Αφελώς σκεπτόμενος ο κύριος που γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1974, σε ηλικία 9 ετών, κατηφόριζε στην Πανόρμου και επεξεργαζόταν τα δύο χέρια του, πιστεύοντας ότι αυτά θα του έλυναν το πρόβλημα της ζωής του. Δεν δέχτηκε ποτέ ότι η μεγάλη μπασκετική καριέρα, απαιτεί σκληρή δουλειά και θυσίες. Το ύψος, ή κάποιο σχετικό ταλέντο δεν ήταν αρκετό. Οταν το κατάλαβε ήταν πια αργά. Εκανε όνειρα παίζοντας για περίπου μία δεκαετία στα τμήματα υποδομής του Παναθηναϊκού (γέννημα θρέμμα Αμπελοκιπιώτης γαρ), έχοντας την ευκαιρία την τελευταία χρόνια του να αγωνιστεί στην αντρική ομάδα, τη σεζόν που στη Γλυφάδα προσγειώθηκαν οι Γκάλης, Βράκοβιτς και Κόμαζετς. Εν συνεχεία αγωνίστηκε στους Αμπελόκηπους τη σεζόν, που η ομάδα-θαύμα της δεκαετίας του ’90, εξασφάλισε την άνοδό της, από την Α2 κατηγορία στην Α1. Το πέρασμα από τον Εσπερο ήταν μικρό, μέχρι που βρέθηκε στο Παλαιό Φάληρο, όπου συγκέντρωσε τη μεγαλύτερη εμπειρία και κληρονομιά της ζωής του. Εκεί που έκανε μότο της ζωής του ότι η ομάδα είναι πάνω απ’όλους και όλα. Στο μεταξύ όμως, έχοντας γράψει σε δικό του χαρτί και σε ηλικία 11 ετών το πρώτο δημοσιογραφικό άρθρο του, με αφορμή του γκολ-ψαλίδι του Νίκου Αναστόπουλου κόντρα στη Λάρισα, είχε αποφασίσει από πολύ μικρός ότι θέλει να ακολουθήσει το δρόμο της δημοσιογραφίας. Για μερικά χρόνια συνδύασε την επαγγελματική μπασκετική καριέρα με τη δημοσιογραφική, ξεκινώντας από την Sportline... Συνέχισε στην εφημερίδα Νοκ Αουτ με ένα μικρό πέρασμα από την ΙΜΑΚΟ και το 2003 πέρασε την πόρτα της ΕΡΤ. Το 2004 αποχώρησε από τη Sportline για να εργαστεί στο «ΦΙΛΑΘΛΟ», για να καταλήξει το 2007 στο GOAL με ένα μικρό τάιμ άουτ ενδιάμεσα στην Press Time. Το 2001 σε ένα εκβιαστικό (αλλά αναγκαίο) δίλημμα Δημοσιογραφία ή μπάσκετ, επέλεξε την πρώτη, η οποία τραβάει ακόμα τα μαλλιά της, εγκαταλείποντας το αγαπημένο Φάληρο, που ως δια μαγείας αμέσως μετά την αποχώρησή του, ανέβηκε στην Α1, έστω κι αν δεν έπαιξε ποτέ εκεί. Τα υπόλοιπα δεν είναι σημαντικά, αλλά εδώ που τα λέμε, τα προηγούμενα ήταν;
1+3=(F)4!
Το Μιλάνο απέχει από την Κωνσταντινούπολη… Αρκετά… Κι αυτή η απόσταση ήταν αρκετή όχι για να υποδηλώσει την απόσταση δύο διαφορετικών κόσμων, αλλά για να αποτελέσει και μονάδα μέτρησης της ποιότητας και της εικόνας που είχε ο Παναθηναϊκός σε αυτές τις δύο διαφορετικές πόλεις.
8.50 πληρώνει στην bwin η κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Εξάστερο
Ισως να ενθυμήστε ότι μετά τη πανηγυρική νίκη στην Ιταλία, αναφέραμε ότι ο Παναθηναϊκός, παρά την παρέλαση που έστησε στους διαδρόμους της μιλανέζικης αρένας, δεν ήταν εκθαμβωτικός. Είχε αγωνιστεί αρκετά καλά, τόσο για να σκορπίσει μία απαράδεκτη ομάδα που δεν ήξερε (ούτε ξέρει ) που πατούσε και που βρισκόταν.
Αυτή τη φορά όμως, στην εντυπωσιακή αρένα της Ούλκερ Αρένα, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο Παναθηναϊκός είχε εμφανείς στόχους αμυντικούς, του οποίους ικανοποίησε σε εντυπωσιακό επίπεδο, στην επίθεση δε, ήταν τόσο συγκεκριμένος και στοχευμένος απέναντι στις αμέτρητες αδυναμίες της Φενέρ, που ήταν αδύνατον να ηττηθεί.
Στην Πόλη, ο Παναθηναϊκός, ζηλεύοντας τη χάρη των λευκών τοπίων λόγω των καιρικών συνθηκών, ήταν χιονοστιβάδα. Η Φενέρ έχει ταλέντο και ατομική ποιότητα… Θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια όμως και το κυριότερο οι Τούρκοι ως λαός να σταματήσουν να είναι άνθρωποι της βιτρίνας, που θεωρούν ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία είναι τα χρήματα, για να φτάσουν στην επιτυχία. Κοιμούνται ακόμα τον ύπνο του …νεόπλουτου. Και παρότι γειτνιάζουμε, δείχνουν να μην μαθαίνουν τίποτα από το πολύ κοντινό παράδειγμα που περίτρανα προσφέρει το ελληνικό μπάσκετ και ο Παναθηναϊκός σε αυτούς.
Παρότι ο Διαμαντίδης ήταν σε μία από τις χειρότερες επιθετικές βραδιές του, οι πράσινοι φάνηκαν τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους που δεν επηρεάστηκαν.
Και για πρώτη φορά (έστω κι αν είναι λάθος μου που δεν το είχα παρατηρήσει νωρίτερα) αντιλήφθηκα ότι στα περισσότερα ματς (όχι φυσικά σε όλα) είναι απίστευτος ο τρόπος που ο καλά προετοιμασμένος και με απόλυτη συγκέντρωση Παναθηναϊκός, αντιμετωπίσει την πίεση του χρόνου. Υπήρχαν φάσεις που το χρονόμετρο των 24’’ ολοκλήρωνε την αντίστροφή μέτρησή του, μπορεί να απέμεναν 2-3 δευτερόλεπτα, αλλά οι παίκτες που βρίσκονταν στο παρκέ, αναζητούσαν χωρίς την παραμικρή πίεση και χωρίς καθόλου άγχος, την καλύτερη επιλογή, θαρρείς πως ο χρόνος της επίθεσης μόλις ξεκινούσε. Αν μη τι άλλο, αυτό είναι δείγμα ομάδας με τρομερή αυτοσυγκέντρωση, εστίαση στο στόχο και εμπιστοσύνη στον εαυτό της.
Αυτά τα στοιχεία τα διέθετε (όλα) ο Παναθηναϊκός στην Τουρκία και παρέσυρε στον ρυθμό του ένα …πράγμα που απέχει πολύ για να χαρακτηριστεί «ομάδα».
Οι παίκτες του Ομπράντοβιτς αναγνώρισαν σχεδόν όλες τις καταστάσεις. Σημάδεψαν κοντά στο καλάθι στις περιπτώσεις που ο Σπάχια επέλεγε να αντιμετωπίσει χωρίς βοήθειες τον Μπατίστ. Στόχευσα όλα τα μις ματς με περιφερειακούς κοντά στο καλάθι… Κυκλοφόρησαν άριστα τη μπάλα, έψαξαν με υπομονή τον ανοιχτό παίκτη (που ήταν δεδομένο ότι θα υπήρχε, πολλώ δε περισσότερο από τη στιγμή που η άμυνα των Τούρκων ήταν για γέλια) και όλα τα μακρινά σουτ, έγιναν ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε. Και βέβαια εντελώς ξεμαρκάριστα.
Ο Σπάχια προτίμησε να ρισκάρει στον Καϊμακόγλου, ο οποίος τον υπέβαλλε σε ένα τρομακτικό μαρτύριο με την ευστοχία του έξω από τα 6.75, αλλά αυτό είναι άλλου παπα ευαγγέλιο. Ο «Καϊ» γενικώς είναι από …άλλο ανέκδοτο φέτος και το παράδειγμά του είναι πραγματικά προς μίμηση… Είναι ένας συγκλονιστικός overachieverπου προσφέρει σπουδαίες λύσεις και στα δύο μισά του γηπέδου.
Πλέον, μετά τη νίκη στην Πόλη, ο Παναθηναϊκός απέχει μόλις 1+3 νίκες μακριά από το Φάιναλ Φορ. Μπορεί να βρισκόμαστε μόνο στα μισά του Τοπ 16, αλλά για τον Παναθηναϊκό, το μέλλον του περνάει από ένα γήπεδο… Αυτό της Ούνικς, όπου αν καταφέρει και πάρει τη νίκη (ακόμα καλύτερα και με +7 πόντους) που θα του προσφέρει την πρώτη θέση, θα βρεθεί τρεις νίκες μακριά από το Φ4… Δεν είναι σοφία, είναι όμως η πραγματικότητα. Με νίκη απέναντι στην Ούνικς, ο δρόμος για την Πόλη γίνεται πολύ πιο κοντινός… Και το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ειδικά ο Παναθηναϊκός που εμφανίστηκε στην Τουρκία. Αυτό είναι το παιχνίδι κλειδί για τους πράσινους. Ουτε αυτό με τη Φενέρ στο ΟΑΚΑ (που εύκολα ή δύσκολα πρέπει να το κερδίσει), ούτε φυσικά κόντρα στην Αρμάνι. Το παιχνίδι με την Ούνικς καθορίζει το μέλλον του. Κι αν κερδίσει εκεί, τότε αυτό θα είναι πολύ φωτεινό.
