ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ Η ΛΥΠΗΣΗ!

Χίλιες φορές να κράζουν, να λένε σαχλαμάρες, να σε «στήνουν», παρά αυτό που γίνεται τώρα…

Χειρότερο όλων η λύπηση!

Η κατάσταση και η ύπαρξη της κάθε ομάδας, εξαρτάται και προχωρά σύμφωνα και με το πώς την αντιμετωπίζουν. Όχι οι εντός ομάδας, εντός συλλόγου, αλλά οι εκτός. Ειδικά οι… εχθροί. Αυτοί με τους οποίους δίνεις τις μάχες σου για να κατακτήσεις πράγματα, αυτοί με τους οποίους είσαι μεγάλος αντίπαλος, αυτοί που σε βλέπουν και φοβούνται. Ειδικά όταν μιλάμε για Παναθηναϊκό, αυτοί που είναι μικρότεροι απ’ αυτόν αν θέλετε.

Απ’ τη στιγμή που μιλάμε για την Ελλάδα, αναφερόμαστε φυσικά σε ομάδες όπως Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Μέχρι εκεί κι αυτό με το ζόρι. Το πώς αντιμετωπίζουν αυτοί οι τρεις τον Παναθηναϊκό, είναι ενδεικτικό και της κατάστασης του «τριφυλλιού». Η… λύσσα με την οποία αντιδρούσαν σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον Παναθηναϊκό, ήταν ενδεικτική του φόβου, του πραγματικού σεβασμού και του γεγονότος πως πραγματικά σε υπολογίζουν. Για να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, όταν κάνεις καταγγελίες κατά παικτών του Παναθηναϊκού, όταν βλέπεις Κύζες, όταν οι εφημερίδες τους σε… κράζουν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, όταν οι αρθρογράφοι τους λένε τα ίδια πράγματα εναντίον σου, τότε απλά τους έχεις βγάλει προς τα έξω τον φόβο. Αυτός είναι και ο πραγματικός, ο ουσιαστικός σεβασμός αν θέλετε.

Στο σημείο που έχουμε φτάσει, βλέπουμε τον μικρό Σαββίδη να λέει «τον σεβόμαστε τον Παναθηναϊκό». Κάτι που σημαίνει πως δεν τον σέβεται πλέον. Διότι όπου υπάρχει αυτός ο… φτιαχτός σεβασμός τον οποίο δηλώνεις προς τα έξω, σημαίνει πως δεν ισχύει κιόλας. Όπως δεν είναι σεβασμός και το γεγονός πως η ΑΕΚ αποφάσισε να μην «χτυπήσει» παίκτες που μπορεί να κάνουν προσφυγή εναντίον του «τριφυλλιού» (πριν μερικούς μήνες βέβαια πήρε το μισό ιατρικό τιμ).

Όλα αυτά δείχνουν ένα και μόνο πράγμα. Πως δεν σε υπολογίζουν. Πως έχεις μικρύνει. Απλά κάνουν το… κομμάτι τους λοιπόν, γιατί δεν έχουν κάτι να φοβηθούν από σένα. Όλο αυτό δεν οφείλεται μόνο στο οικονομικό που πήγε κατά διαόλου. Αλλά οφείλεται και στην συνολική αντιμετώπιση των πραγμάτων εδώ και χρόνια. Αυτής της λάιτ συνήθειάς σου, αυτής της λογικής «θα γυρίσω το άλλο μάγουλο» όταν με χτυπήσουν, τη στιγμή που βρίσκεσαι σε ένα πρωτάθλημα που ισχύει ο νόμος της ζούγκλας. Αλλά σε κάθε περίπτωση, μέχρι και πέρσι σε σέβονταν περισσότερο, σε φοβόντουσαν περισσότερο. Όσο κι αν ήξεραν πως δεν έχεις την παραμικρή δύναμη. Πλέον απλά δεν σε υπολογίζουν.

Αυτό είναι ξεκάθαρα χειρότερο. Η λύπηση είναι ο… πάτος που έχει πιάσει ο Παναθηναϊκός. Γιατί από μόνο του το συγκεκριμένο όνομα έπρεπε να αρκεί για να προκαλεί αγωνία. Είναι αδιανόητο να συζητάμε αυτή τη στιγμή για το αν έφτασε στο σημείο το «τριφύλλι» να έχει μικρύνει σε επίπεδα χαμηλότερα όχι του ΠΑΟΚ, αλλά ακόμη χειρότερα! Προσοχή, όταν λέμε μικρύνει δεν εννοούμε σε επίπεδο συνολικής οντότητας, αλλά στην τωρινή δυναμική ύπαρξης.

Στον αθλητισμό το χειρότερο είναι να σε λυπούνται. Όταν ο Παναθηναϊκός έφτασε στο σημείο αυτό, τότε πραγματικά τσάμπα συζητάμε. Ακόμη και χρήματα να βρεθούν να πληρωθούν οι παίκτες κτλ, δεν θα λυθεί αυτό το πρόβλημα σε μια μέρα. Η δύναμη της ύπαρξης, η πρόκληση σεβασμού-φόβου, προέρχεται κυρίως απ’ την δυναμική που φέρνει η διοίκηση, η ιδιοκτησία. Αν βγάλεις οικονομικά την χρονιά επειδή έτσι ξαφνικά βρεθούν κάποια χρήματα, δεν σημαίνει πως αυτόματα ξανακέρδισες τον σεβασμό. Όσο τον Παναθηναϊκό τον λυπούνται ή καλύτερα κάνουν πως τον λυπούνται ενώ ουσιαστικά απλά δεν ασχολούνται καν, θα είναι άσχημα τα πράγματα. Χίλιες φορές να σου βάζουν Καλόπουλους, Κύζες κτλ. Χίλιες φορές να τρέχει ο Μαρινάκης να πάρει τον Ντε Βινσέντι απλά και μόνο για να μην τον πάρεις εσύ. Και τότε αδύναμος ήσουν, αλλά τουλάχιστον σε φοβούνταν και το έδειχναν με τέτοιου είδους κινήσεις που δεν ήταν επίδειξη δύναμης, αλλά κινήσεις πανικού και μόνο στην σκέψη πως θα δυναμώσεις έστω και ελάχιστα.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου