ΤΥΧΕΡΟΣ-ΑΤΥΧΟΣ Ο ΣΑΝΤΟΣ

Για μια χώρα που μέχρι το έπος της Πορτογαλίας μετρούσε τις διεθνείς διακρίσεις με το σταγονόμετρο είναι πολύ σημαντικό ότι για τέταρτη φορά στις τελευταίες πέντε διοργανώσεις έφτασε στα τελικά κι ετοιμάζεται ξανά να δώσει παρών σε προημιτελικό Euro. Πολλές φορές έχω διαβάσει απόψεις που αναφέρονται απαξιωτικά στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα με την αιτιολογία ότι δεν προσφέρει θέαμα, λες κι έχουμε να κάνουμε με Παναθηναϊκό ή ΟΣΦΠ όπου ανεξαρτήτως ρόστερ θεωρούμε αυτονόητο πως απέναντι στους "μικρούς" πρέπει να συνδυάζουν ουσία και πολλά γκολ.

Τυχερός-άτυχος ο Σάντος

Για μια χώρα που μέχρι το έπος της Πορτογαλίας μετρούσε τις διεθνείς διακρίσεις με το σταγονόμετρο είναι πολύ σημαντικό ότι για τέταρτη φορά στις τελευταίες πέντε διοργανώσεις έφτασε στα τελικά κι ετοιμάζεται ξανά να δώσει παρών σε προημιτελικό Euro. Πολλές φορές έχω διαβάσει απόψεις που αναφέρονται απαξιωτικά στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα με την αιτιολογία ότι δεν προσφέρει θέαμα, λες κι έχουμε να κάνουμε με Παναθηναϊκό ή ΟΣΦΠ όπου ανεξαρτήτως ρόστερ θεωρούμε αυτονόητο πως απέναντι στους "μικρούς" πρέπει να συνδυάζουν ουσία και πολλά γκολ.

Το ποδόσφαιρο σ' επίπεδο εθνικών ομάδων (όπου ο εκλέκτορας δουλεύει με τους παίκτες του το πολύ ένα μήνα συγκεντρωτικά) είναι "πόλεμος", όχι διαγωνισμός τεχνικής κατάρτισης, οι τοπ προπονητές πληρώνονται για να φέρνουν διακρίσεις, κι αυτές σπάνια έρχονται μέσα από φαντεζί ενέργειες και τακουνάκια. Εκτός βέβαια αν κοουτσάρεις τον Άγιαξ του Κρόιφ, τη Βραζιλία του '70 ή την τωρινή Ισπανία με τις έντονες επιρροές από το playstation της Μπάρτσα. Η γενιά των Καραγκούνη, Κατσουράνη είναι απίστευτα πετυχημένη, κατάφερε πράγματα που στο παρελθόν παίκτες με δεκαπλάσιο ταλέντο, δεν μπόρεσαν ούτε να ονειρευτούν.

Το νερό μπήκε στο αυλάκι μετά τον ερχομό Ρεχάγκελ. Ο Γερμανός αγνόησε τη γκρίνια του Τύπου, κατάλαβε στο άψε-σβήσε τα χαρακτηριστικά της φυλής μας και της χάρισε επιτέλους δικό της στυλ. Ας ειρωνεύονται όσο γουστάρουν οι ξένοι, εμείς δεν έχουμε ούτε την παραγωγή παικτών Γάλλων, Πορτογάλων, Ισπανών, ούτε τις ποδοσφαιρικές υποδομές των χωρών της κεντρικής Ευρώπης, ούτε τον αγγλικό προγραμματισμό, συνεπώς βαδίζουμε με όσα  διαθέτουμε.

Ο Ότο παρακολουθώντας τα παιχνίδια του ΠΑΟ στην Ευρώπη κατάλαβε ότι το συντηρητικό ποδόσφαιρο μας ταιριάζει, πήρε την πράσινη βάση στην εθνική και κούρσεψε την Πορτογαλία, "μπουκώνοντας" όσους είχαν βαλθεί χρόνια ν' αποπροσανατολίσουν τους οπαδούς τους αναφερόμοι απαξιωτικά στο "τσούκου-τσούκου μπολ", την ώρα που εκείνοι με (τάχα μου) ...επιθετικές βλέψεις έβλεπαν την ομάδα τους να γίνεται η μεγαλύτερη "πουτάνα" του Τσάμπιονς Λιγκ. "Παλιοί", "έμπειροι" και..."πρωτόβγαλτοι" (Μόλντε, Μακάμπι, Χέρενφεν) ΑΠΑΝΤΕΣ έκαναν πάνω τους το ...κομμάτι τους!

Ο Σάντος παίρνει το credit πως δεν προσπάθησε ν' αλλάξει όσα βρήκε απ' τον προκάτοχό του, ακολούθησε την αμυντική λογική του 4-3-3, το γεγονός ότι ξέρει πρόσωπα και πράγματα στη χώρα μας τον έκανε αμέσως αποδεκτό  στους διεθνείς αλλά και στο σύνολο του Τύπου που απέναντι στον Ρεχάγκελ ήταν πάντα επιφυλακτικό, μ' εξαίρεση το 2004. Θέλουμε δεν θέλουμε είναι τέτοια η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα ποδοσφαιριστή που μπορεί να διακριθεί σε τοπ επίπεδο μόνο μέσω αμυντικής (υπερ)προσπάθειας. Αμέτρητες φορές τα τελευταία χρόνια καταλάβαμε ότι νικητής δεν βγαίνει πάντα αυτός που μπορεί να κάνει τσαλιμάκια με το τόπι, αλλά κι εκείνος που μετά από μια ενενηντάλεπτη μάχη με αμέτρητες επίπονες σωματικές επαφές, αντιπαραθέτει εξυπνάδα, τακτική προσήλωση, πάθος και ψυχή.

Ο Πορτογάλος είναι τυχερός-άτυχος γιατί πέφτει σε φουρνιά με καταπληκτικούς στόπερ (τουλάχιστον 10-15 χρόνια καλής μπάλας έχουν μπροστά Αβραάμ, "Παπασταθό", Κυριάκος Παπαδόπουλος), αξιόπιστα μπακ (Τζαβέλλας, Τοροσίδης ξέρουν και μπάλα επιπλέον), γκολκίπερ με αντίληψη και ταχύτητα αντιδράσεων (Σηφάκης), πλην όμως "Κάρα"-Κατσουράνης είναι κοντά στην απόσυρση. Τον πρώτο εξακολουθώ να τον θεωρώ τον πιο υπερτιμημένο ποδοσφαιριστή των 20 τελευταίων ετών με βάση τους ύμνους που έχουν ακουστεί για την αξία του, αλλά στα παιχνίδια της εθνικής αυτό που κάνει, να βρίσκεται διαρκώς πίσω από τη μπάλα, κυνηγώντας την, είναι ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΙΜΟ. Άλλα κεντρικά χαφ που να έχουν μέτρα με τη μπάλα στα πόδια και να μην αδιαφορούν για την άμυνα δεν βλέπουμε προς το παρόν.

Περιμένουμε να δούμε τι πρόοδο θα έχουν Τάτος, Δημούτσος, πόσο θα ωφελήσει η Ιταλία τον Νίνη, κατά τ΄ άλλα Μανιάτης, Μάκος είναι δέκα φορές προτιμότεροι στον άξονα από τον Αλέξανδρο Τζιόλη αφού καλύπτουν περισσότερους χώρους κι είναι ταχύτεροι, κάτι που εξυπηρετεί το αμυντικό μας πλάνο. Ταλέντο στους πιτσιρικάδες της generation next υπάρχει μπόλικο (Λάζαρος, Καρνέζης, Γιαννούλης, Σκόνδρας, Βλαχοδήμος, Βασιλακάκης, Μήτρογλου θα μας απασχολήσουν αρκετά τα επόμενα χρόνια), αλλά σίγουρα η προσωπικότητα των "Κα-Κα" είναι αυτή που "κρατά" τ΄ αποδυτήρια, εξασφαλίζει έξτρα βοηθούς στο Σάντος στο χορτάρι και βοηθά στην ομαλή ενσωμάτωση των νέων στο κλίμα της ομάδας.                           
 

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ