Να ήταν αρνητική η ψυχολογία της ομάδας πριν το φάιναλ-φορ, σύμφωνα με τα γραφόμενα του Θανάση Λιοντζόπουλου (http://www.gazzetta.gr/final-four-2012/article/289051-prasino-fengk-soyi), κάτι που οδήγησε τον Εξάστερο για πρώτη φορά στην ιστορία του στην κατάληψη της 4ης θέσης; Δύσκολο αν όχι αδύνατο!

Ορίστε λοιπόν το μεγάλο κίνητρο ενόψει των τελικών της Α1, αφού δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση απ' το να γονατίσεις τον πρωταθλητή Ευρώπης. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πιο καρυδάτο τρόπαιο που θα μπορούσε να φανταστεί κι ο πιο αισιόδοξος οπαδός του, απέναντι σ' ένα πανίσχυρο αντίπαλο που όμως μετά το 25΄ ξέχασε να παίξει. Ο Γιόνας Καζλάουσκας (εκ του αποτελέσματος) πήγε στην Πόλη χωρίς σχέδιο, βασισμένος στη κλάση των αθλητών του, το ότι βρέθηκε στο βραδυνό παιχνίδι το οφείλει σε μεγάλο ποσοστό σε τύχη, διαιτησία.

Λες και βλέπαμε τον τελικό του Βερολίνου. Αυτή τη φορά η ομάδα του Ομπράντοβιτς δεν μπόρεσε να κερδίσει την παρτίδα πέντε εναντίον οκτώ, κάτι που συνέβη το 1991, το 1994, το 2002, το 2009, πέρσι στη Βαρκελώνη με τους Καταλανούς. Η προσπάθεια που έκαναν οι "πράσινοι" ήταν αξιοθαύμαστη, δεδομένου ότι όλη τη χρονιά αντιμετώπισαν διάφορα προβλήματα και σήμερα είχαν και τους γκρίζους εναντίον τους, αφού δεν υπήρχε αμφισβητούμενη φάση που να μην έδωσαν τη μπάλα στους Μοσχοβίτες.

Όταν τρως τέσσερα γκολ από την Οντένσε, όταν σου κάνει πλάκα η Μακάμπι είναι βέβαιο πως σε σύντομο χρονικό διάστημα θα την ξαναπατήσεις. Το ότι ο Παναθηναϊκός μπόρεσε την τρέχουσα περίοδο να κάνει πρωταθλητισμό, όντας πρώτος στη βαθμολογία στα 2/3 της σεζόν αποτελεί θαύμα που πήγε κόντρα στο νόμο του ποδοσφαίρου, ο οποίος λέει ότι για να διακριθείς πρέπει απαραιτήτως να είσαι οχυρωμένος πίσω.