ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ!

Ειδικός του μπάσκετ δεν το έπαιξα ποτέ. Για την ακρίβεια θεωρώ τον εαυτό μου άσχετο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που πήγαινα ΟΑΚΑ και εκεί που καθόμουν δεν έβλεπα καν πόσο είναι το σκορ. Όχι απλά φίλος, αλλά ούτε γνωστός με τον τεράστιο Ζοτς δεν υπήρξα (θα ήταν ευλογία βέβαια να είχε συμβεί), αλλά ποτέ στην ζωή μου δεν είχα την χαρά να βγάλω έστω και μία φωτογραφία μαζί του.

Για ΠΑΝΤΑ Παναθηναϊκός για ΠΑΝΤΑ στις καρδιές μας!

Ειδικός του μπάσκετ δεν το έπαιξα ποτέ. Για την ακρίβεια θεωρώ τον εαυτό μου άσχετο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που πήγαινα ΟΑΚΑ και εκεί που καθόμουν δεν έβλεπα καν πόσο είναι το σκορ. Όχι απλά φίλος, αλλά ούτε γνωστός με τον τεράστιο Ζοτς δεν υπήρξα (θα ήταν ευλογία βέβαια να είχε συμβεί), αλλά ποτέ στην ζωή μου δεν είχα την χαρά να βγάλω έστω και μία φωτογραφία μαζί του.

Και όμως παρότι έχω φτάσει τα 37 δεν μπορώ να δικαιολογήσω τα συναισθήματα που νιώθω μετά την αποχώρηση της ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ που έχει υπάρξει στην χώρα μας. Δεν μπορώ να δικαιολογήσω το πως κάθισα μέχρι τις 5 το πρωί χθες περιμένοντας να δω τα πρωτοσέλιδα έχοντας κάποιες ελπίδες για την ολική έκπληξη νιώθοντας όμως σαν να έχω «χάσει» ένα συγγενικό μου πρόσωπο...

Αυτή είναι η μαγκιά του Ομπράντοβιτς, αυτό τον κάνει χαρισματικό και ξεχωριστό. Όχι τόσο οι τίτλοι (φυσικά και έχουν την αξία τους), αλλά το ότι κατάφερε να τον λατρέψουμε ΟΛΟΙ οι φίλοι του Παναθηναϊκού. Να τον λατρέψουμε για όσα μας χάρισε, για όσα πέτυχε και για όσα έλεγε και έκανε εντός και εκτός γηπέδων όλα αυτά τα 13 χρόνια.

Δεν θα ξεχάσω την περηφάνια που ένιωσα όταν στο Caravel μας έδωσε να καταλάβουμε πως θα μείνει. Ήταν μάλιστα τέτοια η χαρά μου, που δεν μπήκαν καν στον κόπο να ρωτήσω όσους κάνουν το σχετικό ρεπορτάζ για να μου πουν αν όντως θα μείνει η όχι. Εκείνη την μέρα ένιωθα σαν να είχαμε πάρει το έβδομο Ευρωπαϊκό χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής.

Από την στιγμή της περηφάνιας, φτάσαμε στο χθεσινό βράδυ της απόλυτης αγωνίας και ξενέρας. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ διαβάζοντας συνεχώς ιστοσελίδες περιμένοντας το θαύμα. Έπαιρνα συνεχώς τηλέφωνο τον Βασίλη για να μου πει πως άλλαξαν τα πάντα και ο Ζοτς θα μείνει, αλλά οι απαντήσεις του μόνο ευχάριστες δεν ήταν, όπως και το μήνυμα που έστειλε όταν τον ξαναέπρηξα το πρωί «αν δεν έχει αλλάξει κάτι από το ξημέρωμα, τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι. Πάει Τουρκία», έγραφε, αλλά και πάλι πίστευα πως θα γινόταν το θαύμα.

Δυστυχώς όμως τόσο εγώ όσο και όλος ο κόσμος του Παναθηναϊκού μείναμε με την ελπίδα. Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς δεν θα είναι μέλος της μεγαλύτερης ομάδας του ελληνικού αθλητισμού. Τα παιχνίδια στο ΟΑΚΑ δεν θα είναι ποτέ πια τα ίδια. Όποιος και να έρθει, θα λείψει από όλους η αποθέωση στον τεράστιο Σέρβο, την στιγμή που έμπαινε στο παρκέ και όλο το γήπεδο φώναζε ρυθμικά το όνομά του. Και αυτός όπως πάντα έβαζε την ομάδα πάνω από όλα και έδειχνε στους φιλάθλους να αποθεώσουν τους παίκτες και όχι τον ίδιο.

Θα μπορούσα ακόμα και εγώ ο άσχετος με το μπάσκετ να γράψω χιλιάδες στιγμές που με έκανε αυτός ο άνθρωπος να γελάσω και να κλάψω από χαρά και από συγκίνηση. Να με κάνει περήφανο και γεμάτο από συναισθήματα για το ΤΡΙΦΥΛΛΙ. Αυτό όμως που θα πω είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ για όσα μου χάρισε ως φίλαθλο του Παναθηναϊκού, για τους τίτλους, τις χαρές, αλλά και τις αντιδράσεις τους στις ήττες, που και αυτές τον έκαναν ξεχωριστό.

Εκτός από το ευχαριστώ στον Θεό Ζοτς, θα έκανα και μια ευχή στον άλλον που είναι στους ουρανούς. Εντάξει δεν έκανες κάτι να τον κρατήσεις, δεν... φώτισες αυτούς που έπρεπε, κάνε τουλάχιστον το θαύμα σου και φέρε τον Ομπράντοβιτς και πάλι στο ΟΑΚΑ αυτή την φορά ως φιλοξενούμενο. Κάνε αυτό και οι στιγμές που θα ζήσει ο Σέρβος μπορεί να τον κάνουν να φύγει εκείνη την στιγμή από όποια ομάδα είναι και να γυρίσει στον Παναθηναϊκό. Γιατί ο κόσμος του ΤΡΙΦΥΛΛΙΟΥ δεν ξεχνάει και ξέρει να τιμά τους ανθρώπους που πρέπει. Το έζησε ο Μποντιρόγκα και μακάρι μέσα από την ψυχή μου να έρθουν έτσι τα πράγματα και να το ζήσει και ο Ζοτς. Και πιστέψτε αν αυτό γίνει τελικά, θα το ζήσει εκατό φορές περισσότερο γιατί πραγματικά το αξίζει.

Και πάλι ένα μεγάλο ευχαριστώ στην μεγαλύτερη αθλητική προσωπικότητα που έχει βρεθεί στην Ελλάδα. Ναι μεν η ζωή συνεχίζεται, αλλά κάποιοι άνθρωποι αξίζουν κάτι παραπάνω από ένα μπράβο. Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς για ΠΑΝΤΑ Παναθηναϊκός για ΠΑΝΤΑ στις καρδιές μας...

ΥΓ: Μακάρι να ήξερα τους λόγους που τον οδήγησαν να φύγει να τους έγραφα, αλλά δυστυχώς δεν τους ξέρω. Ελπίζω και εύχομαι όσοι τους ξέρουν, κάποια στιγμή σύντομα να τους πουν και να τους γράψουν. Ο κόσμος θέλει και ΠΡΕΠΕΙ να μάθει τι έγινε. Εντάξει όλοι είμαστε Παναθηναϊκοί πάνω από πρόσωπα και φυσικά όλοι θέλουμε τίτλους από την ομάδα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα φεύγει με τέτοια τεράστια προσωπικότητα και κανείς δεν θα μάθει τους λόγους...

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ