«ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΝΑΝ ΤΙΤΛΟ»

Ο Παναγιώτης Πελεκούδας «συστήνεται» μέσω του προσωπικού του blog στο leoforos.gr, όπου θα δέχεται και ερωτήσεις από τον κόσμο, ενώ θα καταθέτει τις σκέψεις του για τον Παναθηναϊκό, τον αθλητισμό και ότι άλλο απασχολεί τον σύγχρονο Έλληνα αθλητή!

«Υπόσχομαι να μην φύγω από τον Παναθηναϊκό του Γιαννακόπουλου μέχρι να πάρω τουλάχιστον έναν τίτλο»

Για αρχή να σας πω ποιος είμαι.

Όλοι έχετε ακούσει για εμένα από την δωρεά μου στο PAO Alive κάτι που έκανα για εμένα (θα το αναλύσω άλλη φορά αυτό το για εμένα) και που έγινε γνωστή μετά από παρότρυνση των ανθρώπων γύρω μου.

Εάν δεν με έχετε ακούσει από εκεί, θα με έχετε ακούσει από το βόλεϊ του Παναθηναϊκού είτε ως παίκτη, την περασμένη σεζόν, είτε ως αντίπαλο τα περασμένα χρόνια.

Εάν δεν με έχετε ακούσει καθόλου θα σας πω ποιος είμαι με ένα απλό κείμενο που είναι και η πρώτη μου απόπειρα για μια αυτοβιογραφία και μια… αυτοκριτική ίσως. Μπορεί όλα αυτό με το συγκεκριμένο blog να με βοηθήσει και εμένα να βρω ένα νέο χόμπι πέραν του βόλεϊ, καθώς είμαι από τους τυχερούς που έκαναν το χόμπι τους επάγγελμα. Θέλω όλοι όσοι με διαβάζετε να μου στείλετε προσωπικό μήνυμα την άποψη σας για τον τρόπο γραφής μου, το ύφος μου και τα θέματα μου ώστε να δω και εγώ εάν αυτό που κάνω τώρα… πιάνει τόπο.

Γεννήθηκα στην Πάτρα στις 8 Νοεμβρίου 1989, ναι ξέρω νομίζατε πως είμαι πιο μικρός αλλά σε αυτό σας οδηγεί το ότι δεν έχω γένια η τρίχες στο πρόσωπο γενικά είμαι σπανός στα μάγουλα!

Μεγάλωσα στην Πάτρα με πολύ ενασχόληση με τον αθλητισμό από μικρός με πλήρη αποτυχία σε όλα τα αθλήματα που προσπάθησα. Βέβαια με ύψος αρκετά μεγαλύτερο από τα παιδιά της ηλικίας μου, όλοι όσοι με έβλεπαν μου έλεγαν να παίξω μπάσκετ. Αλλά η σχέση μου με την σπυριάρα μπάλα ήταν σαν την σχέση που είχα με τα αρχαία θέατρα: Τραγωδία… και έτσι δεν το γούσταρα καθόλου αυτό το άθλημα. Ε, και έτσι προέκυψε το βόλεϊ. Γιατί στο σχολείο οι φίλοι έπαιζαν βόλεϊ. Εγώ στο μπάσκετ, όπου με είχε γράψει η μάνα μου βαριόμουν και έτσι το… έσκασα και πήγα να βρω τους φίλους μου που έκαναν προπόνηση στο κλειστό της ΕΑΠ. Εκεί με είδε… ψηλό ο προπονητής, Χάρης Μπουρδανιώτης και με μύησε στο μαγικό χώρο του βόλεϊ.

Έπαιξα στην ΕΑΠ μέχρι τα 15 μου εάν θυμάμαι καλά. Τότε αποφάσισα ότι είναι καλύτερο για εμένα το να πάω να παίξω σε ανδρική ομάδα κάποιας τοπικής κατηγορίας. Έφυγα λοιπόν και πήγα στην Παναχαϊκή, όπου ήταν εκεί ο πρώτος μου προπονητής.

Η Παναχαϊκή τότε αγωνιζόταν στην Γ’ εθνική κατηγορία. Δεν είχα βλέψεις να γίνω επαγγελματίας ή κάτι σχετικό τότε. Μέχρι που στην β’ Λυκείου σε ένα εφηβικό εναντίον της πρώην μου ομάδας, της ΕΑΠ πέρασα έξω από τα αποδυτήρια των παιδιών, που μέχρι πρόσφατα παίζαμε μαζί και άκουσα αυτό το «Ο Πελεκούδας ο προδότης» και εκεί θύμωσα. Δεν θα σας κρύψω πως είχα πάει στην μάνα μου κλαίγοντας και έλεγα θέλω να σταματήσω το βόλεϊ. Αλλά ήμουν από μικρός… τρελός και είπα μέσα μου και μετά στους γονείς μου, ότι θα γίνω καλύτερος από όλα αυτά τα παιδιά. Κάτι που έκανα και όχι γιατί έκανα πιο πολύ προπόνηση από αυτούς, αλλά γιατί έκανα σωστότερες επιλογές από αυτούς. Και έτσι απέδειξα σε αυτούς και στον εαυτό μου, πως δεν ήμουν προδότης, απλά ήμουν πιο έξυπνος στο να καταλάβω τι βοηθάει πιο πολύ τον εαυτό μου.

Έπαιξα στην Παναχαϊκή μέχρι την Α2. Κάθε χρόνο ανεβαίναμε και μια κατηγορία στη Β’ Εθνική πήρα και τον πρώτο μου μισθό. Εκεί στα 18 περίπου ήρθε και η κλήση μου για την Εθνική ανδρών. Εκεί φαντάστηκα πως μπορώ να είμαι επαγγελματίας αθλητής. Ενώ όσο έπαιζα Εθνική εφήβων, παίδων κτλ νόμιζα ότι όλα αυτά θα τελειώσουν, γιατί θα πρέπει να δουλέψω μετά τα 18.

Έψαξα να βρω έναν μάνατζερ να φύγω από την Πάτρα γιατί κακά τα ψέματα τρώει τα παιδιά της (σκεφτείτε ακόμα και τώρα που έχω παίξει τόσα χρόνια, έχω πετύχει τόσα πολλά, με έχουν βραβεύσει σε όλες τις πόλεις εκτός από την Πάτρα!

Εκεί έσμιξα με τον δεύτερο πατέρα μου. Δημήτρης και αυτός, όχι Πελεκούδας, αλλά Ανδρεόπουλος! Με πήρε στην Λαμία. «Έφαγα» τον βασικό κεντρικό της ομάδα και σιγά σιγά  έπαιζα βασικός και όλο ανέβαινα χωρίς να το καταλαβαίνω.

Εκεί αποφάσισα σαν ποιον θέλω να γίνω, μετά από ένα παιχνίδι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, όπου 3000 άτομα έβριζαν την μητέρα του Σωτήρη Πανταλέων και αυτός γελούσε και έπαιζε καλύτερα φορούσα και το 14 και έτσι ταυτίστηκα, γιατί στα πρώτα βήματα στην Παναχαϊκή σε πολλά ματς, σε διάφορα χωριά η κυρία Ευθυμία, η μητέρα μου, είχε ακούσει διάφορα.

Μετά από δύο χρόνια στην Λαμία πήγα στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης μια ομάδα φαβορί με σκοπό να πάρω Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Champions League 8άδα, κάτι που πετύχαμε. Παράλληλα κάθε καλοκαίρι ήμουν στην Εθνική ομάδα. (Μην δούμε εμείς νησί στην ζωή μας… εκεί στα γήπεδα συνέχεια!).

Το καλοκαίρι που ήρθε ήταν η ώρα μηδέν του Ηρακλή και παρότι είχα 2ο χρόνο συμβόλαιο με αποδέσμευσαν γιατί ο στόχος θα ήταν η παραμονή και δεν μπορούσαν να πληρώνουν συμβόλαιο τόσο μεγάλο.

Πήγα στην Ιταλία να αγωνιστώ. Όνειρο ζωής να παίξει κάποιος στην Α1 Ιταλίας! Μια πολύ όμορφη χρόνια, αλλά ήμουν… λίγος για το αντίστοιχο NBA του βόλεϊ για όσους δεν ξέρετε. Και το καλοκαίρι έψαχνα ομάδα, τότε χτύπησε το τηλέφωνο και έγραφε «μπαμπάς» (Δημήτρης Ανδρεόπουλος) απάντησα και πήγα στην Σύρο που ήταν προπονητής. Έπαιξα εκεί φτάσαμε σε όλους τους τελικούς, αλλά δεν πήραμε κάποιον τίτλο. Εκεί ήταν η δεύτερη φορά που με είπαν προδότη.. επειδή την επόμενη σεζόν έπαιξα στον Ολυμπιακό, την ομάδα που χάσαμε στον ημιτελικό του πρωταθλήματος. Πήγα λοιπόν στο Ολυμπιακό αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια από το προδότη. Έφυγα κοντά στα Χριστούγεννα με κατάθλιψη και μια απέχθεια από το βόλεϊ, όπου σημειωτέων οι άνθρωποι του Ολυμπιακού μου φέρθηκαν έντιμα και πολύ σωστά.

Σταμάτησα για έξι μήνες όπου πήγα στην Αυστρία, έφαγα όλα μου τα λεφτά και γύρισα στην Ελλάδα στο 0.

Αλλά η φλόγα δεν έσβησε! Ήθελα να παίξω. Παρατημένα όλα όμως κορμί μυαλό λεφτά όλα χάλια αλλά ευτυχία μέσα μου μεγάλη. Τα είχα βρει με εμένα. Πήγα στον Παμβοχαϊκό με λιγοστά λεφτά σε σχέση με το παρελθόν μου. Αλλά εκεί αγάπησα ξανά τα πάντα! Το καλοκαίρι αφού έπαιξα εκεί μια χρονιά έκατσα έφτιαξα το κορμί μου και είπα τώρα πάμε πάλι ψηλά. Έπαιξα την δεύτερη μου σεζόν εκεί για την χρωστούσα στον Στέλιο, 7 χρόνων τότε κολλητός μου, που του είχα υποσχεθεί πως θα φύγω αφού με βραβεύσει ως MVP αυτός!

Αφού εκπλήρωσα την υπόσχεση μου έφυγα. Πήγα στον ΠΑΟΚ και πήραμε ένα Κύπελλο. Ενώ βγήκαμε 2οι στο Πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι ενώ ήμουν κοντά να ξαναϋπογράψω στον ΠΑΟΚ, αλλά ο… μπαμπάς με ξαναπήρε τηλέφωνο. Κάπως έτσι βρίσκομαι εδώ μαζί σας με σκοπό να περάσω την 3η πιο ωραία χρονιά της καριέρας μου. Η πρώτη ήταν στην Λαμία το 2010 και η δεύτερη πέρυσι ξανά εδώ. Σας ευχαριστώ για την προηγούμενη χρονιά και σας υπόσχομαι πως δεν θα φύγω από τον Παναθηναϊκό Α.Ο. όσο είναι υπό την αιγίδα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και μέχρι να πάρω τουλάχιστον ένα τίτλο με την φανέλα μας! Και όσον αφορά τις υποσχέσεις μου ρωτήστε τον Στέλιο που ανέφερα πιο πάνω...

Υ.Γ.  Εάν σας αρέσει πείτε το ρε παιδιά μην γράφω τζάμπα γιατί λέω να το κάνω μια φορά την εβδομάδα εδώ στο Leoforos.gr!

Υ.Γ.2 Tο μπάσκετ το αγαπάω όταν το παίζουν άλλοι. Ειδικά πράσινοι...

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ