Επανάσταση!

Οι επαναστάσεις στο ποδόσφαιρο γίνονται όταν κάποιος προπονητής ζητά απ' τους παίκτες που συνθέτουν μία από τις γραμμές του να κάνουν πράγματα που δεν προβλέπονται υπό νορμάλ συνθήκες. Το 1950 οι Ελβετοί καθιέρωσαν τον λίμπερο, είπαν στους υπόλοιπους αμυντικούς να παίξουν μαν-του-μαν τους επιθετικούς κι έτσι γέννησαν το κατενάτσιο.

Είκοσι χρόνια μετα ο Μίχελς ανέβασε τους αμυντικούς στην επίθεση, ζήτησε από τους μπροστινούς να κυνηγούν τα μπακ, είχε καθιερωθεί το total football. Ο Αρίγκο Σάκι στη Μίλαν καθιέρωσε τη ζώνη στην άμυνα, εξαφάνισε το "δεκάρι" κι οι "ροσονέρι" με τους Ολλανδούς στα ντουζένια τους "τρομοκράτησαν" την Ευρώπη. Σε συνέχεια του χθεσινού κειμένου, φέτος ο Φερέιρα απέδειξε ότι όταν έχεις χαφ για όλες τις δουλειές μπορείς να έχεις σούπερ παραγωγικότητα, χωρίς απαραιτήτως όσοι παίζουν κοντά στον τερματοφύλακα να είναι σέντερ-φορ ή εξτρέμ με έφεση στο γκολ.

Η ερώτηση πόσοι επιθετικοί χωρούν σε μια ομάδα ήταν πάντα συναρπαστική και σηκώνει αμέτρητες αναλύσεις. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε την καλύτερη μπάλα της σύγχρονης ιστορίας του το 2000 με βασικά φορ Νασιόπουλο, Σίγκουρτσον (...) και τον 36χρονο Βαζέχα. Εικόνες εκείνου του συνόλου μας έρχονται στο νου βλέποντας τι έχουν καταφέρει οι "πράσινοι" φέτος. Οι ομάδες που αποκαλούμε επιθετικές είχαν ένα σχέδιο ανάπτυξης που βασίζονταν στο κουράγιο του προπονητή να ζητά από τους χαφ διαρκή κίνηση μπροστά, χωρίς να τρέμει τη στιγμή που θα χανόταν η μπάλα κι ο αντίπαλος θα έφευγε στη κόντρα. Παλιότερα υπήρχε ταλέντο μπροστα, αλλά και Καλλιτζάκης, Βάντσικ, Αποστολάκης, Ουζουνίδης, Χένρικσεν, Γιούρκας να βαστούν τα μπόσικα πίσω.

Τέτοιες πολυτέλειες δεν είχε φέτος ο Ζεσουάλδο γι αυτό η μαγκιά να ζητήσει φουλ επίθεση από το ξεκίνημα της σεζόν μετράει διπλά. Αν το καλοσκεφτούμε ο Παναθηναϊκός παίζει σε κάθε αγώνα με μίνιμουμ πέντε επιθετικογενείς (Ζέκα, Κουίνσι, Λέτο, Κλέιτον, Κατσουράνη), χωρίς να υπολογίζουμε τις βοήθειες που δίνουν Τοτσέ, Μαυρίας, Λάζαρος, Μαρίνος. Πέντε επιθετικογενείς που δεν είναι ούτε φορ, ούτε κλασικά εξτρέμ (πλην Κουίνσι). Ο Λέτο παίζει αριστερα, δεξιά, φορ, πίσω από τον κυνηγό, το ίδια ο Λάζαρος, ο Κλέιτον, ενώ ο Ζέκα έχει δοκιμαστεί μ' επιτυχία στην τριάδα του άξονα. Άπαντες μπορεί να μην είναι του άριστα, αλλά δεν κάνουν και κάτι σοβαρά λάθος, στη μέρα τους θα σε διαλύσουν κι όταν δεν είναι στα καλά τους με τη διαρκή εναλλαγή θέσεων το λιγότερο που θα πετύχουν είναι να σου βγάλουν έξω τη γλώσσα. Μπορούν άνετα να παίξουν μαζί όχι γιατί καταλαμβάνουν διαφορετικές θέσεις , αλλά γιατί απλά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ.

Γράφαμε χθες ότι οι αρτίστες παίζουν με τη μπάλα από λίγο ο καθένας. Ο πιο δεξιοτέχνης και φορμαρισμένος την κρατά λίγο περισσότερο, συνέβη αρχικά με τον Λέτο, Κουίνσι, Κλέιτον πήραν σειρά όταν ο Αργεντινός "μπούκωσε", τώρα ξεπετάχτηκαν ο Λάζος κι ο Χάρης. Διαβάζω αθρογράφους να καταγράφουν την άποψή τους πως ο Φερέιρα κάνει φέτος απλά μια σωστή διαχείριση υλικού κι ότι λύσεις τύπου Καπίνο, Καρνέζη, Μπιάρσμιρ, Κλέιτον, Λέτο στην κορυφή προήλθαν τυχαία ή από χτυπήματα της μοίρας (τραυματισμοί, οικονομική ένδεια).

Μπορεί να είναι κι έτσι, σίγουρα θα καταλάβουμε περισσότερα για τον Πορτογάλο του χρόνου, αν βεβαίως ο άνθρωπος παραμείνει στα μέρη μας. Η ουσία είναι ότι ο κόουτς πρωτοστάτησε σε μια όμορφη ποδοσφαιρική αναρχία φέτος που είναι νωρίς να ξέρουμε αν θα επικρατήσει ως μόδα ή τάση. Επιθετικό ποδόσφαιρο χωρίς κλασικό φορ ούτε για δείγμα; Επανάσταση!