ΠΡΙΝ ΞΕΝΕΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ

Κάθε νέο… κανόνι που σκάει ο κόσμος απομακρύνεται και αισθάνεται πως όλα τελείωσαν.

Πριν ξενερώσουν οι πάντες

Ο λαός μας τα λέει μια χαρά. Στην προκειμένη περίπτωση μία φράση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Το «στη βράση κολλάει το σίδερο». Κι έτσι είναι. Αν περιμένεις να κρυώσει, άστα να πάνε… Καμία ελπίδα. Ο Παναθηναϊκός ήδη βλέπει κάθε μέρα που περνά τις ελπίδες του για επιβίωση να μειώνονται. Τα προβλήματα φαντάζουν σαν… Λερναία Ύδρα. Ένα διορθώνεις, δύο σου εμφανίζονται και είναι πιο σκληρά. Γιατί πέραν της ίδιας της οικονομικής δυσκολίας, αισθάνεσαι «αδειασμένος» ψυχολογικά. Το έχετε καταλάβει, το έχετε αισθανθεί κι εσείς.

Αυτό ακριβώς είναι που δεν έπρεπε να συμβεί. Να ξενερώσει ο κόσμος. Να αισθανθεί πως η μάχη χάνεται, πως δεν υπάρχουν ελπίδες. Γιατί σε αυτό το σημείο φτάνουμε. Καλή η συσπείρωση, καλή η τεράστια διάθεση, καλός ακόμη κι ο πανικός προκειμένου να βρεθεί λύση, αλλά με όλα αυτά χάνεται η μπάλα. Εκεί που ήταν όλοι «φτιαγμένοι», έτοιμοι να κάνουν κάτι για την ομάδα, το μάτι… γυάλιζε, αντί να υπάρξει μια συντονισμένη και λογική προσπάθεια, άρχισαν να βγαίνουν οι Ταυλαρίδηδες, οι διακανονισμοί που πρέπει να συμφωνηθούν να πάνε πιο πίσω επειδή δεν υπάρχει σάλιο ούτε για γραμματόσημο, η αίτηση για κατάπτωση της εγγυητικής από εταιρίες χλοοτάπητα και πάει λέγοντας. Την ώρα δηλαδή που πρέπει να τους κρατήσεις όλους ζεστούς, αφήνεις να μαθαίνουν ολοένα και περισσότερες ντροπιαστικές λεπτομέρειες για τα χρέη.

Σαφώς και οι πάντες επιβάλλεται να μάθουν την αλήθεια. Με κάθε λεπτομέρεια. Αλλά όταν θες να διατηρήσεις ψηλά το επίπεδο συσπείρωσης και διάθεσης, πρέπει να έχεις στρατηγική. Όχι να λες «μάγκες θα πάμε στον πόλεμο, εκεί θα κάτσουμε χωρίς να έχουμε φαγητό στα δάση για κάνα πενθήμερο και μετά θα πάμε να δώσουμε τις μάχες μας». Ε, όσο καλή διάθεση και να υπάρχει, θα τον χάσεις τον πόλεμο. Και στην προκειμένη δεν είναι απλά πόλεμος για να κατακτήσεις κάτι. Είναι πόλεμος επιβίωσης για τον Παναθηναϊκό. Ο οποίος στην καλύτερη των περιπτώσεων θα βγάλει τη σεζόν με ρόστερ που θα έχει σκορπίσει στους πέντε ανέμους για να βγει κάνα φράγκο, με την άδεια για την Ευρώπη να μην έχει εξασφαλιστεί και θα λέμε «τι ωραία, τη βγάλαμε και φέτος».

Χωρίς βασικό χρηματοδότη ή βασικούς χρηματοδότες, εκ των πραγμάτων τα πάντα είναι βασανιστικά δύσκολα. Δεν υπάρχουν όμως και με τα τωρινά δεδομένα, τα τεράστια χρέη και το μεγάλο άνοιγμα, δεν θα υπάρξουν. Στην προκειμένη έχεις μόνο τις πωλήσεις και τον κόσμο. Ακόμη κι αυτά, όμως, τα κάνεις με λάθος τρόπο. Γιατί απ’ τη μία έχεις πει δημόσια πως θα πουλήσεις για να ζήσεις, άρα θα έρθουν να σου πάρουν παίκτες για… ένα κομμάτι ψωμί (ήδη ο Βλαχοδήμος θα έπαιρνε μεταγραφή για 2,5 εκατ. συν τον Όλα Τζον συν το δικαίωμα να τον έχεις για έναν χρόνο, αλλά τελικά θα φύγει με 1,5 και τον Γενάρη, γεγονός που δείχνει πολλά) και απ’ την άλλη αφήνεις τον κόσμο να βιώνει καθημερινά το πρόβλημα όλο και περισσότερο. Κι όταν έχεις ένα πρόβλημα που δεν μπορείς να το λύσεις εσύ από μόνος σου αλλά ταλαιπωρεί και απειλεί να «σκοτώσει» κάτι τόσο αγαπημένο σου, κάθε μέρα που περνά βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο στην απόγνωση, στο υπέρτατο ξενέρωμα και στην κατάθλιψη. Ε, αυτά δεν είναι στοιχεία που θες σε μια τέτοια περίοδο. Οκ, το πρόβλημα το έχουν καταλάβει οι πάντες. Αντί να τους λέμε κάθε μέρα πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, μήπως να τους… βάζαμε στο παιχνίδι μπας και υπάρξει ελπίδα;

Καλές και σεβαστές οι προτάσεις από κάθε πλευρά. Είτε είναι εφαρμόσιμες είτε όχι. Πραγματικά ακόμη και οι… τρέλες πρέπει να ακούγονται, διότι μέσα απ’ αυτή την διαδικασία θα προκύψει ένα κάποιο πλάνο. Το οποίο έπρεπε να έχει προχωρήσει… χθες. Αλλά εμείς πετάμε τάπες στα βαρέλια μέχρι να ωριμάσει το ουίσκι…

Κάτι τελευταίο αλλά άκρως σημαντικό. Ίσως σημαντικότερο από κάθε τι άλλο. Καλές οι ανάγκες των εταιριών χλοοτάπητα, καλές οι ανάγκες του Ταυλαρίδη και του κάθε Ταυλαρίδη. Όλοι μα όλοι πρέπει να πληρωθούν μέχρι το τελευταίο ευρώ που τους οφείλεται. Αλλά ρε παιδιά είναι πραγματικά κρίμα να έχουν περάσει 5-6 μήνες στους οποίους κάποιοι απλοί εργαζόμενοι με μισθούς όπως οι δικοί μας και μικρότεροι ακόμη, δεν έχουν πάρει ούτε ευρώ. Αυτοί είναι όσοι καθημερινά «τρέχουν» τον Παναθηναϊκό (όσο αυτό γίνεται) και προσπαθούν να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια της ομάδας, καταστρέφοντας τη δική τους. Οι άνθρωποι που εργάζονται είτε στο Κορωπί είτε στα γραφεία. Ας γίνει κάτι επιτέλους. Επειδή δεν μπορούν να κάνουν κάποια προσφυγή για αφαίρεση βαθμών ή επειδή δεν θα ζητήσουν κατάπτωση εγγυητικής στην ΕΕΑ, δεν σημαίνει πως πρέπει να μην ασχολείται κανείς τόσο απάνθρωπα. Το… δράμα του Ταυλαρίδη το διαβάσαμε παντού. Το πραγματικό δράμα δεν το βλέπουμε πουθενά και είναι κρίμα κι άδικο.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου