει μετά την καριέρα του, γιατί δεν έχει συμβόλαια, που δεν θα χρειαστεί να ξαναδουλέψει. Γιατί αυτός ο αθλητής αγάπησε το βόλεϊ και όχι κάποιο πιο αδρά αμειβόμενο άθλημα.

Αλλά δε θα μιλήσουμε μόνο για τις δυσκολίες, γιατί δεν είναι τόσο άσχημο τελικά να είσαι αθλητής έχει και τα καλά του..

Για αρχή να ξεκαθαρίσω πως κάνω αυτό το επάγγελμα και θα συνεχίσω να το κάνω, όσο η ηδονή του να καρφώνω είναι τόσο μεγάλη όση ήταν και όταν ξεκίνησα να παίζω πρώτη φορά.

Τα δύσκολα του αθλητή:

Σας ακούω όλους στην καθημερινότητα μου να λέτε «πιάστηκα», «πονάνε τα κόκαλα μου», «έπαθα τράβηγμα», «πονάει κάτι στο σώμα μου», «δεν υποφέρεται άλλο αυτό το αίσθημα».

Συμφωνώ, το να πονάς είναι πολύ άσχημο πράγμα. Αλλά σκέψου να πονάς και να πιέζεις το μυαλό σου και το σώμα σου να μην νιώθουν, για να πετύχεις τον στόχο σου. Καθημερινά να υποφέρεις και να επιδεινώνεις τον πόνο σου, γιατί δεν έχεις το περιθώριο να κάτσεις να ηρεμήσει ο τραυματισμός. Να ξυπνάς στον ύπνο σου από τον πόνο και μετά από λίγες ώρες να πηγαίνεις προπόνηση και να μην πρέπει όλο αυτό να σε επηρεάσει, ούτε να λυγίσεις, γιατί εάν λυγίσεις κάποιος άλλος θα πάρει την δουλειά σου. Και όταν ο τραυματισμός φτάνει στο αμήν, εκεί σταματάς για όσο καιρό πει ο γιατρός, αλλά μετά αρχίζουν οι εφιάλτες:

Πότε θα παίξω; Ποτέ θα φύγει; Θα είμαι ο ίδιος με πριν τον τραυματισμό; Θα ξαναβρώ τη θέση μου στην ομάδα;

Να πονάς και να μην θες να χάσει η ομάδα σου. Πόσοι από εσάς τους μη αθλητές θα κάνατε ένεση να πάτε στο γραφείο; Απλά θα πηγαίνατε στον γιατρό, θα παίρνατε αναρρωτική και αυτό ήταν. Ενώ εμένα είναι συνήθεια το να κάνω ένεση για να μην χάσει η ομάδα μου, το να πάω στο γραφείο (γήπεδο) και να γίνω καλύτερος κάθε μέρα παρά τον πόνο!

Σας ακούω όλους να λέτε σήμερα στην δουλειά είχα νεύρα, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, δεν κοιμάται το μωρό, πέθανε μέλος της οικογένειας μου. Μακάρι να μπορούσα να τα πω και εγώ γιατί και εγώ άνθρωπος είμαι και εμένα πεθαίνουν οι γύρω μου και εγώ έχω νεύρα και εγώ αρρωσταίνω και εγώ δεν έχω κοιμηθεί το βράδυ (ακόμα δεν έχω παιδιά αλλά έχω συμπαίκτες που έχουν). Αλλά εγώ πρέπει να πάω, πρέπει να αποδώσω, πρέπει να κερδίσω.

Βγαίνετε το βράδυ πίνετε και το πρωί στην δουλειά σέρνετε το… κουφάρι σας. Εγώ εάν το κάνω θα γυρίσω πίσω στην Πάτρα και θα ψάχνω για δουλειά! Ρωτήστε έναν πρόεδρο ομάδας τι θα έκανε σε έναν αθλητή που βγήκε.

Εγώ και να βγω -γιατί θα βγω άνθρωπος είμαι- θα πρέπει στην δουλειά μου να είμαι 10 φορές καλύτερος για να μην καταλάβει κανείς ότι βγήκα. Δεν συζητάω για story και κοινωνικά δίκτυα εκεί ούτε…. φωτογραφία μου δεν πρέπει να υπάρχει.

Πηγαίνετε για φαγητό και τρώτε ότι θέλετε… και να βάλετε 2 κιλά δεν θα χάσετε την δουλειά σας. Εγώ εάν βάλω 2 κιλά θα είμαι χειρότερος από πριν, άρα θα την χάσω.

Αργείτε στην δουλειά, είτε γιατί είχε κίνηση, είτε γιατί αργήσατε να ξυπνήσετε, είτε γιατί κάτι έτυχε. Εγώ εάν αργήσω έστω και ένα λεπτό (δεν μιλάμε παραπάνω από ένα λεπτό) θα πρέπει να πληρώσω πρόστιμο, το οποίο είναι μεγάλο. Αγγίζει τα 50€ την πρώτη φορά που αργείς και κάθε επόμενη φορά αυξάνεται… γεωμετρικά μέχρι που φτάνει στην πόρτα της εξόδου από τον σύλλογο.

Αυτό με οδηγεί στο να είμαι στην δουλειά μου το λιγότερο 20 λεπτά πριν πιάσει η βάρδια μου. Πόσοι από εσάς το κάνετε αυτό?

Πόσες μέρες σας έχει τύχει να πάτε για δουλειά και να μην βγαίνει με τίποτα; Εγώ δεν το έχω αυτό το δικαίωμα. Γιατί μετά θα με κρίνετε εσείς και θα πείτε καλά τόσο παλτό είναι; «Αυτός δεν κάνει»! «Αυτός μόνο για να γράφει είναι»! Και πολλά άλλα που κατά καιρούς έχω ακούσει. Εσάς σας κρίνει κάποιος την δουλειά σας; Γιατί εμένα την κρίνουν όλοι… σχετικοί και άσχετοι.

Πόσες φορές έχετε τσακωθεί με συνάδελφο;

Εγώ αρκετές (εάν και δεν είναι του χαρακτήρα μου). Πόση ώρα το κρατήσατε… μανιάτικο όμως; Εγώ δεν μπορώ να κρατήσω μανιάτικο δευτερόλεπτο, γιατί αμέσως χρειάζομαι και με χρειάζεται ο συμπαίκτης μου, ναι αυτός που πριν λίγο του έριχνα όλα τα… Ευαγγέλια και τους Αγίους που ήξερα. Γιατί εάν το κρατήσω μανιάτικο αυτό, το «ομάδα, οικογένεια» περνάει στην ιστορία. Εσείς στην δουλειά σας είστε οικογένεια όλοι με όλους; Εγώ πρέπει να είμαι και είμαι!

Πάμε στην αμοιβή. Εγώ είμαι τυχερός παίζω σε έναν σύλλογο που δεν έχουν καθυστερήσει να με πληρώσουν πάνω από μια εβδομάδα πότε τα τελευταία 2 χρόνια. Αλλά αυτό στα μικρά αθλήματα είναι σπάνιο. Σε εμάς οφείλεται σε έναν μόνο άνθρωπο και τον ευχαριστώ πολύ για αυτό εκ μέρους όλων τον αθλητών όχι μόνο του Παναθηναϊκού, αλλά και του ελληνικού βόλεϊ και μιλάω για τον κύριο Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Αλλά πόσοι από εσάς έχετε τέτοιους εργοδότες; Πόσοι από εσάς εάν δεν πληρωθείτε 2 μήνες θα συνεχίσετε να πηγαίνετε στην δουλειά σας; Και να σας λένε ψέματα πως την Δευτέρα θα σε πληρώσουν, αλλά δεν διευκρινίζουν το ποια Δευτέρα! Και εάν δεν πηγαίνετε στην δουλειά σας ψάχνετε για άλλη δουλειά ή κάθεστε σπίτι. Ένας αθλητής δεν μπορεί να το κάνει. Πρέπει να περιμένει την μεταγραφική περίοδο για να το κάνει και αυτό είναι 20 μέρες τον Δεκέμβριο. Εσύ μπορείς να αλλάξεις δουλειά άμεσα. Εγώ δεν μπορώ.

Πάμε στο ποσό της αμοιβής. Όλοι πιστεύετε και θα πείτε «Εάν έπαιρνα και εγώ τόσα λεφτά θα τα περνούσα αυτά και δεν θα μίλαγα».

Όχι. θα μίλαγες γιατί το ποσό που παίρνω δεν είναι τόσο μεγαλύτερο από το δικό σου. Είναι στον μέσο όρο της χώρας μας. Και για πολλούς άλλους αθλητές είναι λιγότερο. Και εγώ δουλεύω 2 ώρες το πρωί και 3 το βράδυ συν όλα τα άλλα που πρέπει να προσέχω, άρα δουλεύω 24ωρες 7 στις 7 ημέρες. Άντε στην καλύτερη 6/7 (αλλά το θέμα ρεπό θα το αναλύσω μετά). Οπότε όταν ξανά σκεφτείς ότι «τόσα λεφτά παίρνει», κράτα μικρό καλάθι.

Πάμε στην άδεια. Ρεπό ή όπως αλλιώς θες πες το!

Εσύ ξέρεις τα Χριστούγεννα ότι θα πάρεις άδεια, ότι το καλοκαίρι θα πάρεις άδεια, ότι θα πας ένα 2ημερο κάπου εάν μπουχτίσεις. Εγώ δυο μέρες ρεπό έχω να δω από το καλοκαίρι. Εγώ δεν ξέρω πότε έχω ρεπό και πότε όχι. Συγκεκριμένα έχω πάρει άδεια 2 μήνες τα δύο τελευταία χρόνια. Και αυτό τον 1 μήνα αναγκαστικά λόγο του προβλήματος (ψυχολογικό). Τον άλλο ναι τον ευχαριστήθηκα. (Δεν μιλάμε για ολόκληρο μήνα συνεχόμενο. Μιλάμε για 10 μέρες μετά από καιρό άλλες 10 κ.ο.κ.). Αλλά τον ευχαριστήθηκα μέσα στην αθλητική παιδεία που πρέπει να έχω. Πρόσεχε τι θα φας, τι θα πιεις κτλ.

Το να κανονίσεις διακοπές όταν παίζεις στην Ελλάδα είναι πιο δύσκολο και από το να κερδίσεις τον… Γκασπάροφ στο σκάκι. Δεν ξέρεις πότε θα αποφασιστεί το πρόγραμμα αγώνων πότε θα αλλάξει το ματς η τηλεόραση, πότε θα παίξεις Λιγκ καπ πότε θα παίξεις Κύπελλο και πολλά άλλα. Άρα φτάνει η ημέρα που τελικά μαθαίνεις και κοιτάς εισιτήρια και επειδή είναι 3- 4 μέρες πριν το ρεπό σου, φεύγει η κάθε ιδέα για ταξίδι αναψυχής, όταν δεις την τιμή! Και μάλιστα συνήθως δεν αξίζει γιατί δεν μιλάμε για πάνω από 3 μέρες ρεπό. Και την μια πρέπει να πας στην οικογένεια σου γιατί παίζεις μακριά.  Άρα μένει μια μέρα ουσιαστικά. Ε, που να πας; Δεν γα... λες, θα πάω άλλη φορά. Και φτάνεις τα 30 και έχεις πάει 3 φορές διακοπές και μάλιστα την μια με εντολή γιατρού!

Αλλά το κορυφαίο και πιο δύσκολο ίσως. Πόσοι από εσάς πάτε στην δουλειά και σας φτύνουν; Πόσοι πάτε στη δουλειά και σας βρίζουν την μάνα; Εμένα καθημερινότητα είναι να με φτύνουν καμία 20αρια άτομα, που έχουν πιει ότι τσιγάρο υπάρχει. Και να μου βρίζουν την μάνα ρυθμικά 1000 άτομα. Τέλειο! Εγώ προσωπικά την βρίσκω!

Επειδή όμως σας… μαύρισα και ελπίζω να το έκανα για να γίνετε καλύτεροι θεατές του αθλητισμού και να βρίζετε και να σχολιάζετε μόνο αυτούς που έχουν κακή συμπεριφορά –γιατί ναι υπάρχουν και τέτοιου είδους αθλητές- πάμε στα καλά που δεν θα άλλαζα:

Το να πονάει το κορμί σου είναι επιτυχία, γιατί το φτάνεις στα όρια και τα ξεπερνάς.

Το να προσέχεις τι τρως, σου δίνει υγεία.

Το να μην βγαίνεις το βράδυ, επίσης.

Το να αλλάζεις μια βαρετή ημέρα σε μια επιτυχημένη, είναι εκπληκτικό, δοκιμάστε το!

Το να μην σε πληρώνουν σου δίνει κίνητρο να γίνεις καλύτερος και να φύγεις από εκεί το καλοκαίρι.

Το να μην έχεις ρεπό είναι καλό, γιατί όσο δεν κάθεσαι, βελτιώνεται η κατάσταση σου.

Το να σου βρίζουν την μάνα, σημαίνει πως κάτι κάνεις καλά!

Πάμε και στα πιο όμορφα. Σας έχεις αγαπήσει παιδί; Εμένα με λατρεύουν όλα, γιατί είμαι το πρότυπο τους.

Σας έχει αγαπήσει άσχετος άνθρωπος από την ζωή σας; Εμένα πολλοί, γιατί λατρεύουν τον αθλητή και τον άνθρωπο.

Σας έχει τύχει να πηγαίνετε για δουλειά και να μην σας νοιάζει εάν θα πληρωθείτε; Εμένα καθημερινά.

Σας έχει τύχει να βγείτε φωτογραφία με κάποιον άσχετο; Πόσο τέλειο!!

Έχετε υπογράψει σε μπλούζα μικρού παιδιού; Εγώ σε πολλές.

Σας έχει ποτέ προσεγγίσει το make a wish να σας πει ότι θέλει να σας γνωρίσει ένα παιδί με καρκίνο; Εμένα μου έχει συμβεί και είναι το μεγαλύτερο μετάλλιο της ζωής μου.

Σας έχει τύχει να φωνάζουν το όνομα σας οι δικοί σας; Εμένα ναι και μου άρεσε.

Σας έχει τύχει να καυ...νει μια κερκίδα με μια ενέργεια σας; Εμένα με εξιτάρει όταν την βρίσκετε για κάτι που έκανα!!!

Σας έχει τύχει να κλάψετε από χαρά στην δουλειά σας; Εμένα έγινε πρόσφατα.

Σας έχει τύχει να αποτύχετε και να έρθει άσχετος και να σας πει «εμείς σε αγαπάμε»; Το ένιωσα μετά την ήττα από τον Φοίνικα.

Σας έχει τύχει να βλέπετε παιδάκια στον δρόμο και να ψιθυρίζουν «ο Πέλε είναι αυτός;» Συμβαίνει συχνά στο Γκύζη…

Σας έχει τύχει να σας λέει «καλημέρα σε είδα στην τηλεόραση και χάρηκα» ο κουφός γείτονάς; Εγώ τον βλέπω κάθε μέρα.

Σας έχει τύχει να βγείτε μόνοι σας για καφέ και να βρείτε έναν φίλαθλο που σας νιώθει δικό του και να πείτε για την ζωή σας; Εγώ το έκανα πριν γράψω αυτό το κείμενο.

Σας έχει τύχει να δακρύζουν οι γονείς σας για την επιτυχία σας; Εγώ νομίζω το έχω κάνει. Αλλά δεν μου το λένε.

Σας έχει τύχει να ανατριχιάζετε όταν ακούγεται ένα σύνθημα; Εμένα συνέχεια με συγκεκριμένο σύνθημα του ΠΑΟ.

Σας έχει τύχει να σας την… πέφτουν άσχετες κοπέλες; Ξέρω δεν είμαι όμορφος, αλλά έχω την φανέλα οπότε μου έχει συμβεί.

Σας έχει τύχει να σας κερνάνε τον καφέ κάποιος, κάπου χωρίς λόγο; Να’ ναι καλά ο άνθρωπος, γιατί ποτέ δεν έμαθα ποιος.

Σας κούρασα φτάνει με τα… τρελά μου και τον δικό μου κόσμο για σήμερα...

ΥΓ. Αυτό με το να βρίζουν την μάνα τους, ίσως το έχουν ακούσει οι ταξιτζήδες. Και ίσως και από εμένα. ;-)

ΥΓ2. Γίνετε αθλητές για μια μέρα να δείτε πως τα καλά είναι πολύ παραπάνω από τα κακά.

ΥΓ3. Να είναι καλά ο Δημήτρης ο καφετζής μου και η Ανδρομάχη για την έμπνευση του σημερινού θέματος. Εάν δεν σας άρεσε βρίστε την δικιά τους μανούλα...»

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ