Επιτελικοί...φορ!

Τι διαφοροποιεί τελικά τον Παναθηναϊκό του Τεν Κάτε απ' την ομάδα του Φερέιρα;Η διαταξη από το 2009, στα χαρτιά τουλάχιστον, είναι η ίδια (παραλλαγές του 4-3-3), η νοοτροπία επιθετική, το πρέσινγκ κι η κατοχή μπάλας μόνιμα συστατικά στο παιχνίδι, όπως κι η ζώνη στα μετόπισθεν. Η μόνη διαφορά που παρατηρούμε φέτος είναι οι...μη θέσεις των μπροστινών. Για παράδειγμα ο Λέτο κι ο Χριστοδουλόπουλος αγοράστηκαν ως ακραίοι επιθετικοί, με την ομάδα διατεθεθειμένη να τους αξιοποιήσει ΜΟΝΟ εκεί, αφού για μπροστά υπήρχαν Σαλπιγγίδης, Μάντζιος, Ροντρίγκο Σόουζα, Σισέ.

Αποχωρώντας ο Γάλλος και με το ταμείο μείον το καλοκαίρι, τέθηκαν μεγάλοι προβληματισμοί στον Ζεσουάλδο που προχώρησε σε ριζοσπαστικές αλλαγές, ήτοι επίθεση με χαφ σε θέση φορ (Λέτο, Κλέιτον). Συνήθως οι προπονητές έπαιρναν τα τελευταία χρόνια τα "δεκάρια" και τα έστελναν στο πλάι ή στον άξονα (περιπτώσεις Σανμαρτεάν, Έκι, Ίβανσιτς, Νίνη). Ο Πορτογάλος αντιστρέφοντας τη λογική δοκίμασε τον Κλέιτον μπροστά κι απελευθέρωσε τον Λέτο βάζοντάς τον στο "κουτί", ρισκάροντας ν' αχρηστευτούν κι οι δύο αν δεν έβγαιναν οι μεταγραφές Ζέκα, Κουίνσι που θα έπαιζαν το ρόλο των "υπασπιστών" τους.

Αμφότεροι αποδείχθηκαν εξαιρετικοί στους ρόλους τους, παίζοντας λίγο με τη μπάλα στα πόδια, καταφέρνοντας ωστόσο να είναι χρησιμότατοι, εξυπηρετώντας στην εντέλεια το πλάνο του προπονητή. Χωρίς Λέτο, Ζέκα και τον Κλέιτον σε ρόλο "ενορχηστρωτή" στο Παγκρήτιο, ο ΠΑΟ έβγαλε καλές επιθέσεις με Μαυρία, Λάζαρο ν' αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες συγκλίνοντας διαρκώς προς τ' αντίπαλα καρέ. Οι περισσότερες φάσεις ξεκίνησαν από τα πόδια τους, δείγμα του πόσο μπορούν να βοηθήσουν τώρα που στα ντέρμπι επιστρέφουν Ζέκα, Λέτο, Κουίνσι.

Μ' αυτούς τους τρεις δίπλα τους, τον Μαρίνο ν' ανεβαίνει από δεξιά, τον Κατσουράνη ιδανικό στο ρόλο κρυφού φορ, ο Λάζαρος π.χ θα έχει πέντε επιλογές πάσας, αν δεν θελήσει να ντριμπλάρει τον αντίπαλο. Στην Κρήτη όσες φορές το έκανε, οι αντίπαλοι δεν πρόλαβαν να δουν ούτε τις κάλτσες του, ίσως θα ήταν ωφέλιμο να βλέπαμε τι θα κατάφερνε ως δίδυμο με τον "Σέμπα" μπροστά. Στην αρχική 11άδα θα εμφανίζονταν ως φορ, αλλά μόνο τέτοιοι δεν είναι, μιας και μπορούν να κάνουν άνετα υποδοχή μπάλας, 30-40 μέτρα εκτός περιοχής.

Αν μαζέψουν πάνω τους τους αντιπάλους, Κλέιτον , Κουίνσι, "Κατσούρ" είναι σε θέση να κάνουν μεγάλες ζημιές, έχοντας μπροστά τους ελεύθερους χώρους, ενώ αν ο αντίπαλος προπονητής φυλάει μαν -του-μαν για τους τελευταίους τότε οι μπροστινοί μας με μια ντρίπλα μπορούν να εκθέσουν τους μπακ και να βρεθούν φάτσα με τον τερματοφύλακα. Ο Παναθηναϊκός μέχρι το Νοέμβρη στις τρύπες που άφηναν οι αντίπαλοι κυνηγώντας τον Λέτο έβγαζε πάντα παίκτες, με τις "τριάρες" να διαδέχονται η μία την άλλη. Εξαιτίας της δυνατότητας των μεσοεπιθετικών να τραβιούνται πολλά μέτρα έξω από την περιοχή (σαν...επιτελικά φορ, ένα πράγμα) "ακυρώνονται" ουσιαστικά οι στόπερ, αλλά κι από την άλλη λόγω της ευχέρειας που έχουν στη ντρίμπλα όλοι οι μπαλαδόροι  μας οι μπακ μπορεί να έχουν διακριθεί, ακόμα κι αν η ομάδα τους "φάει" ένα σωρό φάσεις και γκολ! 

Το πιο εντυπωσιακό; Ο Παναθηναϊκός του χρόνου (αρκεί να μην επέλθει διάλυση, όπως έλεγε χθες ο Βασίλης Κωνσταντίνου) μπορεί να παρουσιαστεί ακόμα καλύτερος, μ' ένα αριστερό ακραίο στυλ Μινχ, εξέλιξη που θα τον κάνει ακόμα λιγότερο προβλέψιμο στη μεταφορά της μπάλας.