Ένα και να… καίει!

Το έγραψα στο gazzetta, το ξαναλέω και εδώ. Στη φάση που έχει φτάσει το πρωτάθλημα και με τα στησίματα που σου κάνουν σε κάθε παιχνίδι οι αντίπαλοι, κανέναν δεν πρέπει να χαλάνε οι νίκες στα τελευταία λεπτά. Ίσα – ίσα που κόβουν τα πόδια των αντιπάλων και τους τρελαίνουν.

Εννοείται πως αν συνεχίσει να παίζει με τη φωτιά ο Παναθηναϊκός, κάποια στιγμή θα το πληρώσει (αν και πιστεύω πως το καμπανάκι έχει ακουστεί), όμως ποιος αλήθεια μπορεί να κρίνει αρνητικά τη φετινή προσπάθεια των παικτών του τριφυλλιού; Μην νομίζετε πως «φτιάχνονται» με τα γκραν γκινιόλ. Κατάθεση ψυχής κάνουν παρατημένοι από τους πάντες και ένα ολόκληρο κύκλωμα έχει σαλτάρει με την πάρτη τους.

Το γκολ του Κλέιτον στα Γιάννενα ήταν το πιο γλυκό. Μέχρι το… επόμενο. Αυτό του Κωστάκη του Κατσουράνη που ήταν η απόλυτη ηδονή. Απέδειξε και στον τελευταίο ότι αυτή η ομάδα είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει και χρειάζεται την ΑΣΠΙΔΑ όσων την αγαπούν. Οι υπόλοιποι ας μιζεριάζουν με τα τσιγάρα του Κατσουράνη, τα ποτά του Σίβας και τα ξενύχτια του Λέτο. Αφήστε τους στον πόνο τους, δεν έχουν θέση στη γιορτή.

Το βλέπω και από τον εαυτό μου. Φυσικά και δεν πίστευα σε αυτό που βλέπω μετά τους δύο καλοκαιρινούς αποκλεισμούς. Δεν το κρύβω, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι Παναθηναϊκοί. Από πολύ - πολύ νωρίς ωστόσο διέκρινα την προσπάθεια που γίνεται και έχω γίνει… ταλιμπάν με όποιον τρόπο μπορώ. Γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο. Γιατί μιλάμε για τον ορισμό της φράσης «κόντρα σε όλους και σε όλα».

Ο Φερέιρα έκανε απίστευτα πράγματα το βράδυ της Τετάρτης. Με ότι όπλο κι αν είχε το πάλεψε το ματς παίρνοντας το ένα ρίσκο μετά το άλλο. Και δικαιώθηκε ξανά. Πλην του… Καρνέζη και του Μπιάρσμιρ ελάχιστοι τελείωσαν στη θέση που άρχισαν το ματς σε ένα τρελό ανακάτεμα της τράπουλας. Με την μπάλα κάτω, δίχως γιόμες και πανικό, στο απόλυτο μονότερμα. 14-0 τελικές και 70-30 κατοχή για να σπάσει το ταμπούρι. Και έσπασε. Μαζί με τα… νεύρα όσων πόνταραν στην ήττα. Ας πρόσεχαν. Περαστικά τους…