Το πάθημα να γίνει μάθημα!

Η καρδιά, η προσωπικότητα, ακόμη και η ρέντα, αν θέλετε, έμειναν στην Αθήνα. Δεν πήγαν ποτέ στη Λιβαδειά και από την στιγμή που ο Παναθηναϊκός έμεινε μακριά από το καλό του αγωνιστικό πρόσωπο η γκέλα... μύρισε από νωρίς και το χειρότερο σενάριο επιβεβαιώθηκε στο φινάλε. Ο Λεβαδειακός που ξεκάθαρα διαλέγει παιχνίδια ανάμεσα σε φιλικά στο Φάληρο και επίσημα στην έδρα του, ήταν καλύτερος, πάλεψε, τα έδωσε όλα και πήρε το παιχνίδι. Δίκαια. Εκμεταλλεύθηκε τον... ύπνο και την αδράνεια στα μετόπισθεν και υποχρέωσε το Τριφύλλι στην πρώτη του ήττα μετά από τρεις ολόκληρους μήνες.

Ένα Τριφύλλι που δεν είχε λύσεις. Ο Κατσουράνης λανθασμένα ξεκίνησε στα στόπερ, από την στιγμή που ο Μπιάρσμιρ έχει δείξει πως είναι αξιόπιστος. Με την απουσία του «Κάτσο» από τα χαφ, χάνεις μεγάλη δύναμη. Ειδικά σε παιχνίδι που πίσω σπάνια θα κινδυνεύσεις. Ο Κουίνσι μακριά από τον καλό του εαυτό όπως και ο Ζέκα. Ο Τοτσέ αποτελεί ποδοσφαιριστή της μίας επαφής ενώ τα δύο σου ακραία μπακ είναι μονίμως αρνητικοί στο δημιουργικό κομμάτι και δεν μπορούν να «φτιάξουν» απολύτως τίποτα.

Το χειρότερο απ' όλα και αυτό που πονάει είναι ότι δεν έκανες μισή φάση της προκοπής. Και πως να κάνεις; Δεν το πάλεψες το παιχνίδι. Ευκαιρία ούτε για... δείγμα. Ακόμη και τα στημένα που ο Φερέιρα είχε ζητήσει από τους παίκτες του να προσέξουν ήταν άθλια εκτελεσμένα, μέχρι να μπει ο Λάζαρος και να δώσει δύο-τρία καλά χτυπήματα, στο ένα από αυτά μάλιστα λίγο έλειψε ο Σαριέγκι να ανοίξει το σκορ.

Το πάθημα, λοιπόν, πρέπει να γίνει μάθημα. Δεν γίνεται να στηρίζεσαι πάντα στο βάρος της φανέλας και στο γκολ που... κάποια στιγμή θα έρθει. Δύο μήνες ολόκληρους, ο Παναθηναϊκός έσωνε το τομάρι του παρά την κακή του απόδοση στα περισσότερα ματς. Τώρα χρειάζεται ένα... restart. Μια άμεση βελτίωση της εικόνας του, που θα του δώσει την ευκαιρία να «καθαρίζει» πιο εύκολα τα παιχνίδια και να πάει στο ντέρμπι της χρονιάς με τον «αιώνιο» ως καβαλάρης. Όπως είπε και ο Φερέιρα «αν θέλουμε το πρωτάθλημα δεν γίνεται να παίζουμε έτσι».

Αν κάποιος νίκησε στη Λιβαδειά, αυτός ήταν ο κόσμος του Παναθηναϊκού. Γέμισε το γήπεδο, δεν απάντησε στις αλήτικες προκλήσεις της αστυνομίας που χτυπούσε αδιακρίτως ακόμη και γυναίκες στη κερκίδα και έδειξε πως θα είναι πάντα δίπλα στον Παναθηναϊκό, ως το μεγαλύτερο «όπλο» αυτής της μάχης.

Τούτες τις ώρες, λοιπόν,  δεν χρειάζεται γκρίνια. Ούτε αφορισμοί. Χάθηκε μια μάχη αλλά όχι ο πόλεμος. Αλίμονο αν ξεκινήσει το ξέσκισμα. Αυτούς έχουμε, καλώς η κακώς μπορεί να το καταλάβει ο καθένας, με αυτούς είμαστε ΠΡΩΤΟΙ και με αυτούς θα συνεχίσουμε! Όλοι δίπλα στην ομάδα και τα υπόλοιπα μετά το ντέρμπι ή «ντέρμπι» που θα δούμε αύριο στη Τούμπα...