ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Το να μην βρεθεί ο Παναθηναϊκός στα τοπικά δεν σημαίνει πως έλυσε τα προβλήματά του!

Τι συνιστά καταστροφή

Η καθημερινότητα του Παναθηναϊκού μοιάζει με μάχη για την επιβίωση. Προβλήματα που διαρκώς εμφανίζονται, χρήματα που δεν υπάρχει, τρόποι αντιμετώπισης της κρίσης που ουσιαστικά δεν υπάρχουν. Πάλι καλά που το «τριφύλλι» διαθέτει κάποιους ανθρώπους οι οποίοι είναι εδώ, πολεμούν για να μην… τσακιστεί στα βράχια η ΠΑΕ και κουτσά στραβά το πετυχαίνουν. Μέχρι πότε; Κανείς δεν ξέρει. Διότι η συνέχεια μοιάζει και είναι αβέβαιη. Δυστυχώς αν δεν υπάρχει κάποια χρηματοδότηση, τότε δύσκολα μπορεί κάποιος να έχει ελπίδα.

Το θέμα, βέβαια, είναι να κατασταλάξουμε κι εμείς οι ίδιοι τι ακριβώς είναι σωτηρία και τι καταστροφή. Επειδή μέσα σε όλο αυτό τον πανικό της «πράσινης» καθημερινότητας που σε γεμίζει μιζέρια και κατάθλιψη, χάνεται λίγο η μπάλα. Σαφώς και η υπέρτατη καταστροφή για τον Παναθηναϊκό θα είναι το «σκάσει» η ΠΑΕ και να υποβιβαστεί στα τοπικά. Δεν είναι απλά καταστροφή, είναι αλλοίωση του ίδιου του συλλόγου, είναι μείωση μεγέθους, είναι ντροπή και κατάντια. Μην το συζητάμε καν δεν χρειάζεται κάποιου είδους ανάλυση για το τι θα σήμαινε υποβιβασμός λόγω χρεών για τον Παναθηναϊκό. Αποφυγή αυτής της κατάστασης (υποβιβασμού), όμως, δεν σημαίνει αυτόματα και επιτυχία. Μπορεί να είναι, μπορεί να φαίνεται ως τέτοια, αλλά δεν είναι. Ξέρουμε ακούγεται άσχημο αυτό απέναντι στους ανθρώπους που δίνουν την ψυχή τους αυτή τη στιγμή για να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα και να συνεχίσει να υπάρχει ο Παναθηναϊκός. Επαναλαμβάνουμε, βγάζουμε το καπέλο και σκύβουμε το κεφάλι από σεβασμό μπροστά τους. Αλλά το «τριφύλλι» σε κάθε περίπτωση οδηγείται στην καταστροφή. Διότι ο Παναθηναϊκός ήδη έχει καταστραφεί.

Είναι καταστροφή το να έχεις μαζέψει ένα κάποιο ρόστερ και να αναγκάζεσαι να «σκοτώσεις» ποδοσφαιριστές σου που είναι σε εξαιρετική ηλικία και έχουν ταλέντο για να σε οδηγήσουν τώρα και μελλοντικά. Παίκτες που θα φύγουν για… ψίχουλα, παίκτες που θα φύγουν τόσο εύκολα απλά και μόνο για να μπορέσεις να πληρώσεις τους διακανονισμούς και τις ανάγκες σου συνολικά. Για να υπάρχεις απλά, όχι για να βελτιώσεις κάτι. Ε, αυτό είναι καταστροφή. Ναι ξέρουμε είναι χειρότερο το να… βαρέσεις κανόνι, αλλά και πάλι το ξεπούλημα των έμψυχων περιουσιακών σου στοιχείων, αυτόματα είναι ένα είδος καταστροφής.

Όπως καταστροφή είναι το γεγονός πως περίμενες τόσα χρόνια να αλλάξουν τα πράγματα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Περίμενες έστω να μαζευτεί κάπως το πράγμα. Και τώρα που φαίνεται να υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να αγωνιστείς και να κριθείς κυρίως απ’ τις δικές σου δυνάμεις, δεν είναι σε θέση να ασχοληθείς με τα αγωνιστικά γιατί έχεις μείνει ακέφαλος, έχεις μείνει χωρίς ευρώ, έχεις μείνει… στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Αυτό που λέει και ο λαός «τώρα που η θάλασσα έγινε γιαούρτι, εμείς δεν έχουμε κουτάλι». Όχι μόνο κουτάλι, μέχρι και τα… δάχτυλα μας «έκοψαν», με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να βουτήξουμε έστω για να πάρουμε μια κάποια γεύση κι ας λερωθούμε. Ανήμπορος και ανίκανος να ακολουθήσει, απλά ζει μια δική του κατάσταση ο Παναθηναϊκός την ώρα που οι άλλοι χαίρονται μια ωραία κατάσταση που διαμορφώνεται στο πρωτάθλημα.

Μέσα σε όλα αυτά, είναι καταστροφικό το να ψάχνεις ακόμη να βρεις έστω τον τρόπο που μπορείς να βοηθηθείς. Μέχρι και τώρα οι παλιές σου δόξες οδηγούνται σε διαμάχες και ζεις κάτι που σαφώς δεν αρέσει σε κανέναν. Δεν λέμε για τις εντάσεις, αυτές είναι λογικές. Διότι όταν είσαι σε πανικό και γεμάτος άγχος, προφανώς θα έχεις ένταση. Δεν θα είσαι αναίσθητος. Όμως το να βλέπει ο κόσμος αυτούς που θεωρητικά θα βοηθήσουν στο να βρεθούν τρόποι αντιμετώπισης της κρίσης, να τσακώνονται μεταξύ τους, σαφώς και δεν έχει καλό αποτέλεσμα. Γιατί σε κάνουν να καταλάβεις πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα.

Τέλος, προς όλους αυτούς τους αισιόδοξους που βλέπουν πλάνα και εφαρμογές καταστάσεων που έγιναν στο εξωτερικό, καλό είναι να προσγειωθούμε. Οκ, η Ντόρτμουντ και η Φέγενορντ για παράδειγμα είχαν τεράστια θέματα. Αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί η νοοτροπία των λαών, ή τα έσοδα αυτών των ομάδων, ή οι χορηγοί που τους προσεγγίζουν, με όσα γίνονται εδώ. Δεν είναι εδώ σε όλα να λέμε «θα το λύσει το πρόβλημα ο κόσμος». Γιατί ούτε στην Γερμανία ούτε στην Ολλανδία είχαν κρίση οικονομική για παράδειγμα, πέραν των εσόδων που εκ των πραγμάτων ήταν απείρως μεγαλύτερα απ’ αυτά του Παναθηναϊκού. Και στην τελική, η Φέγενορντ όταν προσπαθούσε να ορθοποδήσει οικονομικά και έκανε την προσπάθειά της, έχασε 10-0 απ’ την Αϊτχόφεν. Σκεφτείτε να πει ο Παναθηναϊκός πως προχωρά για την εξυγίανσή του, ζητά απ’ τον κόσμο να κάνει υπομονή (κάτι που έκανε ήδη για χρόνια) και να πάει να χάσει με τέτοιο σκορ στο Φάληρο. Χωρίς να το λέμε ως μειονέκτημα. Όταν έκανες υπομονή τόσο καιρό, όταν τραγουδούσες ενώ έχανες απ’ τον Ατρόμητο στην έδρα σου για να στηρίξεις την ομάδα και την προσπάθεια, όταν υποτίθεται πως το χρέος μειωνόταν ενώ τελικά μεγάλωσε, πώς διάολο θα ξανακάνεις υπομονή και θα ανεχτείς τέτοιες πίκρες; Εδώ δεν είναι Γερμανία ή Ολλανδία σε κανένα επίπεδο. Ας βρούμε μόνοι μας λύσεις λοιπόν κι ας μην ονειρευόμαστε ξενόφερτες λύσεις που δεν μπορούν να εφαρμοστούν.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου