Χρόνια αντιμετώπιζε την καχυποψία της εξέδρας, λόγω των αμέτρητων επιπολαιοτήτων στις οποίες είχε υποπέσει και στοίχησαν στην ομάδα του βαθμούς κι ευρωπαϊκές διακρίσεις. Στον Πανηλειακό και την εθνική ελπίδων έπαιζε ως κεντρικός αμυντικός, αλλά στον Παναθηναϊκό κλήθηκε (το 2004) ν' ανταπεξέλθει ως αντι-Σεϊταρίδης καλύπτοντας το δεξί άκρο. Τη σεζόν 2008-2009 ο Χενκ Τεν Κάτε τον καθιέρωσε στη φυσική του θέση (σέντερ μπακ) και μάλιστα τον αποκάλεσε κορυφαίο αμυντικό της Σούπερ Λίγκας. Λίγους μήνες μετά ο διεθνής μπακ βάλθηκε να τον επιβεβαιώσει. Σκόραρε τρία κρίσιμα γκολ στο πρωτάθλημα της περιόδου 2009-10 (αυτό ειδικά που πέτυχε στην Αρκαδία, κατά του Αστέρα Τρίπολης ήταν...χρυσάφι), ανάγκασε πολλάκις την κερκίδα να φωνάξει ρυθμικά το όνομά του, ήταν βασικός στην εθνική στο Μουντιάλ.