ΠΡΟΦΙΛ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ

Ας δούμε λίγο τον τεχνικό διευθυντή Λυμπερόπουλο και όχι τον Νικόλα τον παικταρά που αγαπάμε!

Προφίλ που ταιριάζει

Δεν σας κρύβουμε πως γουστάρουμε τρομερά το γεγονός πως ο Νίκος Λυμπερόπουλος επέστρεψε μετά από τόσο καιρό στον Παναθηναϊκό. Είναι ουσιαστικά η αποκατάσταση της τάξης, καθώς θα ήταν τρομερά άδικο αυτός ο άνθρωπος να έχει βάλει τέλος στην Παναθηναϊκή του πραγματικότητα, μετά την Ριζούπολη. Δεν ήταν δυνατόν να το δεχτεί η ίδια η μοίρα αυτό. Κι αν πολλοί θέλουν να τον βλέπουν ως… άτιτλο, εμείς πάντα θα ξέρουμε πως αυτά που έζησε ο Λύμπε και μας βοήθησε κι εμάς να ζήσουμε, αρχές δεκαετίας του 2000, άλλοι δεν θα τα ζήσουν ποτέ με Ελληνική ομάδα. Ούτε με 20 πρωταθλήματα δεν μπορεί κανείς να πατσίσει την ντρίπλα με την Γιουβέντους στο 3-1, την γκολάρα με την Ρεάλ στο 2-2 της Λεωφόρου, το γκολ με την Φενέρ στο 4-1 της Αθήνας.

Πέσαμε κι εμείς στην… παγίδα. Να κρίνουμε τον Λυμπερόπουλο ως ποδοσφαιριστή, ως άνθρωπο που πάντα θα αγαπάμε. Αλλά τώρα είναι εδώ ως τεχνικός διευθυντής. Ένα πόστο απαιτητικό, ένα πόστο που πρέπει να φέρει λύσεις σε σοβαρά προβλήματα στην ομάδα.

Μπορεί ο Λυμπερόπουλος να το κάνει; Μπορεί να σταθεί; Θα πετύχει; Κληρονομικό χάρισμα δεν έχει κανείς μας. Ειδικά για ένα πόστο που δεν σηκώνει προβλέψεις. Δεν κρίνεις ούτε καν με τα βιογραφικά. Πρέπει ο καθένας να ταιριάζει με την ομάδα, με την στιγμή, με όλα. Ίσως οι πιο πετυχημένοι τεχνικοί διευθυντές στην ιστορία του Παναθηναϊκού, είναι ο Ζάετς του 2004 και ο Νταμπίζας του 2014. Ο πρώτος έφερε προπονητή τον Σουμ και παίκτες που δεν γέμιζαν κανενός το μάτι, με τα γνωστά αποτελέσματα βέβαια. Όσο για τον Νταμπίζα και μόνο το ότι μαζί με τον Αναστασίου έφτιαξαν μια ομάδα που χαιρόσουν να βλέπεις, έφερε παίκτες χωρίς λεφτά ουσιαστικά, στα αποδυτήρια ήσουν γεμάτος υγεία και οικογενειακό κλίμα, αρκεί. Προσοχή, όλα αυτά από τον Νταμπίζα που ήταν άπειρος, δεν είχε ξαναδουλέψει σε αυτό το πόστο και συγχρόνως είχε εχθρική αντιμετώπιση για τους γνωστούς λόγους.

Κατά συνέπεια δεν είναι θέμα χρημάτων, δεν είναι θέμα ονομάτων, δεν είναι θέμα ιστορικής διαδρομής του καθενός. Είναι η… χημεία της στιγμής και φυσικά η όρεξη που έχει για δουλειά ο καθένας. Βέβαια, υπάρχει και η ατμόσφαιρα της εποχής που σαφώς και δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Διότι ο Παναθηναϊκός είναι στην… πίκρα, οι οπαδοί του οργισμένοι ή αδιάφοροι πλέον. Άρα η παρουσία ενός ανθρώπου που δεν θα προκαλεί περισσότερα… πάθη, ήταν επιβεβλημένη. Και ο Λυμπερόπουλος είναι ικανός να εμπνεύσει. Γιατί ως προφίλ τουλάχιστον είναι ακριβώς αυτό που απαιτεί η στιγμή.

Ο Λύμπε έχει βιώσει την αδικία μαζί με τον Παναθηναϊκό. Είχε ως παίκτης το μεγαλείο και το ταλέντο, την φιλοδοξία. Στοιχεία που θέλει ο σύλλογος. Ποτέ μα ποτέ δεν θα στο παίξει οπαδός. Χαμηλών τόνων, με πράξεις και όχι λόγια. Στοιχεία που απαιτεί ο κόσμος του «τριφυλλιού», καθώς τα «είμαι Πανάθα από μικρός» ποτέ δεν τα γούσταρε. Και ο Λυμπερόπουλος δεν θα τα κάνει με τίποτα. Ως προσωπικότητα, ως άνθρωπος λοιπόν, ο Λυμπερόπουλος ταιριάζει. Μέχρι εκεί όμως. Αυτό είναι μόλις το 10%. Το άλλο 90% δεν μπορεί να προβλεφθεί και να αναλυθεί από κανέναν.

Απλά είναι τύχη για τον Παναθηναϊκό πως ο Λύμπε θα συνυπάρξει με τον Ουζουνίδη. Ένα ακόμη παιδί που ταιριάζει στον Παναθηναϊκό, ξέρει τον Παναθηναϊκό, τον έχει ζήσει όπως του αρμόζει. Και συγχρόνως δεν είναι διατεθειμένος να… μπει στα χωράφια του τεχνικού διευθυντή, επειδή δεν το γουστάρει. Όπως και ο Λυμπερόπουλος δεν γουστάρει να μπει στα χωράφια του προπονητή. Κατά συνέπεια ξέρουμε από τώρα πως οι δυο τους θα συνεργαστούν καλά. Δεν θα έχουμε το μπάχαλο Ζιλμπέρτο-Στραματσόνι που ίσως να αδίκησε τον Βραζιλιάνο με λίγα λόγια. Τέλος πάντων, η συνύπαρξη Λύμπε-Μαρίνου σίγουρα θα είναι καλή επαγγελματικά. Θα πετύχουν; Αυτό μόνο η μοίρα το ξέρει. Μακάρι να πετύχουν όμως γιατί όπως και να το κάνεις πάντα γουστάρουμε άνθρωποι που αγαπήσαμε όλοι μας να δείχνουν πως ο Παναθηναϊκός δεν έφυγε ποτέ από μέσα τους…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέμπτη, 23 Μαρτίου