Αλμυρό το φιστίκι

Για όλους όσοι πίστεψαν ή εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η λύση εξ Ανατολών είναι ο μόνος δρόμος για να ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη, η νέα αναβολή που δόθηκε τη Δευτέρα από την πλευρά του Βλάσση Τσάκα ήταν ένα ακόμη κρύο ντους μέσα στο καταχείμωνο.
 
Υποτίθεται ότι υπήρχε μπόλικος χρόνος για να είναι όλα τακτοποιημένα ώστε με το που θα ψηφιζόταν ο αθλητικός νόμος να υπήρχαν άμεσες εξελίξεις, με τις όποιες λογικές καθυστερήσεις μπορεί να προκύψουν στα διαδικαστικά.
 
Αντί, λοιπόν, να εμφανιστεί συγκεκριμένη πρόταση τη Δευτέρα από τους Σαουδάραβες επενδυτές, ξαναγυρίσαμε στα alltime classic «κάντε λίγο υπομονή» και «ο Παναθηναϊκός δεν είναι στραγάλια» του Τσάκα, με νέο χρονικό ορίζοντα την 9ηΜάρτη, όταν θα συγκληθεί η επόμενη ΓΣ των μετόχων για να αποφασίσει νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, μετά τις άκαρπες προηγούμενες.
 
Όσο καλοπροαίρετος κι αν είσαι, δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίσεις αυτή τη (μη) εξέλιξη τουλάχιστον ως δυσάρεστη. Δεν είναι πειστικά τα επιχειρήματα του Τσάκα για να δικαιολογούν αυτή τη νέα αναβολή. Ας έλεγε από την αρχή ότι θα χρειαστούν π.χ δέκα ή είκοσι μέρες μετά την ψήφιση του νόμου για να κατατεθεί η πρόταση, να δίναμε όλοι λίγο τράτο παραπάνω. Όταν όμως ο ίδιος μιλάει εξ αρχής για τη Δευτέρα και η Δευτέρα περνάει άκαπνη, δίνει κάθε δικαίωμα στον οποιονδήποτε να τα θεωρεί όλα αυτά παραμυθάκια της Χαλιμάς.
 
Προσωπικά, είχα την ελπίδα ότι η ιστορία με τους Άραβες είναι υπαρκτή και θα καταλήξει κάπου. Μερικές φορές, βέβαια, βλέπεις τα πράγματα όπως θα ήθελες να είναι και όχι όπως πηγαίνουν στην πραγματικότητα. Και ακριβώς επειδή στα δικά μου μάτια άλλη σοβαρή προοπτική δεν υπάρχει στο βαθμό που να εγγυάται μια βιώσιμη λύση για τον Παναθηναϊκό αντί για μπαλώματα, είχα (και έχω) την ελπίδα ότι θα γίνει μια ανατροπή και θα συζητάμε αύριο για άλλα, πολύ πιο ευχάριστα.
 
Το καλό της υπόθεσης είναι ότι αυτή η ιστορία δεν θα σέρνεται για καιρό ακόμη. Σε λίγες μέρες κάπου θα καταλήξει. Αν γίνει η ανατροπή και καταλήξει θετικά, θα έχουμε κάτι να περιμένουμε. Αν όχι, ο Θεός και η ψυχή μας. Από τις παρκαρισμένες μετοχές του Βαρδινογιάννη ή τα στραγάλια του Τσάκα, θα πέσουμε στα φιστίκια του Βγενόπουλου, εάν και εφόσον ο Ερμής είναι ανάδρομος και δεήσει ο μετρ της συνέπειας να ρίξει χρήμα στο τραπέζι αντί να το τάζει μόνο στο μιλητό.
 
Το δάνειο δεν είναι λύση ή μάλλον είναι ευκαιριακή λύση. Όσοι δίνουν δάνεια έχουν την κακή συνήθεια να ζητάνε τα λεφτά τους πίσω κι αυτό σημαίνει ότι οι υποχρεώσεις από την επόμενη περίοδο θα είναι ακόμη μεγαλύτερες, χωρίς να έχει καλυφθεί η «μαύρη τρύπα» που αυτή τη στιγμή υπολογίζεται σε κάτι λιγότερο από 30 εκατ. ευρώ.
 
Μόνο αν συνδυαστεί το δάνειο με την κατάκτηση του τίτλου που συνεπάγεται εγγυημένα έσοδα από το Τσάμπιονς Λιγκ, μπορεί να γίνει κάτι. Αλλά ακόμα κι έτσι, πάντα θα υπάρχει ανοιχτός δρόμος για τους κάθε λογής «σωτήρες» που θα ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στη ζωή μας. Κι αυτό θα είναι ό,τι χειρότερο, γιατί ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται και πάντα όλοι θα είναι εύκολοι στο να πιστεύουν τον όποιον «σωτήρα» κολλάει καλύτερα στο μάτι τους.
 
Αυτό που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός είναι λύση οριστική και βιώσιμη. Λύση που κανείς από τους νυν μετόχους δεν είναι σε θέση να του την προσφέρει, είτε γιατί δε θέλει είτε γιατί δεν μπορεί. Τσιτάτα του στιλ «ο Παναθηναϊκός δεν είναι μετοχές αλλά εκατομμύρια πράσινες καρδιές» είναι πολύ πιασάρικα, μόνο που όσο εύκολα λέγονται, άλλο τόσο εύκολα σκορπίζουν με το πρώτο φύσημα του ανέμου.
 
Το φιστίκι έχει γίνει πια πολύ αλμυρό για να περιμένει κανείς εύκολες λύσεις. Το πώς και το γιατί καταλήξαμε έτσι, ο καθένας έχει τον τρόπο του να το αντιλαμβάνεται. Αυτή τη στιγμή σημασία έχει να περιμένουμε ψύχραιμα τις όποιες εξελίξεις, με την ελπίδα ότι στο τέλος όλο και κάτι καλό θα βγει για την ομάδα. Και να τις περιμένουμε ενωμένοι, διότι αν μείνουμε εγκλωβισμένοι στις γνωστές διχαστικές λογικές, απ' αυτό το ηρωϊκό αλλά τόσο ρεαλιστικό «ή θα προχωρήσουμε ή θα διαλυθούμε» που είπε ο Βασίλης Κωνσταντίνου, το δεύτερο θα είναι πολύ πιο κοντά από το πρώτο.