ΤΟ ΜΠΡΕΛΟΚ ΜΕ ΤΟ ΝΟ21…

Οι αναμνήσεις, όπως και ο Λυμπερόπουλος,  ξαναγυρίζουνε…

Το μπρελόκ με το Νο21…

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, μέρα που είναι. Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία για εσάς και τις οικογένειές σας.

Χριστούγεννα, λοιπόν, και οι αναμνήσεις, ειδικότερα από την παιδική κι εφηβική μας ηλικία γίνονται πιο έντονες. Συναισθηματικά φορτιζόμαστε,  για αυτό ας μας επιτρέψετε την παρατυπία να γράψουμε για μια φορά σε πρώτο ενικό, κάτι που κανείς δεν επιτρέπεται ουσιαστικά  να κάνει εκτός αν είναι στο επίπεδο του Γιάννη Διακογιάννη και του Λάρι Κινγκ!

Δεν θα μιλήσουμε,  όμως, για γιορτινά τραπέζια, τζάκια, ξωτικά και δώρα. Ακόμα και σήμερα, θα μιλήσουμε για Παναθηναϊκό. Πάμε λοιπόν…

Γυρνάω τον χρόνο πίσω και θυμάμαι το καλοκαίρι του 1996, πόσο ανυπόμονα περίμενα ως 11χρονος πιτσιρικάς που τα είχε… δει όλα με τον Παναθηναϊκό την προηγούμενη χρονιά να ξεκινήσουν τα παιχνίδια για να θαυμάσω την ομαδάρα που είχαμε. Την αμαρτία  μου τη λέω, το όνομα «Λυμπερόπουλος» δεν μου έλεγε και πολλά. Αρχικά δεν έτρεφα ιδιαίτερη εκτίμηση στον Μεσσήνιο, που μου φαινόταν και κάπως…  καχεκτικός σε σχέση με τους άλλους παίκτες της εποχής, αργός και άστοχος, όταν είχαμε… καλομάθει με Βαζέχα και Μπορέλι. Οι αποτυχίες,  δε, των πρώτων εκείνων χρόνων σε Ελλάδα κι Ευρώπη, σε συνδυασμό με την άνθιση της «Παράγκας» και των πέτσινων πρωταθλημάτων των «απέναντι», έβαζε σχεδόν κάθε χρόνο όλους τους παίκτες, τον προπονητή και τη διοίκηση στη «μαύρη λίστα» μου.

Πολλά άρχισαν να αλλάζουν από εκείνο το γκολ του «Λύμπε» κόντρα στην Ντιναμό Κιέβου, στη Νέα Φιλαδέλφεια παρακαλώ αφού στο ΟΑΚΑ είχε… Rolling Stones (αν δεν κάνω  τρομερό λάθος) πίσω στο φθινόπωρο του 1998, αλλά και  στην εικόνα του να είναι ο μοναδικός παίκτης της ομάδας χωρίς γάντια, κολάν και μακρυμάνικο στο ματς του δεύτερου γύρου στο Κίεβο  που έγινε  σε θερμοκρασίες… βόρειου πόλου και με παχύ χιόνι στο χορτάρι.

Η χρονιά,  όμως, που με έκανε να… λατρέψω τον «Λύμπε», ήταν αυτή που «έγραψε» με τον Κυράστα στο τιμόνι, που συνέπεσε με αρκετές από τις πρώτες γηπεδικές εμπειρίες χωρίς… επιτήρηση. Η σεζόν 1999-2000 ήταν αυτή που «ανέβασε» στα μάτια μου τον Λυμπερόπουλο,  αλλά και τα άλλα παιδιά της γενιάς του στον Παναθηναϊκό (Καραγκούνη,  Μπασινά, Φύσσα κλπ.) και τους έκανε τους δικούς μας αντισυμβατικούς «ήρωες» που πάλευαν να πάρουν ένα αντρίκειο πρωτάθλημα κόντρα σε Θεούς και ΚΥΡΙΩΣ δαίμονες. Αυτούς που φόραγαν «ερυθρόλευκα» κι  έμεναν στην… πολυτελή «Παράγκα» τους.  (σ.σ. πως κάνουν οι καλικάτζαροι τώρα μέρες που είναι, ε αυτοί το κάνουν 20 χρόνια να τρυπώνουν στις Κυριακές μας).

Ήταν τότε που, αν δεν κάνω λάθος, απέκτησα μέσω περιοδικού ένα μπρελόκ σε σχήμα της φανέλας του Παναθηναϊκού. Διάλεξα όμως αυτό που στην πίσω πλευρά έγραφε «ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ 21». Όχι τυχαία. Ήταν το… πουλέν μου. Όταν για ένα διάστημα, με τον Σάντος στην αρχή της σεζόν που τελείωσε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, για παράδειγμα δεν έπαιζε βασικός ήμουν… έξαλλος. Δικαιώθηκα (σ.σ. είπαμε μέρα που είναι έχουμε το ελεύθερο να… περιαυτολογήσουμε κιόλας),  όταν ο «Λύμπε» με τον Μαρκαριάν στη συνέχεια έκανε… παπάδες! Το μεγάλο μυστικό, που κρατάει 13 χρόνια τώρα, είναι πως – σε αντίθεση με ό,τι συνέβη σε αντικείμενα που αφορούσαν άλλους καλούς παίκτες εκείνης της εποχής που έφυγαν ή πρόδωσαν την ομάδα – εκείνο το μπρελόκ υπάρχει ακόμα.

Καμιά φορά, σε στιγμές σπάνιας… έξαρσης νοικοκυροσύνης όταν σκάλιζα συρτάρι για να πετάξω «σαβούρα», έπεφτε στο δρόμο μου. Τελευταία φορά πριν μερικούς  μήνες. Και κάθε φορά, η ίδια διαδικασία. Ξεσκόνισμα, κράτημα στο χέρι και τουλάχιστον μια ώρα… αναμνήσεων. Που ξεκινούν με τη φράση «Α ρε παικταρά, Λύμπε…». Και να περνάνε από το μυαλό όλα σαν… ταινία. Σαν καλογυρισμένο «ντοκιμαντέρ». Τα γκολ  με τη Στεάουα στο ΟΑΚΑ, το γκολ με την Ντιναμό, η «κλειστή» και «κοφτή» ντρίμπλα που έστριβε τη μέση λες και ήταν…  συναρμολογούμενος. Τα γκολ στα προκριματικά κόντρα στη Σλάβια… Τα όργια με τη Γιουβέντους και το μυθικό τακουνάκι-ντρίμπλα στον Ζάνκι, το βολέ στον Ελευθερόπουλο, το δείξιμο της φανέλας, το γκολ στο 2-2 που δεν μας έφτασε για το πρωτάθλημα που ήταν δικό μας και έπρεπε να πάρουμε το 2000. Η γκολάρα με τη Ρεάλ, όλα ανακατεμένα αλλά τόσο ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Τα γκολ εκτός έδρας και τα σπριντ στο πέταλο με τον κόσμο, και ας μην πούλησε ποτέ «Παναθηναϊκοφροσύνη» στα λόγια σου. Το κολαστήριο της Ριζούπολης. Το άδοξο φινάλε. Και ξανά η ίδια φράση «Α, ρε Λύμπε, πως έφυγες έτσι ακόμα Θεό θα σε είχαμε». Πιστεύω  πως το 99% των Παναθηναϊκών  της γενιάς μου (εκεί γύρω στα 30) όταν συναντά κάτι σχετικό ή βλέπει τον ίδιο τον Λυμπερόπουλο κάπου,  κάτι τέτοιο πρέπει να έχει μονολογήσει κατά καιρούς.

Αλλά να μην ξεφεύγω. Το μπρελόκ με το «21» είναι στη θέση του ξανά. Αλλά πλέον, είναι στη θέση του ξανά και ο «Λύμπε». Ο Νίκος Λυμπερόπουλος γύρισε στον  Παναθηναϊκό. Είναι το καλύτερο νέο που αφορά την ομάδα και άκουσα το 2016. Δεν το αναφέρω ως δημοσιογραφική άποψη ή με ποδοσφαιρικά κριτήρια. Το αναφέρω καθαρά με την ματιά του φίλου του Παναθηναϊκού. Του οπαδού αν θέλετε που στα 31 του βλέπει τον «ήρωα» των παιδικών  κι εφηβικών του χρόνων να είναι και πάλι εδώ. Έστω κι αν δεν έχει το «21» στην πλάτη και δεν φορά πια τα πράσινα, αλλά  κοστούμι. Θα έχω πάντα το μπρελόκ, τις αναμνήσεις και τη σιγουριά πως θα κάνει ό,τι μπορεί για να πετύχει. Το έκανε πάντα, άλλωστε, για αυτό τον λάτρεψα.

ΥΓ Για τους άπιστους Θωμάδες, αν και αυτοί κολλάνε στο Πάσχα κι όχι στα Χριστούγεννα,  υπόσχομαι φωτογραφία του μπρελόκ.  Επειδή πολλοί μπορεί να βιαστούν και να χαρακτηρίσουν… προϊόν μυθοπλασίας το κείμενο.

ΥΓ2 Τρεις φορές έχω νευριάσει με τον  «Λύμπε» στην  επταετία του στην ομάδα. Στο  δοκάρι με τον ΟΣΦΠ στο 3’ μέσα στη Λεωφόρο το 2000, στο δοκάρι με την Πόρτο στο ίδιο γήπεδο και στο χαμένο τετ-α-τετ στο «Ολντ Τράφορντ».  Έχω πανηγυρίσει όμως με την ψυχή μου 72 φορές. Όσα και τα γκολ του με το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς.

ΥΓ3 Ναι, χειροκρότησα κι εγώ όταν μας το έβαλε την πρώτη φορά ως παίκτης της ΑΕΚ. Τις επόμενες, ξέρετε. «Α, ρε Λύμπε» και «Αμάν ρε Λύμπε, πάλι;».

ΥΓ4 Ας επιστρέψουμε στην… τάξη και ας ευχηθούμε  ξανά σε όλους ΥΓΕΙΑ, χρόνια  πολλά και να περάσετε όμορφες γιορτές εσείς κι οι οικογένειές σας.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου