Μοιρολόγια και αμανέδες

Επειδή έχει πέσει πολύ κλάμα τελευταία από πολλούς και διάφορους για τις μαζεμένες νίκες του Παναθηναϊκού με 1-0, όρεξη να έχεις να ξεσκονίζεις τα κιτάπια σου και να βρίσκεις. Δεν θέλει και πολύ κόπο να γυρίσεις στα λίγο πιο παλιά για να θυμηθείς κάποια πραγματάκια, χρειάζεται όμως γερό στομάχι για να χωνέψεις όλες αυτές τις σοφιστείες των κάθε λογής «με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω» που άλλους αμανέδες τραγουδάνε τη μία φορά και άλλα μοιρολόγια την άλλη. Εκτός κι αν έχεις καλή αίσθηση του χιούμορ και το ρίχνεις στην πλάκα.

Ώστε ξενίζει που ο Παναθηναϊκός κερδίζει μόνο με ένα γκολ διαφορά τα τελευταία παιχνίδια του, ε; Αν τα βάλουμε κάτω, θα δούμε ότι στις 15 νίκες που έχει πετύχει μέχρι στιγμής, τις 8 τις έχει πάρει με ένα γκολ διαφορά, με την υποσημείωση ότι σε δύο απ' αυτές είχε πάει το σκορ στο 3-0 και επειδή χαλάρωσε έγινε το 3-2. Στο ίδιο διάστημα, ο Ολυμπιακός έχει πάρει 5 παιχνίδια στο γκολ, σε 13 όμως νίκες και όχι 15 όπως ο Παναθηναϊκός. Πολύ μικρή η διαφορά για να πέφτει τόσο κλάμα.
 
Πέρυσι ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα και είχε 11 νίκες με διαφορά ενός γκολ. Το 2008-09 είχε 12 νίκες στο τσακ και το 2007-08 που το ξαναπήρε, άλλες 12 επίσης. Κανέναν δεν πείραζε τότε που οι νίκες του ερχόντουσαν με το στανιό και με το ζόρι. Τα αντικειμενικά εξαπτέρυγα υμνούσαν τη «βαριά φανέλα» και την «καρδιά του πρωταθλητή» ενώ τώρα αγχώνονται υπερβολικά που ο Παναθηναϊκός σταμάτησε τις τριάρες που είχε ταρίφα στην αρχή και άρχισε να βολεύεται με το ταπεινό 1-0. 

Προσωπικά, γελάω με όλα αυτά και δεν τους δίνω σημασία. Το κακό όμως είναι ότι οι περισσότεροι από εσάς όχι μόνο δε γελάτε αλλά τσιμπάτε. Δεν είναι ευχάριστο θέμα και σόρι που το σκαλίζω, είναι όμως μια καλή ευκαιρία να τα πούμε και να τα ξαναπούμε. Η επανάληψη, άλλωστε, είναι η μητέρα της μάθησης και κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους να το μάθουμε το μάθημά μας.

Για να μη νομίζετε ότι υπερβάλλω, κάντε μια βόλτα σε διάφορα post δικά μου και άλλων παιδιών εδώ μέσα και θυμηθείτε ποια εικόνα έχουν οι περισσότεροι οπαδοί του Παναθηναϊκού που σχολιάζουν από κάτω για την ίδια την ομάδα τους. Γραπτά είναι, δεν σβήστηκαν κι αν έχετε όρεξη μπορείτε να σουλατσάρετε στα (όχι και τόσο) παλιά για να τα θυμηθείτε.

Σύμφωνα με την άποψη της πλειοψηφίας, ο Καρνέζης θα έπρεπε να είχε σταματήσει τον Οκτώβρη το ποδόσφαιρο. Άντε στην καλύτερη, δεν θα έπρεπε να περνά ούτε έξω από την πόρτα της Παιανίας. Ο Βύντρα παίζει με μέσο, ο Σπυρόπουλος είναι άχρηστος, ο Ιωαννίδης δεν κάνει ούτε για την Καλαμαριά, ο Σαριέγκι άμπαλος, ο Καραγκούνης κωλοτούμπας και βετεράνος, ο Κατσουράνης βαδιστής, ο Σιμάο (στην αρχή) τελειωμένος, ο Τοτσέ για τα μπάζα, ο Κλέιτον μέχρι πρόσφατα για τον πούλο, ο Νίνης ασταθής και κωλόπαιδο,  ο Πετρόπουλος κολώνα της ΔΕΗ, ο Μαρίνος το πολύ μέχρι Ατρόμητο, ο Μπίαρσμιρ μέχρι πρότινος ξυλοκόπος, ο Φερέιρα (από Αύγουστο μέχρι μέσα Οκτώβρη) παππούς και συνταξιούχος. 

Δεν υπερβάλλω, σχόλια της πλειοψηφίας είναι όλα αυτά, τα περισσότερα με την υπογραφή πολλών από εσάς που διαβάζετε τώρα ετούτο εδώ το κείμενο. Όποιος αμφιβάλλει, ας γυρίσει λίγο πίσω και θα τα βρει για να τα θυμηθεί. Και ερωτώ εγώ ο αφελής: πώς διάολο μια ομάδα με τόσους κακούς παίκτες όπως πολλοί από εσάς λέτε για τον καθένα τους ξεχωριστά, αξίζει να πάρει το πρωτάθλημα; Πώς διάολο είναι πρώτη στη βαθμολογία παρά την αφραγκιά της, τις απουσίες και ένα σωρό άλλες ανάποδες συνθήκες; Υπάρχει κανείς για να δώσει μια πειστική απάντηση σ' αυτό το ερώτημα; Διότι ή οι παίκτες αυτοί είναι για τα μπάζα, άρα πως γίνεται να πάρει με δαύτους πρωτάθλημα η ομάδα, ή είναι όντως καλοί παίκτες και έχουν φάει άδικα το σότο.  

Αν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη, ισχύει δαγκωτό το δεύτερο. Φυσικά εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, φυσικά και θα μπορούσαν να έχουν γίνει κάποιες καλύτερες επιλογές σε ορισμένες θέσεις, αλλά αυτό ισχύει για όλες τις ομάδες του κόσμου. Καμιά ομάδα, μηδέ της Μπαρτσελόνα εξαιρουμένης, δεν μπορεί να ισχυριστεί κάτι διαφορετικό για κάμποσους από τους παίκτες της. Άλλες ομάδες έχουν καλύτερους σ' αυτές τις θέσεις από τους δικούς της κι ας είναι ως ομάδες μικρότερου βεληνεκούς κι αξίας.

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι αντί να γυρνάτε την πλάτη ή να σπάτε πλάκα με όλες αυτές τις σοφιστείες που τσαμπουνάνε οι «αντικειμενικοί» του επαγγέλματος, τσιμπάτε το αγκίστρι με τη μία. Με τόσο πιπίλισμα που πέφτει, μέρα με τη μέρα παίρνουν και μια φέτα από το μυαλό σας, με τα γνωστά αποτελέσματα που έκαναν τον Φερέιρα να πει ότι ο Παναθηναϊκός είναι η μόνη ομάδα που έχει δει στην καριέρα του να παίζει 30 εκτός έδρας παιχνίδια στο πρωτάθλημα. Δεν ήταν τρελός ο Πορτογάλος που το είπε και μάλιστα δημοσίως. Απλώς βαρέθηκε σε κάθε παιχνίδι τη μίρλα της εξέδρας για τον ένα παίκτη του ή για τον άλλο.

Και φτάσαμε, λοιπόν, να μας φταίνε τα κόκκινα παπούτσια του Λεοντίου. Να ντρεπόμαστε για τις ήττες με 1-0 όπως συνέβαινε επί Πεσέιρο. Να είναι στίγμα στην ιστορία του συλλόγου που οι παίκτες τόλμησαν να πανηγυρίσουν πρόκριση στα πέναλτι επί του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Να είναι ξεφτίλα για τον Παναθηναϊκό να έχει δύο δανεικούς ενώ τώρα που ο Ολυμπιακός έχει 5-6 να είναι μαγκιά του. Να πρόκειται περί ατιμωτικού αφελληνισμού το να ξεκινάει ο Παναθηναϊκός με. μόνο 6-7 Έλληνες στην ενδεκάδα του, ενώ δεν ίδρωσε κανενός τ' αυτί που ο Ολυμπιακός ξεκινάει εδώ και καιρό μόνο με δύο κι αυτούς όχι πάντα.

Όλα αυτά δεν γεννήθηκαν ξαφνικά στο μυαλό μιας μεγάλης μερίδας οπαδών του Παναθηναϊκού. Κάποιοι τους τα φύτεψαν σιγά - σιγά, με το «γράψε και πες» μέρα με τη μέρα. Κι αν κάποιος έβγαινε να τα καυτηριάσει όλα αυτά και να πει ότι δεν είναι κακό να έχεις δύο δανεικούς, δεν είναι ντροπή να κερδίζεις 1-0, δεν είναι στίγμα να πανηγυρίζεις μια πρόκριση επί της Καλαμαριάς στα πέναλτι (που ήταν και καλή ομάδα τότε), δεν συνιστά αφελληνισμό της ομάδας όταν ξεκινά με 6-7 Ελληνες ή ότι είναι καλό και επιβάλλεται να βγάζεις Γκουμομπασινάδες από τα φυτώριά σου, έπεφτε το παρασύνθημα και βαφτιζόταν με συνοπτικές διαδικασίες «τσάτσος του Βαρδινογιάννη». 
 
Τα λέω αυτά γιατί δεν τα έχουμε αφήσει πίσω μας. Ο ιός αυτός έχει μπει για τα καλά στο αίμα πολλών, κυρίως της νέας γενιάς των οπαδών. Και επειδή ακριβώς εκεί στοχεύουν όλες οι παπαριές που εφευρίσκουν κάθε φορά οι διάφοροι μυαλοπώληδες, να είστε σίγουροι ότι θα βρούνε κι άλλα μυθικά για να πιπιλάνε το μυαλό και να απαξιώσουν στα μάτια σας τους παίκτες του Παναθηναϊκού και την ίδια την ομάδα. Τώρα είναι το 1-0, αύριο θα είναι κάτι άλλο. Οι νίκες είναι μέχρι στιγμής ένα είδος αντιβίωσης αλλά δεν θα κρατήσουν για πάντα. Κάποια στιγμή θα έλθει μια στραβή και εκεί θα αρχίσει το κούρδισμα για να ξανακούσουμε τα συνηθισμένα μοιρολόγια. Μη μασάτε. Γιατί να τους κάνετε τη χάρη;