Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς να αρχίσω, καθώς ναι μεν έχω μεγάλο χρονικό διάστημα να γράψω (είχα ρίξει όλο το βάρος στην ομάδα και τα προβλήματα που υπήρχαν και υπάρχουν ως ένα βαθμό), ωστόσο σήμερα και να ήθελα δεν μπορούσα να μην αναφερθώ και εγώ με τη σειρά μου στα πεντηκοστά γενέθλια του κλειστού της Λεωφόρου. Του θρυλικού «Τάφου του Ινδού».
Σε αυτό το γήπεδο έχω ζήσει τις καλύτερες στιγμές μου ως αθλητής αλλά και ως προπονητής, στιγμές που σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.