ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ… ΚΟΙΤΙΟΜΑΣΤΕ

Τόσο πέρασε από τότε που την… έκανε ο Αλαφούζος και δεν έχει γίνει ΤΙΠΟΤΑ!

Δύο μήνες… κοιτιόμαστε

Ηταν 21 Σεπτεμβρίου όταν ο Αλαφούζος ανακοίνωσε επίσημα πως φεύγει, αφήνοντας τον Παναθηναϊκό στα πρόθυρα της καταστροφής. Όχι λόγω της αποχώρησης, αλλά λόγω της στάσης πληρωμών εν μέσω της σεζόν, μην βγάζοντας καν την φετινή χρήση όπως θα έπρεπε (το λιγότερο). Έμειναν όσοι έμειναν να παλεύουν με τα… θηρία μπας και μείνει ζωντανή η ομάδα.

Αμέσως ξεκίνησαν τα γνωστά ηρωικά. Με τους πάντες να είναι σίγουροι πως ο Παναθηναϊκός δεν πρόκειται να χαθεί. Με τους πάντες να αισθάνονται την βεβαιότητα πως θα βρεθούν πολλοί για να… σώσουν το καράβι που πάει ντουγρού στα βράχια. Φυσικά όλα αυτά έμειναν στην ελπίδα. Όπως έμειναν και οι προσπάθειες των παλαίμαχων. Όπως έμεινε κάθε προσπάθεια ξεκίνησε στα λόγια αλλά ποτέ δεν έγινε πράξη. Δεν φταίνε όσοι ξεκίνησαν ή όσοι σκέφτηκαν να κάνουν κάποια πράγματα. Φταίει το γεγονός πως τίποτα δεν μπορεί να εφαρμοστεί και να πετύχει. Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν και χρειάζεται λεφτά. Χωρίς αυτά, απλά δεν θα υπάρχει!

Αντί να δούμε να γίνονται κινήσεις, να γίνεται πράξη το οτιδήποτε, βλέπουμε τον Παναθηναϊκό μετά από περίπου δύο μήνες να είναι ολοένα και σε χειρότερο σημείο. Μια ομάδα που πιθανότατα να μην είχε φτάσει καν μέχρι εδώ αν δεν είχε πωληθεί ο Βλαχοδήμος. Διότι όσο καλή κι αν είναι συσπείρωση, τα έσοδα δεν είναι τόσα για να σώσουν τον Παναθηναϊκό. Ο κόσμος είναι συγκινητικός, είναι στο πλευρό της ομάδας, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να δώσει οριστική λύση στο πρόβλημα. Και εδώ που τα λέμε δεν είναι και ευθύνη του. Σαφώς να ενισχύσει μια προσπάθεια, να… βάλει πλάτη, αλλά μέχρι εκεί. Όταν αυτοί που έπρεπε δεν έμειναν έστω για να βγάλουν την σεζόν που οι ίδιοι έδωσαν το «οκ» για να προχωρήσει οικονομικά, δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε απ’ τον κόσμο. Άλλωστε ο κόσμος πάντα μα πάντα θα έχει κι άλλα στο κεφάλι του. Για παράδειγμα εν μέσω της καταστροφής σε οικονομικό επίπεδο, καθόμαστε και συζητάμε αν φταίει ο Ουζουνίδης που έβαλε τον Λουντ στην Λαμία, ή αν φταίει για την εκτός έδρας νοοτροπία της ομάδας. Τι συζητάμε λοιπόν; Αντί να βλέπουμε το δάσος, εμείς δεν κοιτάμε καν το δέντρο αλλά τα… χορταράκια.

Ενώ αρχικά περιμέναμε να έρθει κάποια λύση, κάθε τόσο βλέπουμε να «σκάνε» νέα κανόνια οικονομικά. Προσφυγές από παίκτες, σφραγισμένες επιταγές, αιτήσεις για κατάπτωση της εγγυητικής από εταιρείες χλοοτάπητα και πάει λέγοντας. Τα χειρότερα είναι μπροστά. Επειδή δεν έχεις πληρώσει την δόση Οκτωβρίου στους παίκτες και κάθε τόσο θα σου εμφανίζονται νέες απαιτήσεις. Γιατί αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός βασίζεται απλά και μόνο στην καλή διάθεση όσων έχουν να λαμβάνουν. Πόσο μπορείς να αντέξεις με αυτή την κατάσταση;

Οι άνθρωποι που έχουν απομείνει για να «τρέχουν» την κατάσταση, δεν έχουν κάτι να κερδίσουν. Το κάνουν απλά και μόνο για να μην «σκάσει» ο Παναθηναϊκός σαν… μπαλόνι. Αλλά όσο έρχονται μόνο προβλήματα και λύσεις δεν υπάρχουν από πουθενά, οι πάντες «αδειάζουν». Γιατί δύο μήνες κοιτιόμαστε μεταξύ μας και λέμε μέσα μας «κάτι θα γίνει». Ε, δεν γίνεται τίποτα. Ας το πάρουμε απόφαση. Από τότε που ο Αλαφούζος την… έκανε και ετσιθελικά είπε «δεν πληρώνω», ο Παναθηναϊκός προχωρά σταθερά και χωρίς… εμπόδια, προς τον γκρεμό. Κι εμείς μέσα σε αυτή την κατάσταση θεωρούμε σοκ την επιστολή της Nova. Μάλλον κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας τελικά. Αν ένα πράγμα δεν περιμέναμε σε αυτή τη ζωή είναι να φτάσει ο Παναθηναϊκός σε αυτό το σημείο και να φαίνεται πως δεν ασχολείται κανείς… Κι όσοι ασχολούνται τους βρίζουν. Μακάρι να λέμε απλά σαχλαμάρες και να έρθει η στιγμή της σωτηρίας. Μακάρι να γράφουμε σαχλαμάρες.

Υ.Γ. Με το ποδόσφαιρο να… ψυχορραγεί και τον Α.Ο. το ίδιο, για πολλοστή φορά το μπάσκετ δίνει… ανάσα ζωής στον Παναθηναϊκό! Η εμφατική νέα νίκη στο ΣΕΦ, δεν είναι απλά μια επικράτηση σε έναν κρίσιμο αγώνα με τον αιώνιο. Είναι αυτό που είχε ανάγκη ο κόσμος περισσότερο από ποτέ.

Υ.Γ.2: Εδώ που τα λέμε πάντως, σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο μακάρι να παίζαμε με αυτούς κάθε εβδομάδα.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου