ΠΟΝΑΝΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει στο Leoforos.gr μετά την ντροπιαστική ήττα του Παναθηναϊκού από τη Σταντάρ Λιέγης προσπαθώντας να βάλει τις σκέψεις του σε μία σειρά.

Πονάνε τα μυαλά μας

Η δημοσιογραφική προσέγγιση μπορεί να πάει... περίπατο για μία φορά. Κι αυτό διότι η πραγματικότητα δεν μου επιτρέπει να κάτσω να σκεφτώ τι να γράψω και πως, αλλά απλά να εκφράσω όλα όσα αισθάνομαι μετά από το νέο διασυρμό. Δεν γίνεται τέσσερα χρόνια τώρα ολόκληρος Παναθηναϊκός να μην έχει νικήσει σε αγώνα φάσης των ομίλων. Λάθος. Δυστυχώς γίνεται και το ζούμε.

Δεν θα κάτσω να αναλύσω τι έγινε και τι δεν έγινε στο γήπεδο, τι έπρεπε να κάνει ο προπονητής, τι δεν έκαναν οι παίκτες. Αυτά δεν παίζουν ρόλο όταν βλέπεις μία ομάδα μετά το πρώτο γκολ –που ήταν γκολάρα από αυτά που τρως κατ’ επανάληψη τη στιγμή που οι σουτάρες των δικων σου πάνε στα δοκάρια- να καταρρέει. ΟΚ, πολλές οι απουσίες. Εντάξει η ομάδα μετά το 60’ «ξεφουσκώνει». Απέναντι όμως ήταν αυτοί που πριν τέσσερις μέρες είχαν «αρπάξει» τριάρα από κάποια... Οστάνδη. Αμφιβάλλω αν οι αναπληρωματικοί του Παναθηναϊκού είναι χειρότεροι από τους βασικούς της... Οστάνδης. Δεν αμφιβάλλω, είμαι σίγουρος ότι δεν είναι.

Στον Παναθηναϊκό δεν ταιριάζει η λέξη αδιαφορία. Δεν δικαιούται κανείς απ’ όσους βρίσκονται σε οποιοδήποτε πόστο εντός του συλλόγου να είναι αδιάφορος. Αρχικά να είσαι Παναθηναϊκός σημαίνει ότι είσαι περήφανος. Δεν θα κάτσεις να ξεφτιλιστείς από κανέναν. Ακόμα και όταν παίζεις με τους καλύτερους θα παλέψεις κι ας χάσεις στο τέλος. Η εικόνα του τελευταίου ημιώρου ήταν «μαχαιριά». Η νοοτροπία του δημόσιου υπαλλήλου που είχαν οι περισσότεροι είτε θα φύγει με το καλό είτε με το... κακό. Ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του και έχει δίκιο.

Την Κυριακή δεν μπορώ να έχω απαίτηση για νίκη. Η ομάδα δεδομένα θα παρουσιαστεί καλύτερη και με εντελώς διαφορετική σύνθεση. Έστω κι αν θα λείπει ο Μπεργκ. Ο Σουηδός –λένε ότι- ζήτησε να παίξει ενώ είχε ενοχλήσεις. Φυσικά -αν συνέβη αυτό- έχει ευθύνη που τελικά έπαθε ζημιά, αλλά και το τεχνικό τιμ πρέπει να παίρνει τις δικές του αποφάσεις και όχι να ακούει τον κάθε ποδοσφαιριστή ο οποίος με βάση τη βούλησή του εκείνη τη στιγμή μπορεί να αγνοεί τι είναι καλύτερο για τον εαυτό του. Πίσω στο ντέρμπι. Πώς να απαιτείς νίκη σ’ ένα γήπεδο που είναι... βόθρος με την ανοχή των «αρμόδιων» για τήρηση των νόμων; Πώς να απαιτείς τη νίκη όταν ξέρεις ότι σου ετοιμάζουν «πιστολιά» για να σε ρίξουν νοκ αουτ; Δεν μπορείς να την απαιτείς.

Αυτό που ΑΠΑΙΤΕΙ όμως ο φίλος του Παναθηναϊκού είναι η ομάδα να προσπαθήσει να παίξει την μπάλα που μπορεί. Κι αν τελικά δεν τους «κλείσει το σπίτι», τουλάχιστον να τους εκθέσει για μία ακόμα φορά... Και πού ξέρει κανείς; Ίσως κάποια στιγμή αυτό το «παραμύθι» της Σούπερ (;) Λίγδας να φτάσει στο τέλος του και να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί... όπως τους αξίζει.

ΥΓ. Με νίκη στην Κωνσταντινούπολη το τμήμα μπάσκετ θα βάλει πλώρη για πολύ ψηλά. Μακάρι να έρθει.

ΥΓ 2. Μακάρι στο λιμάνι να υποτιμήσουν τον Παναθηναϊκό.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου