Η φθορά των «βιολιών»

* Οσοι δεν υπερβάλλουν στις νίκες, δεν υπερβάλλουν και στις ήττες: ούτε η καταστροφή ήρθε, ούτε ο Παναθηναϊκός έχασε το πρωτάθλημα μετά την ήττα ση Λιβαδειά. Όχι, δεν την υποτιμώ καθόλου κι αν το κάνουν αυτό οι παίκτες και ο Φερέιρα θα βρεθούν προ εκπλήξεων. Δεν την υποτιμώ, γιατί είναι η πιο «βαριά» αποτυχία του Παναθηναϊκού στο εφετινό πρωτάθλημα, αν αναλογιστεί κάποιος ότι μέχρι χθες είχε υποστεί μόνο μία ήττα κι αυτή από τον Αρη στο «Κλέανθης Βικελίδης» και όχι από ομάδα που μάχεται για την αποφυγή του υποβιβασμού.

* Από την άλλη όμως, αυτό το ίδιο γεγονός, ότι δηλαδή αυτός ο εφετινός Παναθηναϊκός έφτασε στην 20ή αγωνιστική για να κάνει μια χοντρή γκέλα, δείχνει το μέγεθος της υπέρβασης που έχουν κάνει προπονητικό τιμ και ποδοσφαιριστές ως εδώ (εκτός αν κάποιος ανήκει στην κατηγορία όσων πιστεύουν ότι έχει το καλύτερο ρόστερ στην Ελλάδα όπως γράφουν και θεωρούν ορισμένοι φίλοι της ομάδας, οπότε χαμογελάμε και συνεχίζουμε).

* Αυτά είναι τα προφανή. Το… αφανές για ορισμένους είναι και η αλλαγή στη νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζει ο Φερέιρα τα παιχνίδια μετά από τον τραυματισμό του Μπουμσόνγκ (που άλλαξε τις ισορροπίες στην ομάδα) και ειδικότερα μετά από τα δύο «ροκ εν ρολ» πρώτα ματς χωρίς τον Γάλλο, εναντίον του Πανιωνίου και του ΠΑΣ Γιάννινα. Στη Νέα Σμύρνη είχα γράψει 11 ευκαιρίες και από τους δύο αντιπάλους, στα Γιάννενα 9. Ηταν ματς τα οποία ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε και να πάρει και να χάσει. Το ένα το έχασε, το άλλο το πήρε. Αλλά αυτό που έβλεπε ο Φερέιρα, αυτό το «όσα πάνε κι όσα έρθουν» ποδόσφαιρο, δεν του άρεσε.

* Πήρε την απόφαση λοιπόν: Κατσουράνης οριστικά πίσω και μεγαλύτερη πίεση με Βιτόλο- Σιμάο. Ένα κάπως θα το βάλουμε με τους καλούς «μπροστινούς» μας και την πίεση για κλεψίματα στη μεσαία γραμμή. Αν δεν το φάμε (διότι θα «δαγκώνουν» τα «σκυλιά» στα χαφ και οι ακραίοι μπακ μας δεν βοηθούν όπως πρέπει στον… αναπτυξιακό τομέα, μα αμυντικά είναι αξιόπιστοι), θα νικήσουμε. Εγινε τρεις φορές μετά την «αλλαγή» για την οποία μιλήσαμε μετά το ματς στα Γιάννενα. Δυο φορές με τη Δόξα και μία με τον Ατρόμητο. Εξαίρεση το 3-0 επί του Λεβαδειακού στο οποίο ο φιλοξενούμενος είχε πολλές απουσίες και είχε αποφασίσει να μην χτυπήσει 100% για να τα δώσει όλα στο εκτός έδρας με τον Αρη (όπου έχασε στο 92΄με γκολ του Καστίγιο) και χθες στην έδρα του.

* Δεν ήταν παράλογη η επιλογή του Ζεσουάλδο. Όπως όλα τα σενάρια, όμως, για να έχει βάση υλοποίησης, προϋποθέτει ορισμένους παράγοντες. Οι κυριότεροι είναι: α) να δουλεύουν πολύ και σωστά οι Σιμάο – Βιτόλο β) να μην δέχεται γκολ η ομάδα, διατηρώντας την καλή κυκλοφορία της ώστε ο αντίπαλος να έχει όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο και πιθανότητες για γκολ γ) να έχει τουλάχιστον ΕΝΑΝ από τους μπροστινούς σε πολύ καλή ημέρα.

* Χθες, λοιπόν, δεν είχε ούτε έναν από τους «μπροστινούς» σε καλή ημέρα. Ο Παράσχος έστησε εξαιρετικά τον Λεβαδειακό με διπλά μαρκαρίσματα στις πτέρυγες και παίκτη ΠΑΝΤΑ πάνω στον Κλέιτον που είναι ο άνθρωπος –κλειδί όταν δεν παίζει ο Λέτο και ο Κατσουράνης φυλάει Θερμοπύλες πίσω και τελικά με δόση τύχης (διότι και ο Κατσαβάκης είχε στήσει σωστά τη Δόξα) πήρε όχι μόνο έναν βαθμό (η ισοπαλία θα ήταν το δικαιότερο αποτέλεσμα, αλλά και τη νίκη).

* Κυριότερος λόγος για μένα; Η φθορά των «βιολιών» (Λέτο, Κουίνσι, Ζέκα, Κλέιτον). Ένα γκολ κάποτε θα το δεχόταν ο Παναθηναϊκός, αλίμονο! Σούπερ και αναπάντεχο ήταν το σερί χωρίς Μπουμσόνγκ! Το θέμα είναι «μπροστά». Εκεί όπου κόπηκαν οι πολλές πάσες, όπου εγκλωβίστηκε ο Κλέιτον παρότι προσπάθησε να πάρει προσπάθειες, όπου ο Ζέκα και ο εκρηκτικός στο Καυτανζόγλειο Κουίνσι δεν τα κατάφεραν, όπου οι μπακ δεν βοήθησαν ουσιαστικά παρά μόνο με τα τρεξίματά τους, όπου ο Τοτσέ (αυτόν έχει και προερχόταν από τρία γκολ, ποιον να βάλει…) δεν πήρε ούτε μισή σωστή πάσα, όπου κάπως «ζωντάνεψε» ο Παναθηναϊκός με Κατσουράνη – Λάζαρο μετά τις αλλαγές.

* Δεν συμφωνώ με το «δεν πάλεψαν». Δεν μπόρεσαν. Ούτε οι παίκτες, ούτε ο Φερέιρα, ο οποίος εκτός της λανθασμένης αλλαγής του Κλέιτον (τι να τους κάνεις τους δίδυμους πύργους εσύ που είσαι εναντίον της γιόμας, άσε τον Κλέιτον μαζί με τον Λάζαρο για περισσότερες επιλογές έξω από την περιοχή και περισσότερες πιθανότητες σωστής πάσας ή ντρίμπλας) θα μπορούσε να είχε κάνει τρία πράγματα ΑΠΟ ΤΟ 46’: α) να μεταθέσει Σιμάο – Κατσουράνη χωρίς αλλαγή β) να βγάλει Σιμάο ή Βιτόλο και να περάσει Κατσουράνη στα χαφ με Μπιάρσμιρ στόπερ γ) να βγάλει τον Τοτσέ βάζοντας τον Λάζαρο και να περάσει τον Κουίνσι σε θέση «Λέτο», πιο κοντά στην περιοχή.

* Πλέον, ό,τι κι αν γίνει στην Τούμπα, αυτό που πρωτίστως χρειάζεται ο Παναθηναϊκός είναι η νίκη επί της Ξάνθης. Να το ξέρετε: ο πόνος απαλύνεται άμεσα ΜΟΝΟ με τη νίκη στο αμέσως επόμενο ματς. Αυτό έγινε και μετά την ισοπαλία στον Ατρόμητο και μετά την ήττα από τον Αρη (χρυσάφι ανατροπή στη Νέα Σμύρνη) και μετά την ισοπαλία στο Αγρίνιο με τον Παναιτωλικό. Ετσι ξεπερνούν οι πραγματικά μεγάλες ομάδες τους φόβους, τις ανασφάλειες και τους τριγμούς που προκύπτουν κατά τη διάρκεια μιας σεζόν.

Υ.Γ. 1 Συνυπογράφω μέχρι κεραίας το κείμενο του Δημήτρη Στρατή (http://www.leoforos.gr/blog/36754/orizei-akoma-ten-tuhe-tou)

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: Καρνέζης 5, Βύντρα 4, Σπυρόπουλος 3, Σαριέγκι 5, Κατσουράνης 6, Σιμάο 6, Βιτόλο 6, Κουίνσι 4 (64’ Χριστοδουλόπουλος 5), Ζέκα 4 (74’ Μαυρίας-), Κλέιτον 5 (78’ Πετρόπουλος -), Τοτσέ 2.