ΠΑΜΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ;

Ο Χρήστος Μπαρούνης απαντά στον λιθοβολισμό των «αναμάρτητων» με μπόλικη δόση ειρωνείας

Πάμε διακοπές;

Από το βράδυ της Πέμπτης έχει φύγει ο Πασκουάλ, έχουν έρθει άλλοι 5-6 προπονητές, το ρόστερ έχει γίνει «μείνε εσύ, φύγε εσύ», ο Καλάθης έχει εξοριστεί, ο Τζέιμς έχει «ευνουχιστεί», ο Γκιστ έχει γίνει μινιατούρα, στα χρήματα που δαπάνησε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει μπει ειδική «φορολογία» την οποία όρισε ο καθένας από τη… σημαία, ενώ η βαριά μπασκετική και πολιτισμική κληρονομιά μίας ολόκληρης 20ετίας κινδυνεύει με «δήμευση περιουσίας» από τον ίδιο της τον κόσμο. 

Όταν είσαι θεατής και πληρώνεις για να δεις μία παράσταση έχεις κάθε λόγο να μη μείνεις ικανοποιημένος από αυτό που είδες και να ασκήσεις κριτική, χωρίς να απαιτείται δίπλωμα κριτή κινηματογράφου. Η διαφορά με τον αθλητισμό, όμως, είναι ότι ελάχιστοι σε αυτή τη χώρα δηλώνουν απλοί «θεατές», ενώ σε μία παράσταση δεν παίζεις ποτέ μόνος.
Η κριτική από τον αφορισμό διαφέρουν. Η γκρίνια από τον λιθοβολισμό επίσης. Και δεν απέχουν μόνο μεταξύ τους! Το εύρος της απόστασής τους εξαρτάται και από τις χρονικές περιόδους στις οποίες γίνονται.

Προφανώς, το βράδυ της Πέμπτης, δεν τελείωσε μόνο η σειρά, αλλά και η χρονιά. Η ομάδα του Παναθηναϊκού δεν θα ταξιδέψει στην Τουρκία για τρίτο ματς, μιας και «σιγά μην το πάρει», αλλά… «και να το πάρει σιγά μην πάρει το επόμενο», κι εδώ που τα λέμε «και το επόμενο και το μεθεπόμενο να πάρει θα χάσει στο ΟΑΚΑ». Ε και στους τελικούς του Πρωταθλήματος, μιας και ο Ολυμπιακός έχει πλεονέκτημα, δύσκολα κι εκεί τα πράγματα, οπότε ας του το δώσουμε από τώρα να τελειώνουμε.

Το αν ο Γιαννακόπουλος ξόδεψε δεκάδες εκατομμύρια πλαισιωμένα από πολλές υπερβάσεις, το αν έφερε έναν από τους καλύτερους προπονητές της Ευρώπης και τον καλύτερο διαθέσιμο μεσούσης της χρονιάς, το αν έκανε μία επένδυση (κι ας μην έπιασε) στον Τζεντίλε, το αν πήρε τον Γκάμπριελ όταν τραυματίστηκε ο Γκιστ, το αν τον κράτησε όταν γύρισε ο Γκιστ, εμάς δεν μας αφορά γιατί δεν τα βάζουμε από την τσέπη μας. Μας αφορά, όμως, που παίρνει 2 μύρια ο Καλάθης, μιας κι εκεί ξυπνά μέσα μας το ένστικτο του ΣΔΟΕ.

Δεν είναι κακό που ο κόσμος βράζει μέσα του, με καταστάσεις, με παίκτες, ή και με τον προπονητή. Λογικό και δικαιολογημένο αφού πονά την ομάδα. Αν μάλιστα υπάρχει κάποιος που την ακολούθησε πιστά, από το ματς στο Καζάν μέχρι το ματς στο Λαύριο, χωρίς να έχει χάσει… τζάμπολ για τζάμπολ, όντας ο πλέον «αναμάρτητος» της Παναθηναϊκής οικογένειας τότε αυτός «πρώτος τον λίθον βαλέτω». Πόσοι τέτοιοι υπάρχουν;

Το unfair, το «αντιδεοντολογικό» και το «αντιαθλητικό» της υπόθεσης είναι να αφορίζει, να εξορίζει και να εκμηδενίζει εν μέσω… πολέμου. Η σειρά με τη Φενέρμπαχτσε δεν έχει τελειώσει κι ήδη έχουν φύγει οι μισοί παίκτες. Η χρονιά δεν έχει κριθεί και ήδη ο Πασκουάλ έχει κάνει το Ισπανία-Ελλάδα καμιά 10αριά φορές. Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου, άνοιξε και ο καιρός, οπότε μήπως να πάμε διακοπές; Γιατί να ταξιδέψουν οι παίκτες στην Τουρκία, να χαλάμε και λεφτά; Τελειωμένος ο Παναθηναϊκός, τελειωμένη και η σειρά. Ας γίνει το ξεσκαρτάρισμα στο ρόστερ από τώρα να προλάβουμε και τον Ολυμπιακό.
Δεν έχει κανένα δικαίωμα να παλέψει τις όποιες πιθανότητες έχει ο Παναθηναϊκός στο τρίτο ματς μιας και έχει ελάχιστες να κερδίσει, ενώ τις μισές από αυτές τις ελάχιστες έχει για να προκριθεί!
Μιλάμε για κατάφορη αδικία, χειρότερη κι απ’ του Πουκλ! Για μία ομάδα που πάλεψε μέσα στη χρονιά, που πληγώθηκε, που έπεσε, που σηκώθηκε. Για έναν προπονητή «κεφάλαιο» που ανέλαβε ένα υλικό το οποίο δεν διάλεξε κι όμως το «συμμάζεψε» και το κατεύθυνε. Για έναν άνθρωπο που ξόδεψε τόσα και τόσα χρήματα, που έκανε τόσες και τόσες κινήσεις, στηρίζοντας την ομάδα, συσπειρώνοντας και πωρώνοντας τον κόσμο, υπηρετώντας τον διπλό του ρόλο, του διοικητικού ηγέτη και του οπαδού.

Το μεγαλύτερο πλήγμα μίας οικογένειας, μίας χώρας, ενός λαού, άρα και μίας ομάδας, προέρχεται από την εσωστρέφεια και τους εσωτερικούς τριγμούς. Η ομοιογένεια, η ομοψυχία και οι δεσμοί «πράσινου» αίματος δοκιμάζονται σε τέτοιες ακριβώς περιόδους κρίσης. Αν το «κρίσης» στα αυτιά και στη γλώσσα πολλών ερμηνεύεται και μεταφράζεται ως αφοριστικές «επικρίσεις» τότε, ίσως είναι καλύτερα ο καθένας πρώτα να προβληματίζεται για τη διαχείριση κρίσεων και όχι για την απώλεια προκρίσεων.
Ο Παναθηναϊκός δεν βρίσκεται σε ιστορικό «κόμβο» λόγω της ενδεχόμενης απώλειας του Final 4 και μάλιστα υπό τον φόβο δεύτερης «σκούπας». Βρίσκεται αντιμέτωπος με την σύσταση της κουλτούρας και του ψυχισμού του, που όλα αυτά τα χρόνια αποτελούσαν το προπύργιο ενός κάστρου που δεν έπεφτε από κανέναν θεό και δαίμονα.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου