ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΓΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ

Τώρα που έχουν περάσει ώρες και έχω χαλαρώσει ας πούμε δυο πράγματα για το βόλεϊ ανδρών και την σωτηρία της ομάδας. Αρχικά μιλάμε για μια επιτυχία που έτσι όπως έγινε, ισοδυναμεί με κατάκτηση τίτλου. Και ο λόγος είναι προφανής. Ο Παναθηναϊκός παρά τις καλές κινήσεις που έγιναν το καλοκαίρι, ξεκίνησε όχι απλά κοιμισμένος το πρωτάθλημα, αλλά ουσιαστικά ήταν σαν να μην κατέβηκε καν, με συνέπεια να έρθει αυτό το ντροπιαστικό 0 νίκες και 11 ήττες, με μόλις έναν πόντο συγκομιδή.

Ποτέ πια για σωτηρία

Τώρα που έχουν περάσει ώρες και έχω χαλαρώσει ας πούμε δυο πράγματα για το βόλεϊ ανδρών και την σωτηρία της ομάδας. Αρχικά μιλάμε για μια επιτυχία που έτσι όπως έγινε, ισοδυναμεί με κατάκτηση τίτλου. Και ο λόγος είναι προφανής. Ο Παναθηναϊκός παρά τις καλές κινήσεις που έγιναν το καλοκαίρι, ξεκίνησε όχι απλά κοιμισμένος το πρωτάθλημα, αλλά ουσιαστικά ήταν σαν να μην κατέβηκε καν, με συνέπεια να έρθει αυτό το ντροπιαστικό 0 νίκες και 11 ήττες, με μόλις έναν πόντο συγκομιδή.

Οποιαδήποτε ομάδα, σε οποιοδήποτε άθλημα, με τέτοιο απολογισμό θα θεωρούσε σίγουρο τον υποβιβασμό της. Έναν υποβιβασμό που για το πρωτάθλημα της Α1 Ανδρών, ήταν δεδομένο πως θα ερχόταν χωρίς καν τα πλέι άουτ. Ο Παναθηναϊκός όμως δεν είναι οποιοδήποτε ομάδα. Ναι είχε, έχει και θα έχει, έστω και σε μικρότερο βαθμό, προβλήματα. Ναι λείπουν οι παίκτες που είχαμε συνηθίσει να θαυμάζουμε. Ναι έχει σταματήσει τα τελευταία χρόνια να κοιτάζει τίτλους, κάτι που το απαιτεί το όνομα και η ιστορία της. Όμως έχει κάτι που δεν βρίσκεις εύκολα, ειδικά στο βόλεϊ.

Έχει μια φανέλα που ζυγίζει τόνους και έχει επίσης έναν κόσμο που όταν όλα τα άλλα γήπεδα αδειάζουν, αυτός είναι εκεί να γεμίζει την Κυψέλη και να βοηθάει όπως μόνο αυτός ξέρει το αγαπημένο του ΤΡΙΦΥΛΛΙ. Όταν έχεις αυτά τα δύο, συν τους ανθρώπους που επιτέλους αγαπάνε το τμήμα και τρέχουν με όλες τους τις δυνάμεις γι' αυτό, δεν γίνεται να αποτύχεις. Για την ακρίβεια δεν γίνεται να πέσεις, γιατί όσο και αν χάρηκα με την ψυχή μου την χθεσινή νίκη, όσο το κεφάλι μου πήγε να σπάσει βλέποντας πως τελικά ήρθε η σωτηρία, κανείς δεν μπορεί να μιλάει για πετυχημένη χρονιά.

Ο Παναθηναϊκός ήταν, είναι και θα παραμείνει τεράστιο μέγεθος και σε καμία περίπτωση δεν αξίζει στην μεγάλη του ιστορία να παλεύει για την σωτηρία του, αλλά ΜΟΝΟ για τίτλους. Ναι χαρήκαμε όλοι για το τέλος. Χαρήκαμε όλοι που η ομάδα έμεινε στην Α1 (εκεί άλλωστε που ΠΡΕΠΕΙ να βρίσκεται), χαρήκαμε για την τεράστια προσπάθεια και την ψυχή που κατέθεσαν όλοι, από τον Γιάννη Καλμαζίδη που ανέλαβε και άλλαξε με την μία τα πάντα, τους παίκτες που έπαιζαν σαν να ήταν άλλοι, τα παιδιά της διοίκησης που έτσι και αλλιώς ήταν δίπλα στο τμήμα και φυσικά τον κόσμο που στήριξε όσο κανείς δεν μπορεί να φανταστεί.

Όμως μέχρι εκεί. Πλέον όλοι θα πρέπει (και θα το κάνουν) να κοιτάξουν την επόμενη ημέρα, προκειμένου να μην ξαναζήσει ο Παναθηναϊκός τέτοιες στιγμές. Να μην παλεύει για να σωθεί, αλλά για να μπει σε τελικούς και να παίρνει τίτλους. Και αλήθεια όπως έδειξε η πορεία της ομάδας στον δεύτερο γύρο και τα πλέι άουτ, δεν είναι απίθανο αυτό. Με μικρές αλλαγές, τον Καλμαζίδη στον πάγκο, τα παιδιά στην διοίκηση να τρέχουν με το ίδιο ζήλο, τον κόσμο να είναι πάντα δίπλα, όπως άλλωστε το κάνει πάντα και φυσικά με περισσότερη οικονομική βοήθεια από αυτούς που έχουν τα λεφτά και μπορούν να τα προσφέρουν, το ΤΡΙΦΥΛΛΙ είναι ικανό να επιστρέψει στην κορυφή.

Μέχρι τότε όμως και επειδή είπαμε πως ναι μεν δεν πετάμε στα σύννεφα για την παραμονή, αλλά από την άλλη δεν γίνεται να μην χαρούμε με την αποφυγή του υποβιβασμού, που θα ήταν η πιο ντροπιαστική στιγμή για το τμήμα και συνολικά για τον Ερασιτέχνη. Καλό θα είναι να πούμε ένα μπράβο σε όλους. Σε προπονητή, σε παίκτες, σε διοίκηση, σε κόσμο, σε όλους. Ένα μπράβο και ευχαριστώ για την ψυχή που κατέθεσαν και ενώ όλα έμοιαζαν χαμένα, κατόρθωσαν, αυτό που μετά τον πρώτο γύρο έμοιαζε ακατόρθωτο. Άλλωστε αυτό είναι ο Παναθηναϊκός, να κατορθώνει τα ακατόρθωτα...

ΥΓ: Για τον αγώνα με την Παναχαϊκή δεν έχω να πω πολλά. Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος και κέρδισε. Όσο για τις προκλήσεις που υπήρξαν, αυτές θα έπρεπε να τις δει ο διαιτητής, κάτι που δεν έκανε. Προσωπικά θεωρώ πως όσοι πέταξαν αντικείμενα έκαναν τραγικό λάθος. Δεν γίνεται να βάζεις κανέναν εγωισμό, καμία πίεση και νεύρα πάνω από τον Παναθηναϊκό, γιατί αν υπήρξε διακοπή και υποβιβασμός θα μιλάγαμε για καταστροφή. Γι' αυτό άλλωστε έλεγα πως όποιος δεν αντέχει, καλύτερα να μην έρθει. Πάλι καλά όμως που όλα τα παιδιά που βρίσκονται δίπλα στο τμήμα έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες και όλα τελικά πήγαν καλά. Γιατί ρε μάγκες ότι αγαπάς πραγματικά το προστατεύεις και δεν αφήνεις κανέναν Ρουμελιώτη με τις προκλήσεις του να σου το καταστρέψει...

ΥΓ1: Και για να το συνεχίσω αυτό. Ας γράψω μόνο τα μερικά από τα λόγια του προέδρου του Ερασιτέχνη Ηλία Μιχαλαριά, όταν ο αγώνας πήγαινε προς διακοπή: «Προστατεύστε την ομάδα, μια ομάδα που είναι δικιά μας, εμείς την φτιάξαμε και δεν πρέπει να την καταστρέψουμε. Μόνο εμείς τρέχουμε γι' αυτήν και όλον τον Ερασιτέχνη συνολικά». Αυτά τα λόγια είναι όλο το ζουμί. Στηρίζουμε όπως πάντα και όπως πρέπει. Όπως ξέρει να κάνει ο κόσμος του Παναθηναϊκού. Όπως το έκανε με όλες τις ομάδες που πέρασαν από την Κυψέλη. Γι' αυτό συνεχίζουμε όλοι ενωμένοι και όλα θα πάνε καλά. 

ΥΓ2: Τόσα χρόνια λέγαμε πως αν και υπήρχαν χρήματα, δεν υπήρχαν άνθρωποι με όρεξη για δουλειά. Αυτή την δουλειά την ρίχνουν και με το παραπάνω τα παιδιά που έχουν αναλάβει το βαρύ φορτίου του να τρέξουν αυτό το τμήμα. Δεν κρύφτηκαν, δεν τα παράτησαν, αλλά δούλεψαν και συνεχίζουν να δουλεύουν όσο ελάχιστοι. Και γι' αυτούς θα ήταν κρίμα αυτή η προσπάθεια να μην αποδώσει καρπούς. Πραγματικά αξίζουν πολλά μπράβο στους Δημήτρη, Μανώλη, Σταύρο, Γιώργο και Άκη, όπως και σε πολλούς ακόμα που βρίσκονται συνεχώς δίπλα σε αυτό το τμήμα, όπως και σε κάθε τμήμα του Παναθηναϊκού. Να είσαστε καλά ρε μάγκες και στο τέλος όλα θα πάνε καλά...
 

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ