ΤΟΤΕ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΤΗΝ ΚΟΥΠΑ...

Ο αγώνας με τον Ολυμπιακό στην Λεωφόρο έχει τελειώσει και ο Παναθηναϊκός έχει χάσει με 1-0 στις καθυστερήσεις, ενώ συνολικά ως εκείνη την στιγμή έχουν υπάρξει και άλλες εντός έδρας απώλειες με Βέροια (ισοπαλία) και Πανθρακικό (ήττα). Η... λογική έλεγε πως μετά την ήττα από τον αιώνιο αντίπαλο θα υπήρξε αντίδραση, μιας γκρίνια, κάτι βρε αδερφέ. Όμως λογική σε αυτόν τον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει. Υπάρχει υγεία, τρέλα και πολλά άλλα, αλλά όχι λογική και έτσι αντί για αποδοκιμασίες υπήρξαν χειροκροτήματα και μπράβο για την προσπάθεια.
Τότε κέρδισαν την κούπα...
Ο αγώνας με τον Ολυμπιακό στην Λεωφόρο έχει τελειώσει και ο Παναθηναϊκός έχει χάσει με 1-0 στις καθυστερήσεις, ενώ συνολικά ως εκείνη την στιγμή έχουν υπάρξει και άλλες εντός έδρας απώλειες με Βέροια (ισοπαλία) και Πανθρακικό (ήττα). Η... λογική έλεγε πως μετά την ήττα από τον αιώνιο αντίπαλο θα υπήρξε αντίδραση, μιας γκρίνια, κάτι βρε αδερφέ. Όμως λογική σε αυτόν τον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει. Υπάρχει υγεία, τρέλα και πολλά άλλα, αλλά όχι λογική και έτσι αντί για αποδοκιμασίες υπήρξαν χειροκροτήματα και μπράβο για την προσπάθεια. Τότε μάλιστα είχαν βγει και οι... Παναθηναϊκάρες να πουν πως οι εκδηλώσεις αυτές μικραίνουν την ομάδα και το ΤΡΙΦΥΛΛΙ. Ναι ήταν οι ίδιοι που το καλοκαίρι, έφταναν στο σημείο να μιλήσουν ακόμα και για υποβιβασμό. Πέντε αγωνιστικές μετά και πάλι στην Λεωφόρο οι «πράσινοι» χάνουν από τον Ατρόμητο με 2-1, όμως και πάλι όχι απλά δεν υπήρξαν αποδοκιμασίες, αλλά ο κόσμος και συγκεκριμένα οι οργανωμένοι έμειναν για μια ώρα στην 13 και τραγουδούσαν «στα αστέρια θέλω γήπεδο». Και φυσικά και πάλι οι μπαλαδόφατσες μιλούσαν για κατάντια και όλα τα ωραία... Θα πείτε και με το δίκιο σας τι κάθομαι και ασχολούμαι με αυτά, τη στιγμή που η ομάδα παραδίδοντας μαθήματα ποδοσφαίρου διέλυσε τον ΠΑΟΚ και κατέκτησε το Κύπελλο. Ναι αυτή η ομάδα που ήταν να πέσει. Ο λόγος που το κάνω είναι γιατί θεωρώ πως το Κύπελλο και το πρωτάθλημα και τα πάντα, είχαν κατακτηθεί τότε. Είχαν κατακτηθεί με τις συγκεκριμένες αντιδράσεις. Αντιδράσεις απίστευτης υγείας και όχι κακομοιριάς και κατάντιας που ήθελαν να πουν κάποιοι. Σήμερα στο ΟΑΚΑ ήταν η είδαμε το αποτέλεσμα αυτής της υγείας. Το αποτέλεσμα στον αγωνιστικό χώρο, στις εξέδρες, στην διοίκηση σε όλα. Όμως τα πάντα είχαν ξεκινήσει τότε. Στα δύσκολα που χρειαζόταν πραγματική αγάπη και η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου την είχε και με το παραπάνω. Στις πρώτες αμφισβητήσεις από τα άτυχα αποτελέσματα, στα πρώτα κακόβουλα δημοσιεύματα, ο κόσμος ήταν εκεί και έκανε τους πάντες να παίξουν ελεύθερα γνωρίζοντας πως αν κατέθεταν ψυχή όλα θα πήγαιναν καλά, όπως και πήγαν. Στον τελικό απλά υπήρξε το αυτονόητο. Η καλύτερη φέτος ομάδα της χώρας, έπαιξε όπως έπρεπε, τα έδωσε όλα και κέρδισε αντρίκια. Αλλά για την τεσσάρα που θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη, θα γράψουν πολλοί και καλά θα κάνουν. Προσωπικά, επειδή τότε ανατρίχιαζα βλέποντας τον κόσμο να δείχνει πόσο πραγματικά αγαπάει και πιστεύει αυτό το εγχείρημα, θα σταθώ στο παρελθόν. Ένα πρόσφατο παρελθόν γεμάτο υγεία που μας δίνει την ελπίδα για ένα λαμπρό μέλλον για τον Παναθηναϊκό μας... ΥΓ: Εντάξει έχω βρεθεί σε πολλές παραστάσεις της Θύρας 13, αλλά η σημερινή ήταν το κάτι άλλο. Οι οπαδοί ήταν απολαυστικοί σε σημείο να κάθεσαι στα δημοσιογραφικά και να αναρωτιέσαι τι πρέπει να δεις. Τους παίκτες του Γιάννη Αναστασίου που έκαναν παππάδες ή τον κόσμο που με την φωνή του και το πάρτι που είχε στήσει, σε έκανε να χαζεύεις; Η λύση βέβαια ήταν να βλέπεις την μπαλάρα και να απολαμβάνεις ηχητικά τον κόσμο... ΥΓ1: Και μια γρήγορη κουβέντα για το ματς. Εντάξει για τον Μπεργκ δεν γίνεται να γράψεις κάτι, γιατί ο άνθρωπος ξέρει απίστευτα κιλά μπάλας. Μα απίστευτα όμως. Το θέμα στον τελικό δεν ήταν η απόδοση του Σουηδού, αλλά αυτή του Νάνο που δεν άφηνε να περνάει τίποτα. Αυτή του Σίλντενφελντ με τον Κροάτη να κερδίζει τους πάντες. Αυτή του Κοτσόλη με τον έμπειρο τερματοφύλακα να πιάνει ότι πήγαινε στο τέρμα, δικαιώνοντας απόλυτα τον Αναστασίου που τον έβαλε και στον τελικό, όπως και σε όλα τα προηγούμενα ματς του Κυπέλλου. Αυτή του Μέντεζ που σκούπιζε τα πάντα και μοίραζε ποδιές στην καλύτερη εμφάνισή του στην χώρα μας, αλλά και τον υπολοίπων. Μπράβο ρε μάγκες, σας ευχαριστούμε όχι για όσα μας έχετε προσφέρει, αλλά γι' αυτά που θα μας προσφέρετε... ΥΓ2: Και αν για τους παίκτες και τον Αναστασίου αξίζουν μια φορά μπράβο, για τον Γιάννη Αλαφούζο αξίζουν εκατό. Άκουσε τα πάντα, πως θέλει να καταστρέψει την ομάδα, πως είναι μπροστινός του καθένα και πολλά πολλά ακόμα. Έκανε λάθη, τα διόρθωσε και στο τέλος δικαιώθηκε και με το παραπάνω γιατί πραγματικά αγάπησε με την ψυχή του αυτό που έκανε. Γούσταρε και γουστάρει την ομάδα και όταν κάτι το γουστάρεις πολύ θα πετύχεις, είναι νόμος βρε αδερφέ... Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ