Ορίζει ακόμα την τύχη του

Ο Παναθηναϊκός δεν βρήκε τις λύσεις που ήθελε από τους ποιοτικούς παίκτες στη Βοιωτία κι αν σε λίγη ώρα οι άλλοι περάσουν από την Τούμπα το πρωτάθλημα θ' αποκτήσει ξανά έντονο ενδιαφέρον. Οι δικοί μας έχουν το πλεονέκτημα του βατού προγράμματος, του +2 (στη χειρότερη περίπτωση) και του ΟΑΚΑ στο μεταξύ μας ντέρμπι, ενώ οι απέναντι το γεγονός ότι έχουν διοίκηση που...ψάχνεται πολύ.

Σήμερα με τον Λέτο εκτός και τον Κουίνσι να μην είναι για πολλά-πολλά (παρόλα αυτά ο Ζεσουάλδο τον έριξε στη μάχη) χαραμίστηκε ο Κατσουράνης στα μετόπισθεν, μ' αποτέλεσμα η ομάδα να μην έχει τρόπο να βάλει τη μπάλα στα καρέ του αντιπάλου. Ο Κλέιτον δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων κι αυτομάτως ο Τοτσέ εξαφανίστηκε από το χορτάρι, αφού είναι παίκτης που για να φανεί πρέπει το σύνολο να δουλέψει γι αυτόν. Ο Ισπανός δεν είναι φορ που θα φτιάξει φάσεις για τον εαυτό του, αραγμένος στο "κουτί" των οικοδεσποτών αχρηστεύτηκε.

Ο Πορτογάλος πίστεψε ότι οι αμυντικοί του χαφ κι η ύπαρξη του κλασάτου Πατρινού στα μετόπισθεν θα του έδινε την ευκαιρία να κρατήσει ξανά το μηδέν, ποντάροντας κατόπιν σε μία ενέργεια που θα έφερνε το 0-1. Συνολικά πάλι καλά να λέμε που υπήρχε κι ο Κατσουράνης στις αρχές του β΄ μέρους με τη σωτήρια επέμβαση πάνω στη γραμμή, ειδάλλως μπορεί να τρώγαμε περισσότερα. Το γεγονός ότι ο ΠΑΟ παίζει πια με τρόπο που δεν μας έχει συνηθίσει (προσοχή στην άμυνα, νίκες στο μισό-μηδέν κι ότι βγει) είναι κάτι που δύναται να αιτιολογηθεί πειστικά (τραυματισμοί, ντεφορμάρισμα, εξουθένωση παικτών που παίζουν ασταμάτητα από το ξεκίνημα της χρονιάς, κάρτες). Ουδείς μπορεί να ψέξει τον Φερέιρα που ως τώρα έχει κάνει θαύματα με λιγοστά μέσα στα χέρια του, μ' εξαίρεση, ίσως, την εμμονή του στο δίδυμο της συμφοράς στα άκρα της άμυνας.

Ο υπερβολικός ντόρος που θα γίνει μέχρι το ματς της επόμενης εβδομάδς με την Ξάνθη είναι γιατί τα τελευταία χρόνια οι φίλαθλοι μπήκαν στο τριπάκι ότι για να πάρεις πρωτάθλημα στην Ελλάδα θες περίπου...30 νίκες, λες κι οι αντίπαλοι δεν παίζουν μπάλα. Ο ΠΑΟ όσο είναι πρώτος κι έχει το συν του ντέρμπι στο σπίτι του, καθορίζει αυτός την τύχη του. Το γεγονός ότι στις αποτυχίες ξεσηκώνεται υπερβολικό σούσουρο έχει να κάνει με το ότι δύο γενιές οπαδών/παικτών απέκτησαν συμπλέγματα απίστευτης κατωτερότητας βλέποντας τους άλλους να κυριαρχούν (σχεδόν) απόλυτα απ' το 1997. Κρίνοντας από αυτό κατανοείς πως είναι αδύνατον να υπάρξει ψυχραιμία, όταν οι περισσότεροι έχουν γίνει εξπέρ στο κυνήγι φαντασμάτων!

Για να κλείσουμε με μια αισιόδοξη νότα, αν θέλουμε να κρατήσουμε κάτι θετικό απ' το σημερινό παιχνίδι είναι η ζωηρή παρουσία του Λάζαρου που χάρισε ζωντάνια στην ομάδα. Ο ταλαντούχος μεσοεπιθετικός είχε ορισμένες καλές προσπάθειες, γενικά τον ένιωσε η άμυνα του Λεβαδειακού, παρότι το παιδί είναι φυσιολογικό να μην έχει ρυθμό μετά από τόσους μήνες αποχής. Με τον Κουίνσι να τίθεται νοκ-άουτ για το δύσκολο ματς με την Ξάνθη (πολύ καλή ομάδα) ίσως ο Χριστοδουλόπουλος να είναι βασικός την άλλη αγωνιστική! Η SKODA του ταιριάζει πάντως, πέρσι σκόραρε στη Θράκη, ενώ τη σεζόν του νταμπλ, είχε την ασίστ προς το κεφάλι του Κατσουράνη, στη νίκη μας με 1-0!