ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ

Το ένστικτο και η λογική

Πρέπει να γυρίσουμε το χρόνο πολύ πίσω για να θυμηθούμε μια βραδιά τόσο χορταστική και τόσο έντονη σαν αυτή της Μ. Τετάρτης, αν βρούμε καμιά άλλη σαν κι αυτή τελικά. Από τις 5 το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυχτα, ο βομβαρδισμός των συναισθημάτων και των εικόνων δεν είχε προηγούμενο, αρχής γενομένης από τον πλούσιο σε συγκινήσεις ημιτελικό με τον ΟΦΗ στην κατάμεστη και όμορφα «φλογερή» Λεωφόρο. Ο δραματικός τόνος που κρίθηκε εν συνεχεία το ματς του Παναθηναϊκού με την ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα κράτησε στα ύψη την αδρεναλίνη μέχρι να αρχίσει ο άλλος ημιτελικός στην Τούμπα, όπου όλα τα φοβερά και τρομερά που συνέβησαν εκεί ανέδειξαν για μια ακόνη φορά τις παθογένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου, με σκηνικά απίστευτα για οποιαδήποτε άλλη ποδοσφαιρικά πολιτισμένη χώρα, αλλά τόσο συνηθισμένα πια σ’ αυτή τη γωνιά του Βαλκανιστάν. Όσοι έμειναν όρθιοι παρά το overdose απ’ αυτό το βομβαρδισμό των εικόνων, έκλεισαν την βραδιά τους με το el classico στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας, με το απίστευτο νικητήριο γκολ του Μπέιλ στο 87’ και την αγκαλιά παρηγοριάς του Κριστιάνο Ρονάλντο στον Μέσι να αποτελούν το κερασάκι σε μια τούρτα με τόσο γλυκόπικρη γεύση.

Στη Λεωφόρο, τα είπε όλα η φράση του Ρικάρντο Σα Πίντο «αυτοί πήγαιναν με μηχανές και εμείς με ποδήλατο». Άργησε να ειπωθεί αυτή η αλήθεια των τελευταίων μηνών. Δεν ήταν έτσι τα πράγματα μόνο στο ματς με τον ΟΦΗ αλλά και σ’ αυτά με τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ, αν θέλουμε να βάλουμε σε μια σειρά τους πιο κρίσιμους και θεωρητικά πιο δύσκολους αγώνες που έδωσε ο Παναθηναϊκός από το γύρισμα του χρόνου μέχρι τώρα. Ο ΠΑΟΚ γλύτωσε μόνο με 2-1 σε ένα ματς που ήταν για 4-0 και βάλε, ο Ολυμπιακός ταπεινώθηκε με το 0-3 στο Καραϊσκάκη, ο ΟΦΗ στον ημιτελικό έφυγε με 3-0 στην παράταση, σκορ που θα μπορούσε εύκολα να το δεχθεί στην κανονική διάρκεια του αγώνα.

Αυτή η συνέχεια και συνέπεια στα κρίσιμα ματς δείχνει ότι δεν πρόκειται για φωτοβολίδες. Ο Παναθηναϊκός είναι μια καλοδουλεμένη μηχανή, με απίστευτη αύξηση της ιπποδύναμής της από το ξεκίνημα της περιόδου μέχρι τώρα. Δεν έτυχε, πέτυχε. Αυτή η θελκτική εικόνα είναι προϊόν σκληρής και μεθοδικής δουλειάς από τον Γιάννη Αναστασίου και το επιτελείο του, όπως και του Νίκου Νταμπίζα με τον τόσο πετυχημένο σχεδιασμό του σε σχέση με τη μικρή τσέπη που είχε. Είναι επιτυχία και της διοίκησης, όχι μόνο επειδή κατάφερε να συμμαζέψει την ομάδα οικονομικά και να πετύχει τον άθλο μιας σπαθάτης αδειοδότησης, αλλά και επειδή έκλεισε ορμητικά τα στεγανά από την αρχή μιας δύσκολης περιόδου, που ξεκίνησε με έντονη αμφισβήτηση στα όρια της καχυποψίας.

Για μια ομάδα που πολλοί, «ειδικοί» και μη περίμεναν να έχει περίπου την τύχη της ΑΕΚ, ο Παναθηναϊκός έχει πετύχει πράματα και θάματα μέσα στον αγωνιστικό χώρο, άσχετα αν η βαθμολογική συγκομιδή του τον αδικεί κατάφωρα. Μόνο αν κλείσει η χρονιά με την κατάκτηση του Κυπέλλου και το εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ μπορεί να πει κανείς ότι αυτή η ομάδα ανταμείφτηκε για τη σκληρή δουλειά και την τεράστια πρόοδο που έχει κάνει.

Έντονα συναισθήματα γέννησε ο Παναθηναϊκός και στο μπάσκετ, σε ένα ματς καρμπόν με εκείνο στη Βαρκελώνη πριν τρία χρόνια, όταν όλοι τον είχαν χαμένο από χέρι και έφτασε μισή ανάσα πριν τη νίκη. Ό,τι δεν έκανε τότε στο πρώτο ματς, το έκανε στο δεύτερο κι ας πίστευαν πολλοί ότι θα παραδοθεί αμαχητί μετά την υπερπροσπάθεια. Ήταν συγκλονιστικός ο Παναθηναϊκός στη Μόσχα και αξίζει να πάρει ξανά τα βήματα της Βαρκελώνης. Μακάρι να επαναληφθεί η ιστορία και να έχει τόσο γλυκιά κατάληξη όπως τότε, με το έβδομο αστέρι να φωτίζει ακόμα περισσότερο μια ήδη λαμπρή φανέλα.

Στην Τούμπα, δυστυχώς για το ποδόσφαιρο ο Ολυμπιακός θέρισε μια από τις θύελλες που γέννησαν οι άνεμοι που έχει σπείρει. Όλα όσα έζησαν οι παίκτες του τα έχει κάνει ο ίδιος πολύ περισσότερες φορές και με την κλίμακα της βίας στον μέγιστο βαθμό, στα πλαίσια του μακιαβελικού δόγματος «επικράτηση με κάθε μέσο» που ο ίδιος έχει υιοθετήσει. Οι ασχήμιες της Τούμπας ήταν παιδική χαρά μπροστά στην κόλαση της Ριζούπολης, για την οποία πολλοί οπαδοί του ακόμα και σήμερα δηλώνουν περήφανοι. Δεν πλησίασε καν το σκηνικό εκείνης της βραδιάς στο Καραϊσκάκη όταν δεκάδες χούλιγκαν εισέβαλλαν στον αγωνιστικό χώρο και επιτέθηκαν στους παίκτες του Παναθηναϊκού, με τον Μαρινάκη να δηλώνει από τον πλανήτη Άρη ότι ο Ολυμπιακός δίδαξε ήθος και πολιτισμό. Για όσους παλιότερους θυμούνται, δεν ήταν τίποτα ούτε μπροστά στην επίθεση που είχαν δεχθεί ο Χρήστος Δημόπουλος και άλλοι παίκτες του Αθηναϊκού εκείνο το αλήστου μνήμης απόγευμα που οι χούλιγκαν του Ολυμπιακού βαφτίστηκαν «επιστήμονες» από τον Σαλιαρέλη.

Για την τρύπα από βεγγαλικό στον πάγκο του Ολυμπιακού, πάλι καλά που την πλήρωσε μόνο ο πάγκος γιατί απ’ όσο θυμάμαι, μια φορά την είχε πληρώσει με ένα μάρμαρο κατακέφαλα ο Νικοπολίδης ενώ μια άλλη, ο Τζόρβας είχε γίνει κινούμενος στόχος για αεροβόλο. Όσο για τη βόμβα στο μαγαζί του Τζαβέλα, είχαν προηγηθεί από «γνωστούς – αγνώστους» άλλη μία στο φούρνο του Κωνσταντινέα, το κάψιμο του καθαριστήριου του Δούρου, η χειροβομβίδα στο αμάξι του επόπτη Μπλιάθρα, περιστατικά που όλοι πέσαμε από τα σύννεφα μόλις τα πληροφορηθήκαμε.

Τα νταβατζηλίκια της φυσούνας και των διαδρόμων των αποδυτηρίων με τα νταβραντισμένα ντουλάπια που παριστάνουν τους security, ο Ολυμπιακός τα έχει κάνει επιστήμη. Ακόμα και το σκηνικό με τους γαύρους που πέταξαν στον πάγκο του κάποιοι οπαδοί του ΠΑΟΚ, πρώτος αυτός το είχε εφεύρει, αλείφοντας με βαζελίνη τον πάγκο του Παναθηναϊκού, με τον τιτανομέγιστο Άρη Ποϊλα να δηλώνει «δεν είναι τίποτα, βαζελίνη είναι. Τη σκουπίζεις και κάθεσαι», σχόλιο που το είχαν βρει πολύ χαριτωμένο κάποιοι καλοί συνάδελφοι στο χώρο της δημοσιογραφίας. Οι οποίοι συνάδελφοι δικαίως αηδιάζουν τώρα με τα σκηνικά της Τούμπας, μόνο που έκαναν την πάπια τότε στη Ριζούπολη μηρυκάζοντας τη ρήση Κόκκαλη ότι «το ποδόσφαιρο είναι ανδρικό σπορ». Αλήθεια, θα βγουν τώρα όλοι αυτοί να χλευάσουν τον Μαρινάκη ότι δεν πήγε στην Τούμπα και άφησε την ομάδα του απροστάτευτη; Θα τον κατηγορήσουν που δεν έδωσε εντολή να σηκωθούν οι παίκτες και να φύγουν;

«Μάχαιραν έδωκες, μάχαιραν θα λάβεις» λέει μια άλλη, βιβλική, ρήση. Ακολουθώντας το ένστικτο, πολλοί αντιμετωπίζουν χαιρέκακα όλα όσα συνέβησαν στην Τούμπα. «Και λίγα ήταν, τους αξίζουν περισσότερα» μου λένε φίλοι μου, άνθρωποι σοβαροί και όχι χουλιγκάνια. Αλλά αν ο άνθρωπος ακολουθούσε μόνο το ένστικτο, ακόμα σε σπηλιές θα ζούσε. Την πραγματική πρόοδο τη φέρνει μόνο η λογική. Η οποία λογική λέει ότι κάποια στιγμή όλες αυτές οι αθλιότητες, απ’ όπου κι αν προέρχονται, δεν πρέπει να καταδικάζονται μόνο στα λόγια. Πρέπει να τελειώσουν και στην πράξη, για να σταματήσει αυτός ο κύκλος της βίας που σήμερα σε βρίσκει θύτη, αύριο σε κάνει θύμα και τούμπαλιν, πηγαίνοντας πολύ μακριά τη βαλίτσα. Έχει αηδιάσει ο κόσμος, μουντζώνει και αδειάζει ολοένα και περισσότερο τα γήπεδα. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση και πρέπει επιτέλους να το καταλάβουν όλοι αυτό. Πρώτα αυτοί που είναι στην κεφαλή και μετά αυτοί που γίνονται, ηθελημένα ή όχι, η ουρά και ο στρατός τους. 

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ