ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΚΛΑΣΗ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΕΤΡΑΝΕ ΚΙ ΑΛΛΑ...

Ενδιαφέρον το θέμα του Sportdog που εντρυφεί στο θέμα της παραμονής ή όχι του Κώστα Κατσουράνη και αποκαλύπτει ότι αν τελικά ο Πατρινός μείνει "πράσινος" θα είναι λόγω συμβολαίου (που αν "σπάσει" απαιτεί βαρβάτη αποζημίωση), ο Φερέιρα πια δεν θεωρεί ότι μπορεί να του κάνει τη δουλειά στο κέντρο.

Εκτός από κλάση, εμπειρία μετράνε κι άλλα...

Ενδιαφέρον το θέμα του Sportdog που εντρυφεί στο θέμα της παραμονής ή όχι του Κώστα Κατσουράνη και αποκαλύπτει ότι αν τελικά ο Πατρινός μείνει "πράσινος" θα είναι λόγω συμβολαίου (που αν "σπάσει" απαιτεί βαρβάτη αποζημίωση), ο Φερέιρα πια δεν θεωρεί ότι μπορεί να του κάνει τη δουλειά στο κέντρο.

Ο Πορτογάλος θα φτιάξει σύνολο-προπονητή με κύριο γνώρισμα την ταχύτητα, αδιαφορώντας ακόμα αν σε αυτό υπάρχουν απειροελάχιστοι σταρ. Από τη στιγμή που ούτε φέτος προβλέπεται να πάρουμε κάποιο σέντερ -μπακ αξίας, ο κόουτς δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να οχυρώσει την ομάδα με δύο παίκτες που θα "καθαρίζουν" στον άξονα, αυτό το ρόλο ο Κώστας είναι αδύνατο να τον επωμιστεί.

Στο 4-2-3-1 αν οι κεντρικοί μέσοι μαρκάρουν δυναμικά (ακόμα καλύτερα να ξέρουν και μπάλα) σου δίνουν την ευκαιρία να εφαρμόσεις ένα συμμετρικό σχήμα που επιτρέπει να έχεις κοντά στα αντίπαλα καρέ τουλάχιστον τέσσερις προωθημένους. Το πλεονέκτημα είναι ότι ανεβαίνουν ταυτόχρονα όλες οι γραμμές,  αν και για να συμβεί αυτό επιβάλλεται να έχεις στο ρόστερ ΚΙΝΗΤΙΚΟΥΣ και ικανούς με τη μπάλα στα πόδια άσους. Στο κάτω κάτω άμα το καλοσκεφτούμε οι ΚΛΑΣΑΤΕΣ ομάδες πρεσάρουν για να παίζουν και δεν παίζουν για να πρεσάρουν. Το μεγάλο πλεονέκτημα της χρήσης δύο αμυντικών χαφ είναι ότι προσφέρει ασφαλή πλατφόρμα πάνω στην οποία οι δημιουργικοί σου ποδοσφαιριστές μπορούν να κάνουν τη διαφορά, εξασφαλίζοντας περισσότερες προσωπικές ενέργειες, άρα και θέαμα.

Ο Παναθηναϊκός φέτος είχε το νου του διαρκώς στην επίθεση, αλλά ήταν μοιραίο να μένει εκτεθειμένος μόλις έχανε τη μπάλα και στην άμυνα γυρνούσε μόνο ο Σιμάο. Το ομαδικό παιχνίδι είναι κράμα σκληράδας στην ανασταλτική οργάνωση και δημιουργικότητας. Ο Φερέιρα -χωρίς να έχει εναλλακτικές λύσεις και κλασάτα μπακ- έδωσε έμφαση στη μία κατεύθυνση (επίθεση), συνεπώς ήταν μοιραίο να γίνεται πανικός πίσω σε συνθήκες πίεσης. Ακόμα και σε ματς που ο ΠΑΟ πήρε το επιθυμητό αποτέλεσμα (στα παιχνίδια με Τρίπολη, Ξάνθη, ΑΕΚ, ΟΣΦΠ στο Φάληρο), περαιτέρω δυσάρεστες καταστάσεις αποφεύχθηκαν λόγω ρεφλέξ των γκολκίπερ που πολλές φορές βρέθηκαν εκτεθειμένοι.

Ο κόουτς ξέρει ότι ενόψει της νέας σεζόν ο Κουίνσι, ο Λάζαρος, ο Τοτσέ δεν αποτελούν δα και λάτρεις του πρέσινγκ, οπότε είναι λογικό να μην καίγεται στην προοπτική του ενδεκαδάτου Κατσουράνη. Αποχώρησε κι ο Σιμάο αλλά ίσως η νέα διάταξη να μην είναι τόσο άσχημη όσο μερικοί φαντάζονται. Την καλύτερη μπάλα τα τελευταία χρόνια την είδαμε από την ομάδα του Κυράστα (1999-2000) , εκεί που πλέι-μέικερ ήταν όποιος είχε το τόπι στα πόδια του. Μίκλαντ, Μπασινάς, "Λύμπε", Φλίπσεν, Ασάνοβιτς, Κόλα, Καραγκούνης, Βαζέχα, Σιπνιέφσκι, Ολιβάρες ήξεραν να κρατήσουν και να σπάσουν τη μπάλα, με αποτέλεσμα το τριφύλλι να έχει σχεδόν τρία γκολ μ.ό ανά αναμέτρηση.

Άμα όμως έχεις στον άξονα Σιμάο (που δεν προωθείται) και "Κατσούρ" (ανεπαρκής σε κάλυψη χώρων), προσεύχεσαι ν' ανταπεξέλθουν οι ποιοτικοί σου παίκτες μπροστά, ώστε στο τέλος του ματς να έχεις ένα γκολ παραπάνω από τον αντίπαλο. Ο Παναθηναϊκός έκανε μεγάλα παιχνίδια φέτος επειδή το σύνολο των μπαλαδόρων χαφ βρέθηκε σε καλή φόρμα. Στο μοντέρνο ποδόσφαιρο τα περισσότερα βαζίζονται στην εξειδίκευση, άμα βρεις τρόπο να σπάσεις το καλούπι και βρεις παίκτες που συνδυάζουν αρμονικά τις αρετές τους, τότε περνάς στην ιστορία, πως νομίζετε έγινε πρώτος μάγκας ο Πεπ Γκουαρντιόλα με το δίδυμο Τσάβι-Ινιέστα που έθεσε σε άλλη οπτική σκοπιά την έννοια "αμυντικός μέσος";

Ο Φερέιρα ίσως να μην θέλει στα πόδια του προσωπικότητες που έχουν άποψη επί παντός επιστητού (Καραγκούνης, Κατσουράνης) , δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πέραν των τεχνικών θεμάτων ένα σύνολο οικοδομείται σε στέρεες βάσεις αν υπάρχει ισχυρή πνευματική αλληλεπίδραση μεταξύ τεχνικού τιμ και αθλητών. Αυτό επιτυγχάνεται με τη θέληση των παικτών να εμπλακούν σε ένα σύνολο που θα υπερβαίνει την ατομική αξία καθενός. Όταν μαζεύονται πολλές πριμαντόνες κι ο προπονητής είναι ανίσχυρος να τους επιβληθεί, τότε οι ιδιοκτήτες κλαίνε τα λεφτά τους. Θυμηθείτε τον μπασκετικό Ολυμπιακό (1997-2011), τη Ρεάλ των "γκαλάκτικος", τον Παναθηναϊκό του Νιόπλια. Όταν πας να φτιάξεις ομάδα από το μηδέν, χωρίς να έχεις μπάτζετ, τότε άλλος δρόμος από το να ποντάρεις σε σύνολο -προπονητή δεν υπάρχει. Το καταλάβαμε φέτος με τον ΟΣΦΠ του Ίβκοβιτς κι ας μην έχουν σχέση ποδόσφαιρο και μπάσκετ.

Το κύρος ενός τεχνικού θεμελιώνεται όταν στο εσωτερικό των αποδυτηρίων υπάρχει η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση για τη δουλειά του, που δεν "χαλάει" στις στραβές και δεν διαταράσσεται από παράπονα παικτών που την βλέπουν αρχηγοί, γκρινιάζουν πολύ κ.ο.κ. Ακόμα δεν έχουμε ξεχάσει τα παράπονα του Σιμάο για τον Κατσουράνη, τον οποίο θεωρούσε κακή επιρροή στα αποδυτήρια. Καλά τα τακουνάκια, τα γκολ, οι τεχνικές αναλύσεις και τα συστήματα, αλλά ο χαρακτήρας μιας ομάδας φαίνεται και από μικρές λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με το δέσιμο των συναδέλφων και τις σχέσεις που διατηρούν με τους προϊσταμένους τους. Αυτό καταλαβαίνει προφανώς ο κόουτς, που θα ζήσει ή θα πεθάνει χτίζοντας με νεαρούς "στρατιώτες" τον Παναθηναϊκό του 2012-2013.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ