Εντάξει κανείς δεν πρόκειται να βγει στον δρόμο να πανηγυρίσει τη νίκη επί της ΕΑΠ. Στο κάτω-κάτω αυτή η επιτυχία απλά έδωσε το προβάδισμα στην ομάδα και δυστυχώς μιλάμε για το προβάδισμα στην σωτηρία. Αυτό δηλαδή που φάνταζε απίθανο, να κινδυνέψει αυτό το τμήμα του συλλόγου έχει γίνει ήδη πραγματικότητα και ως εκ τούτου η φετινή χρονιά είναι αποτυχημένη κατά 90%. Το θέμα είναι πως αυτό το 10% μπορεί να ακούγεται μικρό, αλλά φαντάζει τεράστιο μιας και πρόκειται για την αποφυγή του υποβιβασμού.

Το πιο εύκολο σε μία χρονιά που δεν πήρες τίποτα μετά από επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα και πέντε κύπελλα, είναι να κάνεις κριτική. Το παίζεις και μάγκας, μιας και όλα έχουν τελειώσει, έχεις δει ποια είναι τα προβλήματα και μπορείς κάλλιστα να δείξεις πως ξέρεις το άθλημα... Αυτό θα δείτε πως θα το κάνουν πολλοί, εγώ προσωπικά θα ασχοληθώ με άλλο πράγμα. Με το μεγαλείο αυτής της τεράστιας ομάδας, που μπορεί να μην κατέκτησε τίποτα φέτος, να τερμάτισε στην 4η θέση, αλλά είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι, παραμένει η μεγαλύτερη ομάδα του γυναικείου βόλεϊ.

Μα το Θεό είμαι 37 χρονών και τέτοια μέρα σαν την σημερινή με τόσο έντονα συναισθήματα δεν έχω ζήσει. Η διαδρομή από την κόλαση στον παράδεισο γινόταν πιο συχνά από τα δρομολόγια του μετρό, για να κάτσει τελικά η μπίλια στην ελπίδα.

Αμέσως μετά τον αποκλεισμό από την Λαμία και έχοντας δει το παιχνίδι από κοντά ήταν πολλά αυτά που ήθελα να γράψω. Πολλά τόσο για την συνολική εικόνα της ομάδας στην Σύρο, όσο και για τα λάθη που έχουν γίνει και έχουν φέρει τον Παναθηναϊκό στην χειρότερη θέση της ιστορίας του.