Αφελώς σκεπτόμενος ο κύριος που γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1974, σε ηλικία 9 ετών, κατηφόριζε στην Πανόρμου και επεξεργαζόταν τα δύο χέρια του, πιστεύοντας ότι αυτά θα του έλυναν το πρόβλημα της ζωής του. Δεν δέχτηκε ποτέ ότι η μεγάλη μπασκετική καριέρα, απαιτεί σκληρή δουλειά και θυσίες. Το ύψος, ή κάποιο σχετικό ταλέντο δεν ήταν αρκετό. Οταν το κατάλαβε ήταν πια αργά. Εκανε όνειρα παίζοντας για περίπου μία δεκαετία στα τμήματα υποδομής του Παναθηναϊκού (γέννημα θρέμμα Αμπελοκιπιώτης γαρ), έχοντας την ευκαιρία την τελευταία χρόνια του να αγωνιστεί στην αντρική ομάδα, τη σεζόν που στη Γλυφάδα προσγειώθηκαν οι Γκάλης, Βράκοβιτς και Κόμαζετς. Εν συνεχεία αγωνίστηκε στους Αμπελόκηπους τη σεζόν, που η ομάδα-θαύμα της δεκαετίας του ’90, εξασφάλισε την άνοδό της, από την Α2 κατηγορία στην Α1. Το πέρασμα από τον Εσπερο ήταν μικρό, μέχρι που βρέθηκε στο Παλαιό Φάληρο, όπου συγκέντρωσε τη μεγαλύτερη εμπειρία και κληρονομιά της ζωής του. Εκεί που έκανε μότο της ζωής του ότι η ομάδα είναι πάνω απ’όλους και όλα. Στο μεταξύ όμως, έχοντας γράψει σε δικό του χαρτί και σε ηλικία 11 ετών το πρώτο δημοσιογραφικό άρθρο του, με αφορμή του γκολ-ψαλίδι του Νίκου Αναστόπουλου κόντρα στη Λάρισα, είχε αποφασίσει από πολύ μικρός ότι θέλει να ακολουθήσει το δρόμο της δημοσιογραφίας. Για μερικά χρόνια συνδύασε την επαγγελματική μπασκετική καριέρα με τη δημοσιογραφική, ξεκινώντας από την Sportline... Συνέχισε στην εφημερίδα Νοκ Αουτ με ένα μικρό πέρασμα από την ΙΜΑΚΟ και το 2003 πέρασε την πόρτα της ΕΡΤ. Το 2004 αποχώρησε από τη Sportline για να εργαστεί στο «ΦΙΛΑΘΛΟ», για να καταλήξει το 2007 στο GOAL με ένα μικρό τάιμ άουτ ενδιάμεσα στην Press Time. Το 2001 σε ένα εκβιαστικό (αλλά αναγκαίο) δίλημμα Δημοσιογραφία ή μπάσκετ, επέλεξε την πρώτη, η οποία τραβάει ακόμα τα μαλλιά της, εγκαταλείποντας το αγαπημένο Φάληρο, που ως δια μαγείας αμέσως μετά την αποχώρησή του, ανέβηκε στην Α1, έστω κι αν δεν έπαιξε ποτέ εκεί. Τα υπόλοιπα δεν είναι σημαντικά, αλλά εδώ που τα λέμε, τα προηγούμενα ήταν;
Λείπει μία ανάσα…
Παρατηρώντας τα τελευταία παιχνίδια του Παναθηναϊκού και μετά από ατέρμονες συζητήσεις με γνωστούς και φίλους, είναι μάλλον αυτονόητο ότι στον Παναθηναϊκό της τωρινής περιόδου υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα το οποίο απαιτεί διαχείριση και υπομονή. Δεν είναι μόνο η εικόνα του Δημήτρη Διαμαντίδη, είναι συνολικά ολόκληρης της ομάδας, που μας μαρτυρά ότι οι παίκτες (που μην ξεχνάμε ποτέ ότι είναι άνθρωποι και όχι ρομπότ) έχουν φτάσει στα όριά τους. Η κούραση από τα διαδοχικά ματς, τα ταξίδια, την απαίτηση για τη νίκη είναι πλέον μεγάλη και σε κάποιες περιπτώσεις ανυπόφορη. Φυσικά αυτός ο κανόνας, δεν μπορεί να ισχύει για όλους, διότι όλοι οι παίκτες δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία, αλλά είναι τόσο έντονο το συναίσθημα της κόπωσης που επηρεάζει συνολικά τον Παναθηναϊκό.
Το δυσάρεστο για τους πράσινους είναι ότι αυτή την περίοδο δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για ξεκούραση. Αναλογιστείτε ότι ακόμα κι αυτή την εβδομάδα που η Ευρωλίγκα διακόπτεται, οι πράσινοι καλούνται να παίξουν δύο ματς, με την Καβάλα για το πρωτάθλημα και το Κύπελλο, ενώ από την επόμενη εβδομάδα, αρχίζει και πάλι η Οδύσσεια της Ευρωλίγκα.
Είχα αναφέρει σε ένα προηγούμενο Postότι η κούραση δεν σχετίζεται σε τίποτα με τα εκατομμύρια μπορεί να λαμβάνει ένας αθλητής. Και πως είναι αφελές να κατηγορούμε τους αθλητές επειδή …κουράστηκαν. Αδικο κι απαράδεκτο! Ποιος μπορεί αν ισχυριστεί ότι ο Διαμαντίδης, ή ο Μπατίστ δεν είναι εκπληκτικοί επαγγελματίες; Πως δεν φροντίζουν το κορμί τους; Πως δεν προσέχουν ακόμα και την πιο μικρή λεπτομέρεια που θα τους επιβαρύνει; Ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει αν μετά από τόσα ματς και με την ηλικία τους πια να είναι ελαφρώς προχωρημένη επειδή μπορεί να κουράστηκαν; Ποιος μπορεί να κατηγορήσει ακόμα και τον (άμαθο) Νικ Καλάθη αν τα έχει όλα κωλυόμενα, παίζοντας σχεδόν ασταμάτητα εδώ και σχεδόν δυόμισι χρόνια;
Και σε όλα αυτά συνυπολογίστε το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει ήδη να έχει ξεκινήσει την προετοιμασία του (όχι αγωνιστική, αλλά σωματική) για τα πλέι οφ της Ευρωλίγκα, όσο και για τους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος. Φυσικά ο Ομπράντοβιτς γνωρίζει… Βλέπει! Αφουγκράζεται! Δεν είναι απλό όμως, όσο κι αν το θέλει (κι αυτός μάλλον το θέλει περισσότερο από τους παίκτες του) να τους βρει ημέρες ξεκούρασης.
Είναι μία κατάσταση για την οποία δεν ευθύνεται κανείς. Χρειάζεται όμως διαχείριση. Σωστή διαχείριση. Ετσι ώστε ο Παναθηναϊκός να παρουσιαστεί φρέσκος στα κρίσιμα παιχνίδια που έρχονται. Διότι μία ειδοποιός διαφορά που είχε με τον Ολυμπιακό στο τελευταίο παιχνίδι, ήταν η …φρεσκάδα και η ενέργεια… Οι ερυθρόλευκοι, που είναι πιτσιρικάδες κι έχουν τρομερό κίνητρο, έμοιαζαν να έχουν μία ταχύτητα περισσότερη από τους παίκτες του Παναθηναϊκού στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα.
