ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ... ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει στο Leoforos.gr για τη νέα άθλια εμφάνιση του Παναθηναϊκού και την εκτός έδρας ήττα από τον Πλατανιά.

Θλίψη και... αδιαφορία

Έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο που πλέον ελπίζεις ότι είσαι στον πάτο. Κι αυτό είναι το μόνο που σου έχει απομείνει να ελπίζεις ούτως ώστε να ακολουθήσει ανοδική πορεία. Αλλά για ποια τέτοια πορεία να συζητήσεις όταν όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν1 Ο Παναθηναϊκός άλλαξε προπονητή, αλλά η εικόνα του παραμένει αποκαρδιωτική.

Βλέπεις την ομάδα να παίζει και θες να κλείσεις την τηλεόραση αλλά επειδή δεν μπορείς να το κάνεις, απλώς περνάς δύο ώρες βρίζοντας εξοργισμένος. Δεν μπορούν να αλλάξουν δύο-τρεις πάσες χωρίς να κάνουν λάθος. Γίνονται συνεχώς γεμίσματα στην τύχη, πάσες στο πουθενά και υπάρχει μία μόνιμη απελπισία. Στις εκφράσεις όλων. Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Και δεν αντέχει επειδή δεν έχει να ελπίζει σε κάτι. Ήδη είναι πολλοί εκείνοι που αδιαφορούν. Προτιμούν να μην ασχολούνται παρά κάποιοι να τους διαλύουν με το «έτσι θέλω» την ψυχολογία. Αυτός πώς θα τους ξανακερδίσεις; Μόνο με καλή μπάλα και σημαντικές μεταγραφές. Ο Παναθηναϊκός τον Γενάρη και μέχρι το καλοκαίρι –λογικά και μακάρι να διαψευστώ- δεν θα κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Τα νέα πρόσωπα πάντα φέρνουν ελπίδα, αλλά τι να τα κάνεις κι αυτά όταν ένα κλαμπ είναι άρρωστο και μάλιστα βαριά, ενώ εδώ και χρόνια έχει νοοτροπία μικρής ομάδας. Διότι αυτό συμβαίνει. Έρχονται παίκτες κι έχοντας απλά καλή απόδοση παίρνουν αυξήσεις και τους έχουν «βασιλιάδες». Δεν υπάρχει πουθενά αυτό. Πώς κάνεις τριπλασιασμό αποδοχών σε παίκτη του Παναθηναϊκού που από το 2013 που φοράει τη φανέλα έχει πάρει ένα Κύπελλο Ελλάδας και έχει δύο νίκες σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό; Είναι αυτά αρκετά; Προφανώς και όχι.

Ο σύλλογος έχει βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε δύσκολες στιγμές στην ένδοξη ιστορία 109 ετών. Ωστόσο πάντα υπήρχαν άνθρωποι που αγαπούσαν την ομάδα παθολογικά, αλλά ήξεραν και πως πρέπει να αντιδράσουν μπροστά σε κρίσεις. Τώρα υπάρχει ένα χάος. Κι αυτό είναι επίσης ανησυχητικό.

Αγωνιστικά τι να πεις για μία ομάδα που με τα μπλε που φορούσε θύμιζε κάτι άγνωστο. Αυτό Παναθηναϊκός δεν ήταν. Καμία όρεξη δεν υπήρχε από κανέναν, η εικόνα ήταν αποκρουστική και πραγματικά δεν έδειξε κανείς πλην του νεοφερμένου Κουρμπέλη ότι είχε διάθεση να προσπαθήσει για κάτι. Και ταυτόχρονα να έχεις 400 «τρελούς» στην εξέδρα να τραγουδούν τον ύμνο και να υποστηρίζουν μέχρι τέλους αυτό το έκτρωμα. Αυτοί είναι οι μόνοι μάγκες της χθεσινής μέρας. Όμως αυτοί είναι η εξαίρεση. Διότι την πλατιά μάζα του κόσμου του «τριφυλλιού» την οδήγησε η ίδια η ομάδα από μόνη της αρχικά στην θλίψη και πλέον στην αδιαφορία.

ΥΓ. Προφανώς και ο Μαρίνος Ουζουνίδης δεν έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτά τα χάλια. Ωστόσο σιγά-σιγά θα πρέπει να βάλει ορισμένα στοιχεία στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού, καθώς ήταν σαν να βλέπαμε ματς επί ημερών Στραματσόνι.

ΥΓ 2. Πραγματικά τι αλλάζει και οι παίκτες δείχνουν άλλα στοιχεία στις προπονήσεις και δεν βγάζουν τίποτα στο γήπεδο; Αν είναι πιεσμένοι και δεν αντέχουν το βάρος, ας συνεχίσουν κάπου αλλού. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι ίδρυμα.

ΥΓ 3. Όπως ισχύει για τον προπονητή έτσι και ο Νίκος Λυμπερόπουλος δεν είναι «μάγος».

ΥΓ 4. Επιτέλους ας υπάρξει ποδοσφαιρικό πλάνο που θα στηριχτεί μπας και βγει ο Παναθηναϊκός από το αδιέξοδο.

ΥΓ 5. Για το μπασκετικό τμήμα υπάρχει μόνο ένα αποτέλεσμα απόψε. Φυσικά το παιχνίδι δεν είναι εύκολο. Ο κόσμος της ομάδας έχει ανάγκη να χαρεί και είναι η μόνη του ελπίδα.

ΥΓ 6. Το θέμα Σπανούλη προκαλεί... γέλιο και θυμίζει τις εποχές που ο –τότε- αρχηγός του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού κάθε Δευτέρα πάθαινε θλάση και κάθε Παρασκευή «έσφιγγε τα δόντια».

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου