TO ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΧΕΙ ΓΕΜΙΣΕΙ «ΑΔΕΡΦΕΣ»

Όσοι από εμάς μεγάλωσαν με μια μπάλα στα πόδια (ή στα χέρια) κι έχουν ματώσει τα γόνατα τους στην αλάνα ήξεραν, άκουγαν, μάθαιναν, ένιωθαν ότι «το ποδόσφαιρο είναι αντρικό σπορ».

 

To ελληνικό ποδόσφαιρο έχει γεμίσει «αδερφές»

Κι όχι γιατί δεν μπορούν να το παίξουν και οι γυναίκες αλλά διότι, ως το πιο λαϊκό άθλημα, θα έπρεπε να είχε κυρίαρχο στοιχείο την μπέσα. Τουλάχιστον εγώ έτσι το είχα στο μυαλό μου.

Στην Ελλάδα εδώ και μια εικοσαετία τουλάχιστον το ποδόσφαιρο όχι απλά δεν είναι πια αντρικό άθλημα αλλά έχει γεμίσει «αδερφές». Στο μυαλό και στον τρόπο σκέψης. Ανθρώπους δηλαδή που έχουν εξαφανίσει τη μπέσα, την ειλικρίνεια, το αντριλίκι βρε αδερφέ για χάρη μιας νίκης, μιας κούπας, ενός τίτλου. Που έχουν κάνει σημαία το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και όχι ότι τα «μέσα αγιάζουν το σκοπό». Που δεν τους ενδιαφέρει το πώς θα νικήσουν αλλά απλά να νικήσουν. Ή ακόμη χειρότερα όχι απλά να νικήσουν αλλά να καταστρέψουν τον αντίπαλο. Με κάθε τρόπο. Βαθμολογικό, αγωνιστικό ακόμη και… βιολογικό.

Και εξηγούμαι:

«Αδερφή» είναι αυτός που κάνει το άσπρο-μαύρο όταν όλη η Ελλάδα έχει δει ότι ο διαιτητής ήταν στημένος.

«Αδερφή» είναι αυτός που σε μια σύγκρουση σώμα με σώμα βγάζει μαχαίρι.

«Αδερφή» είναι αυτός που επειδή παίρνει έναν τίτλο κάνει ότι δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα.

«Αδερφή» είναι αυτός που σημαδεύει τον αντίπαλο προπονητή/παίκτη/παράγοντα με ένα κουτάκι μπύρας/κέρμα/τούβλο/κάθισμα/φωτοβολίδα/αεροβόλο.

«Αδερφή» είναι αυτός που παίζει τον πεθαμένο ενώ δεν είναι.

«Αδερφή» είναι αυτός που βάζει να τραμπουκίσουν τον αντίπαλο μέσα στα αποδυτήρια.

Διαβάστε ολόκληρο το blog του Νίκου Συρίγου στο onsports.gr

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου