ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;

 

Βλέποντας τη φωτογραφία του Σιμάο από την επίσημη παρουσίασή στην κινεζική Σαντόνγκ Λουνένγκ, ομολογώ ότι με έπιασε μια μικρή θλίψη. Αν και δεν θα έπρεπε, αφού ο Μοζαμβικανός θα βάλει στην τσέπη περί τις 700.000 ευρώ ετησίως, ένιωσα μεγάλη απογοήτευση διότι θεωρούσα ότι τουλάχιστον ο ίδιος από τον εαυτό του θα είχε μεγαλύτερες φιλοδοξίες.

Πού πήγε η φιλοδοξία ρε γαμώτο;

 

Βλέποντας τη φωτογραφία του Σιμάο από την επίσημη παρουσίασή στην κινεζική Σαντόνγκ Λουνένγκ, ομολογώ ότι με έπιασε μια μικρή θλίψη. Αν και δεν θα έπρεπε, αφού ο Μοζαμβικανός θα βάλει στην τσέπη περί τις 700.000 ευρώ ετησίως, ένιωσα μεγάλη απογοήτευση διότι θεωρούσα ότι τουλάχιστον ο ίδιος από τον εαυτό του θα είχε μεγαλύτερες φιλοδοξίες.

Μεγάλος παίκτης δεν ήταν ποτέ, και πιθανώς δεν θα γίνει κιόλας, ωστόσο για έναν συγκεκριμένο ρόλο μέσα στο γήπεδο είναι εξαιρετικός. Τρέχει ασταμάτητα, μαρκάρει διαρκώς, διαθέτει τρομακτική φυσική δύναμη, έχει μπόλικο νεύρο, είναι πειθαρχημένος τακτικά και κυρίως δείχνει διάθεση για να μάθει και να γίνει καλύτερος ποδοσφαιριστής. Με αυτά τα στοιχεία και με αρκετή δουλειά, θεωρώ ότι θα μπορούσε να καθιερωθεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχοντας μια αξιοπρεπή καριέρα διαρκείας ακόμη και σε πρωταθλήματα υψηλότερου επιπέδου από το ελληνικό.

Παρ’ όλα αυτά ο Σιμάο σε ηλικία μόλις 24 ετών προτίμησε, μετά τον Παναθηναϊκό, να κάνει… άλμα στην καριέρα του αγωνιζόμενος στο κινεζικό πρωτάθλημα. Βεβαίως εκεί θα έχει αντιπάλους τον Ντρογκμπά και τον Ανελκά, ωστόσο αυτοί έχουν πάει στας Κίνας για να κολλήσουν τα τελευταία ένσημα και αφού προηγουμένως έχουν διαγράψει μια εξαιρετική πορεία στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Δεν διανύουν τα καλύτερα ποδοσφαιρικά χρόνια τους, όπως ο «Σίμος»…

Πραγματικά με τρελαίνουν οι παίκτες που ενώ έχουν τα φόντα για να κάνουν μια καλή καριέρα σε υψηλό επίπεδο, προτιμούν είτε την ελληνική ντόλτσε βίτα, είτε τον καυτό ήλιο, τις γκόμενες και τους… φραπέδες στην παραλιακή και τη Μύκονο, είτε τα πετροδόλαρα και το ασιατικό χρήμα.

Για παράδειγμα με ενοχλούσε όταν έβλεπα τον Γεωργάτο, αν και βασικός στην Ιντερ, να παρακαλάει για να γυρίσει στον Ολυμπιακό ή τον Λύμπε και τον Ντέμη, αν και είχαν προτάσεις, να φεύγουν για το εξωτερικό μόνο και μόνο για την εμπειρία όταν πια είχαν τριανταρίσει. Ιδια ενόχληση ένιωσα και όταν ο Σπανούλης δεν άντεξε να δοκιμάσει την τύχη του περισσότερο από ένα χρόνο στο Χιούστον και την ίδια ενόχληση νιώθω που, για παράδειγμα, ο Τοροσίδης δεν αποφασίζει να παίξει εκτός Ελλάδας.

Αντιθέτως, χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω τον Νίνη να ετοιμάζεται για την πτήση στο Καμπιονάτο, όταν πιτσιρικάδες όπως ο Λαγός και ο Δώνης «τρέχουν» για να δοκιμαστούν σε ομάδες του εξωτερικού και όταν οι Τζαβέλλες, οι Κυριάκοι Παπαδόπουλοι, οι Παπασταθόπουλοι και οι Σαμαράδες δηλώνουν, όπου βρεθούν και όπου σταθούν, ότι θα κάνουν το παν για να συνεχίσουν να αγωνίζονται σε πρωταθλήματα του εξωτερικού.

Από την άλλη, δεν μπορώ να κατηγορήσω και κάποιον για τα… κουμάντα που κάνει στην τσέπη και στη ζωή του. Μολονότι λοιπόν δεν δέχομαι την επιλογή του, τη σέβομαι στον απόλυτο βαθμό. Ειδικά μάλιστα στην περίπτωση του Σιμάο, του δίνω έναν επιπλέον πόντο, διότι δεν πρέπει να λησμονούμε ότι κατάγεται από μια χώρα όπου το κατά κεφαλήν εισόδημα μετά βίας ξεπερνά τα 200 ευρώ! Μακροπρόθεσμα ωστόσο, δεν αποκλείεται να βγει χαμένος από τη σημερινή επιλογή του ακόμη και στον οικονομικό τομέα. Μακάρι πάντως να έχω εγώ άδικο και αυτός δίκιο...

 

Οποιος θέλει, μπορεί να διαβάσει εδώ τα σχόλιά μου για το Euro με λίγο πιο χαλαρή και χιουμοριστική διάθεση...

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ